•  

    pokaż komentarz

    Fragment:

    "Koncepcja superpozycji przejawia się zarówno w fizyce klasycznej, jak i kwantowej. Obie mają swoje źródło w liniowości abstrakcyjnych przestrzeni wektorowych wykorzystywanych do opisów układów. Superpozycja kwantowa jest zjawiskiem bardziej fundamentalnym i mniej intuicyjnym, jako że występuje raczej w strukturze samej logiki opisywanego systemu niż (lub trafniej, jak również) na wyższym, bardziej dynamicznym poziomie.

    Powiedzieć, że system "jest w superpozycji" jest bez znaczenia samo w sobie. Zjawisko elektronowego lub innego systemu kwantowego "znajdującego się w superpozycji" jest całkowicie powiązane z tym, co wybraliśmy jako bazę wyjściową dla reprezentacji przestrzeni Hilberta. Poszczególny opis przejawi się jako superpozycja jeśli wyrazi się w kategoriach zastępczej reprezentacji. Aby wyeliminować dysonans poznawczy, którego doświadczamy próbując zrozumieć, w jaki sposób obiekt fizyczny może być "w superpozycji dwóch stanów", musimy zastanowić się nad samą semantyką, której używamy i ukrytymi przesłankami, jakie ona za sobą niesie. Nigdy nie obserwujemy systemów fizycznych w superpozycjach, raczej obserwujemy systemy fizyczne z pomiarami, które w ich opisach i skutkach są superpozycjami innych aktów pomiarowych."