•  

    #torrent
    Cześć, wiem że były przypadki ścigania z pobieranie polskich komedii, a audiobooków to też się tyczy?

    +: Freakz
  •  

    #pogoda #informatyka #meteorologia #kiciochpyta

    Siema, jaka aplikacja/strona ma największą przewidywalność pogody według was?

  •  

    #androiddev #programowanie #java

    Cześć mirki,
    Nie wiem czy znacie aplikacje AppBlock, to apka do blokowania aplikacji w określonych godzinach. Fajna sprawa jak mamy problem z autokontrola.

    Uczę się tworzenia aplikacji na android i takie pytanie. Jak zaimplementować taka funkcjonalność do blokowania innych aplikacji?
    Dodam że apka nie musi być uruchomiona. Działa tak jakby w tle. Z researchu wynika że "czyta" logi i wykonuje akcję po próbie uruchomienia aplikacji wcześniej dodanej do blokowania.

    Pozdro
    pokaż całość

    •  

      @WebDevIsMyPassion: tak czy siak taka apka musi działać w tle żeby czytać te logi czyli musi być conajmniej powidomienie + Foreground Service. Wtedy czytasz sobie logi logcatowe i filtrujesz te dotyczące intentów, np: adb logcat | fgrep -i intent. Jak widzisz intent startujący daną apkę to wtedy możesz zareagować np. wyświetlając wielki czerwony znak STOP. Da się chyba też zabijać te apki ale tutaj nie pomogę, nigdy tego nie testowałem. Zdaje się że jest jakieś pozwolenie które pozwala ubijać procesy ale musisz pogooglować. pokaż całość

  •  

    #informatyka #siecikomputerowe
    Siema,
    Mam przekaźnik podłączony do ESP8266 który to jest podłączony do mojej sieci WiFi. Po przekierowaniu portów jestem w stanie sterować ESP8266 poprzez "moje-ip:port/endpoint". Mam jednak zmienne IP i kiedy chce sterować przekaźnikiem nie będąc w domu IP może się zmienić i nie jestem w stanie.

    Znacie jakieś rozwiązanie na taki peoblem?
    Podejrzewam że musiałbym postawić jakiś serwer który sprawdzałby IP i łączył się z jakimś serwisem który umożliwia wygenerowanie statycznego IP ale wolałbym zrobić to bez dodatkowego hardware.

    Pozdro
    pokaż całość

  •  

    W lutym 2003 r. grupa włoskich złodziei włamała się do jednego z najbardziej strzeżonych miejsc na świecie – do sejfu Centrum Diamentowego w Antwerpii. Włamanie to okrzyknięto, kradzieżą stulecia, bo z Centrum zniknęło 3/4 przechowywanych tam kamieni szlachetnych. Kradzieży dokonano w tak profesjonalny i wyrafinowany sposób, że ich brak zauważono dopiero następnego ranka.

    Diamenty zawsze były przedmiotem pożądania. Te niewielkie błyszczące kamyki posiadają tak olbrzymią wartość, że często stają się walutą, która wspiera działalność organizacji przestępczych czy terrorystycznych. Wysoka cena diamentów sprawia również, że rozmaitego autoramentu organizacje wzniecają powstania antyrządowe po to tylko, by kontrolować kopalnie diamentów i czerpać zyski z ich wydobycia.

    W 2003 r. dokonano próby uregulowania handlu diamentami tak, aby wykluczyć z obrotu te kamienie, które zostały zdobyte w sposób nielegalny. Regulację nazwano Procesem Kimberley i polega ona na tym, że kraje w których wydobywa się diamenty wystawiają certyfikaty ich pochodzenia. Dzięki temu wydobycie kamieni miało być kontrolowane a same certyfikaty stworzono w ten sposób, by uniemożliwić ich sfałszowanie.

    Cały przemysł diamentowy uznał to za idealne rozwiązane pozwalające wykluczyć z rynku tzw. “krwawe diamenty”, które zdobyto poprzez wojny, stosowanie przemocy czy innej niesprawiedliwości. Każdy kraj, który nie spełniał warunków zawartych w Procesie Kimberley był wykluczany z międzynarodowego obrotu diamentami. Nie kupowano więc diamentów od rebeliantów walczących przeciwko swojemu rządowi i z handlu kamieniami wyłączono takie kraje jak Sierra Leone, Angola czy Demokratyczna Republika Kongo, których wydobycie stanowiło 5% światowego handlu diamentami. Dziś na czarnej liście pozostaje Wybrzeże Kości Słoniowej, gdzie wydobywa się 1% wszystkich diamentów na świecie.

    Mimo, że dzięki Procesowi Kimberley stworzono doskonały system kontroli przepływu diamentów, ma on jednak poważną słabość, bo nie uwzględnia sytuacji, gdzie diamenty zdobywa z pomocą przemocy, gwałtu i łamania praw człowieka przez legalnie wybrany rząd określonego kraju. Tak dzieje się np. w Zimbabwe. Diamenty w Zimbabwe odkryto w 2006 r. co stało się przyczyną masowych morderstw, egzekucji i wykorzystywania do pracy dzieci. Wg. Procesu Kimberley, krwawymi diamentami z Zimbabwe można jednak legalnie handlować.

