Zasadniczy błąd - studia nie mają za zadanie przygotować studentów do przyszłej pracy. Ktoś tego chłopca perfidnie okłamał. # 3 tyg. temu

Jąkam się odkąd pamiętam, na terapie moi rodzice wydali równowartość nowego samochodu klasy średniej. Nie pomogło. Udało mi się skończyć dwie uczelnie wyższe z wyróżnieniem, nauczyłem się bardzo dobrze trzech języków i wykonuję pracę, która ludziom kojarzy się przede wszystkim z retoryką (prawnik). Na studiach miałem multum egzaminów ustnych, sam na sam z groźnym profesorem. Oprócz tego ustne zaliczenia, wygłaszanie referatów, odpytki.

Osoby jąkające się dzielę na te, z którymi komunikacja jest niemożliwa albo tak utrudniona, że praktycznie niemożliwa, oraz na te, z którymi porozumiewanie się jest jedynie zniekształcone. "Szczęśliwie" zaliczam się do tych drugich. Zawsze powiem to, co chcę powiedzieć, choć z problemami. Doskonale rozumiem ludzi, którzy nie wiedzą, jak zachować się w rozmowie z jąkającym. Sam nie wiem! Robię się wtedy czerwony, odwracam głowę, próbuję zająć się czymś innym.

Najgorsze w jąkaniu jest to, że trzeba się stresować dwa razy. "Normalny" człowiek boi się przykładowo tylko tego, że go obleją na egzaminie, że dziewczyna go odrzuci itp. Osoba jąkająca prócz tego boi się swojego jąkania. Potworne uczucie, jeden strach nakręca drugi strach itp.

Recepta jest banalna: nie przejmować się W swojej "karierze" wygrałem już przykładowo dwa konkursy recytatorskie (nie, nie jąkałem się podczas deklamacji wiersza).

Osobiście, jeśli kogoś w najbliższym towarzystwie moje jąkanie rozbawi, śmieje się razem z nim. Nie spotkałem się jeszcze, żeby ktoś obcy zrobił głupią minę.

Może to głupie, ale strasznie mnie bawią skecze i dowcipy dot. osób jąkających się :)

NA KONIEC BARDZO WAŻNA WSKAZÓWKA:
Jeśli rozmawiasz z jąkającym się, nigdy nie próbuj dokończyć za niego zdania! To cholernie irytujące! Jest gorsze, niż śmianie! pokaż całość # 3 tyg. temu