•  

    pokaż komentarz

    Coś poszło nie tak i zostałem mianowany jako "removed account"
    Tuz po dodaniu nie mogę edytować swojego autorskiego postu wyżej, a ni nic tam zmienić.
    Może to pewne subtelne ostrzeżenie od pewnego lewitującego moder-raptora?
    I don't know : )

    Tradycyjnie dodam
    Jeśli chcesz być na bieżąco z najlepszymi znaleziskami to zapisz się na MikroListę. https://mirkolisty.pvu.pl/list/1UH8sCyT1AtCCdXr i dodaj Swój nick do listy #swiatnauki.
    Wystarczy, że klikniesz "dołącz" na stronie listy.

    #nauka #astrofizyka #fizyka #fizykakwantowa #kosmos #wszechswiat #ziemia #swiatnauki #gruparatowaniapoziomu #liganauki #ligamozgow #mikroreklama

  •  
    removed account

    +6

    pokaż komentarz

    Niezwykłe materiały zwane semi-metalami Weyla mogą ujawnić tajemnice tego, w jaki sposób Ziemia otrzymuje swoje pole magnetyczne.

    Substancje te mogą generować efekt dynamo, proces, w którym wirujący materiał, przewodzący prąd elektryczny, tworzy pole magnetyczne, donosi zespół naukowców w piśmie z 26 października Physical Review Letters

    Takie generatory są powszechne we Wszechświecie, tworzą pola magnetyczne Ziemi, Słońca i innych gwiazd i galaktyk. Ale naukowcy nadal nie do końca rozumieją szczegóły tego, w jaki sposób takie "dynama" wytwarzają pola magnetyczne.
    I niestety stworzenie takiego dynamo w laboratorium nie jest zadaniem łatwym, bo wymaga szybkiej rotacji gigantycznych zbiorników z ciekłego metalu, takiego jak sód.

    Po raz pierwszy odkryte w 2015 roku metale Weila są materiałami topologicznymi, co oznacza, że ich zachowanie jest regulowane przez topologię, dziedzinę matematyki, która bada takie formy jak pączki i węzły.
    Elektrony w metale Weila poruszają się w dziwny sposób, zachowując się tak, jakby nie miały masy.

    Naukowcy odkryli, że ruch elektronów w metalach Weyla jest zgodny z tym samym zbiorem równań, który opisuje zachowanie cieczy znanych z tworzenia dynamo, takie jak stopione żelazo w zewnętrznym jądrze Ziemi.
    Z obliczeń zespołu wynika, że w odpowiednich warunkach można wytwarzać dynamo z ciężkich metali Weila.

    W związku z tym tworzenie w warunkach laboratoryjnych dynamo na bazie metali Weyla jest łatwiejsze, ponieważ nie jest wymagana duża ilość wirujących ciekłych metali.
    Elektrony w małym kawałku metalu Weyla mogą poruszać się jak ciecz, zastępując ruch płynnego metalu.

    Rezultat jest nadal teoretyczny.
    Ale jeśli pomysł się powiedzie, naukowcy mogą być w stanie wykorzystać metale Weyla do odtworzenia warunków, które istnieją na Ziemi, i lepiej zrozumieć, jak powstaje jego pole magnetyczne.

    ** Dziwne metale Weyla"
    W roku 1929 , wybitny już wówczas matematyk i fizyk teoretyczny Hermann Weyl, uzyskał rozwiązanie znanego równania Diraca opisującego dynamikę relatywistycznych cząstek o spinie ½ ,czyli fermionów,z którego to rozwiązania wynikało , że musi istnieć bardzo dziwna cząstka.

    Oto jej charakterystyka uzyskana przez Weyla w toku wyłącznie badań formalnych wspomnianego wyżej rozwiązania:
    - cząstka jest pozbawiona masy [bezmasowa],
    - porusza się z prędkością światła,
    - posiada ładunek elektryczny ujemny i dodatni,
    - właściwa jest dla niej symetria chiralna, to znaczy rzut jej wewnętrznego momentu pędu [spinu] na kierunek ruchu jest zarówno dodatni jak i ujemny

    Słowem, jest bardzo podobna do fotonu,a najbardziej niezwykłe odkrycie Weyla było to ,że kompozycja dwóch takich cząstek , powinna dawać dobrze znaną cząstkę- elektron,ale oczywiście nie-naturalny elektron , bo bez masy!

    Całość szczegółowej charakterystyki owej dziwnej cząstki [nazwanej później fermionem Weyla] dostarczyła matematyka, Weyl wszystkie jej parametry odczytał, analizując odgadnięte przez siebie rozwiązanie równania Diraca.

    Przez następnych 85 lat, nikt nie wykrył doświadczalnie fermionu Weyla, chociaż wielu poszukiwało z wielkim poświęceniem i samozaparciem. Podstawą ich pracy było przekonanie , że taki teoretyk i myśliciel o naturze wszechrzeczy – mylić się nie może.

    I to przekonanie zostało nagrodzone.
    Fermiony Weyla odkrył zespół pod kierunkiem prof.Zahid Hasana w Princeton Universityi przedstawił opis tego odkrycia [3] latem w roku 2015. Do dzisiaj, odkrycie powtórzono w trzech innych laboratoriach na różnych kontynentach,potwierdzając przewidywane przez Weyla własności tej cząstki z wyjątkiem jednej,o której Weyl prawdopodobnie nawet nie myślał.

    Dzisiaj fizycy-doświadczalnicy wiedzą , że :

    Fermiony Weyla nie istnieją i nie mogą istnieć w próżni!
    Fermiony Weyla pojawiają się tylko w kryształach przy spełnieniu pewnych warunków fizycznych , jakim jest poddany kryształ.

    Mamy więc do czynienia z kwantem fali wzbudzonej w krysztale,który pędzi przed siebie z prędkością „c” , niosąc jednocześnie ładunek elektryczny i jego energia nie podlega dyssypacji [ nie można go zahamować].
    Jest to quasi-cząstka, pewien proces dynamiczny, jako własność kryształu.

    Co może stać się z elektroniką, gdy zaczniemy wykorzystywać ów prąd elektryczny płynący w kryształach z prędkością światła w próżni?!
    Zespół z Princetown University wykrył fermiony Weyla w krysztale arsenku tantalu schłodzonym do temperatury bliskiej zera absolutnego,ale już znaleziono je w innych kryształach,w wyższych temperaturach.

    Kryształy z fermionami Weyla, nazwane semi-metalami Weyla[lub topologicznymi metalami], mają dziwne własności,np.już dysponujemy materiałami Weyla o ujemnych współczynnikach załamania wiązek elektronów.
    Układ złożony z warstw semi-metali Weyla skupia wiązki elektronów , czyli może działać jak bardzo silna soczewka[ superlense] np. w skaningowym mikroskopie tunelowym.

    Jeśli chcesz być na bieżąco...

  •  

    pokaż komentarz

    kolejne znalezisko od @RFpNeFeFiFcL które zapewne trafi na główną i niewielu odważy się zakopać ;)
    A tak na marginesie @RFpNeFeFiFcL nie mogłeś wybrać prostszego nicka?
    np. Janusz? ;)
    A tak to sobie języki łamiemy ;)

  •  

    pokaż komentarz

    @RFpNeFeFiFcL Semimetale? Może po prostu półmetale?