    W wielu krajach afrykańskich diamenty zamiast zbawieniem, które powinno wyciągnąć je z nędzy i zacofania, stało się ich przekleństwem. Sierra Leone np. ma takie ilości diamentow, że powinna stać się krajem bogatszym niż Arabia Saudyjska. Sierra Leone jest krajem mlodym, a swoją niepodległość ogłosiła dopiero w 1960 r. ale, od tego czasu pada ona ofiarą kolejnych chciwych i niekompetentnych dyktatorów, którzy dbają tylko o siebie i związaną z nimi elitę. Do tego chaosu dołączyła w latach 90-tych wojna domowa. Walczący z dyktaturą rebelianci z Rewolucyjneg Frontu Zjednoczenia zamiast stać sie bojownikami o wolność swojego narodu okazali się dobrze zorganizowaną i uzbrojoną mafią, której zależało jedyne na eksploatowaniu złóż diamenów. Wojna domowa ustała dopiero w 2002 r, kiedy do Sierra Leone wkroczyły siły międzynarodowe i zorganizowano tam demokratyczne wybory. Rebelianci wystawili własnych kandydatów, próbując zdobyć sympatię tych, którym wcześniej odrąbywali maczetami dłonie. W wyborach rebelianci na szczęście przegrali z kretesem i zniknęli z politycznej sceny, a nowy rząd zdołał zapanować nad sytuacją. Jednak tysiące krwawych diamentów, trafiło z Afryki wprost do Antwerpii, która jest światowym centrum handlu tymi kamieniami.

    Większość diamentów, które pysznią się na zaręczynowych pierścionkach, na którymś z etapów swojej podróży zaliczyło Antwerpię. Antwerpia jest diamentową stolicą już od XV w. Rzemieślnicy szlifujący kamienie w tym mieście stworzyli technologię umożliwiającą ich obróbkę i nadawanie im pięknych, iskrzących się światłem szlifów. Do szlifowania diamentów używa się innych diamentów. W Antwerpii nadal obrabia się największe i najpiękniejsze okazy tych kamieni, bo od XV w. tylko tutejsi rzemieślnicy do perfekcji opanowali tą trudną sztukę. 80% wszystkich diamentów na świecie przechodzi przez Antwerpię – reszta obrabiana jest w Indiach. Są to zazwyczaj najmniejsze kamienie o niewielkiej wartości, które szlifuje się obserwując cały proces przez mikroskop. Hindusi wyspecjalizowali się w tej technice do tego stopnia, że przez ich warsztaty przechodzą kamienie których wartość oceniano kiedyś na przemysłowa, a nie jubilerską.

    W Antwerpii handlem diamentami zajmują się głownie Żydzi. Po palestyńskim ataku terrorystycznym na dystrykt diamentów w tym mieście, w 1981 r., wprowadzono tam wyrafinowany system zabezpieczeń i wyłączono tą część miasta z ruchu kołowego.

    Obrót diamentami to rzecz niezwykła sama w sobie. Gdyby nagle powstała moda aby pierścionki zaręczynowe ozdabiać innymi kamieniami szlachetnymi, to wartość diamentów z dnia na dzień spadłaby bardzo drastycznie. Mimo, że diamenty są piękne, wcale nie są takie rzadkie, jakby się wydawało, ale ich wysoka wartość rynkowa w sposób niezwykle umiejętny utrzymywana jest dzięki niepisanej umowie pomiędzy ludźmi, którzy żyją z handlu tymi kamieniami.

    Diamenty były kamieniem wyjątkowym jeszcze w XIX w. Znajdowano je głównie w Brazylii, więc były unikalne i przez to ogromnie drogie. Na biżuterię ozdobioną takimi kamieniami mogły sobie pozwolić w tamtych czasach jedynie koronowane głowy. Jednak pod koniec XIX stulecia wielką obfitość diamentów znaleziono w południowej Afryce tak więc ich pojawienie się na rynku powinno poważnie wpłynąć na ich cenę. Tak się jednak nie stało. Jednym z najbardziej wpływowych Afrykanerów w tamtych czasach był Cecil Rhodes, którego ogromną prywatną posiadłość na Czarnym Lądzie nazywano od jego nazwiska Rodezją (dzisiejsze Zimbabwe). Rhodes powołał do życia firmę De Beers, której zadaniem było skupowanie wszystkich wydobytych na świecie diamentów. Dzięki stworzeniu monopolu diamentowego, można było kontrolować ich podaż a przez to także ich cenę i utrzymywać ją na pożądanym poziomie. W ciągu pierwszych 35 lat działalności firma De Beers kontrolowała 95% światowego rynku diamentów.

    Diamenty skupowane przez firmę De Beers trafiały do Antwerpii, skąd były rozprowadzane po całym świecie, przynosząc swym właścicielom krociowe zyski. Sielankę przerwał perfekcyjnie przeprowadzony napad na antwerpskie Centrum Diamentów, z którego złodzieje skradli kamienie wartości 100 mln euro. Napadu dokonano 15 lutego 2003 r. i przeprowadzono go tak sprawnie, że nie zadziałał żaden z 10 poziomów zabezpieczeń sejfu. Podczas napadu nie oddano ani jednego wystrzału, nikomu też nie wyrządzono żadnej fizycznej krzywdy.

    Centrum Diamentów w Antwerpii to prawdziwa forteca. Jest ona położona w samym centrum diamentowego dystryktu, który zajmuje sobą powierzchnię ok. 1.5 km2, na którym operuje ok 1500 firm, sklepów, hurtowni i warsztatów jubilerskich obracających diamentami. Sprzedaje się tam wszelkie rodzaje tych kamieni: od jubilerskich po przemysłowe w ilościach detalicznych i hurtowych. Średnio każdego dnia w diamentowym dystrykcie ok. 200 karatów tych kamieni zmienia właściciela, co oznacza obrót rzędu 200 mln dolarów dziennie.

    Cały obszar dystryktu zamyka się w trzech ulicach, połączonych ze sobą w kształcie litery ‘S”. Na obu końcach litery “S” znajdują się ruchome barykady uniemożliwiające nieautoryzowanym pojazdom wjazd na teren dystryktu. Cały jego obszar patrolują silne patrole policji, operujące z dwóch komisariatów położonych na terenie dystryktu. Patrolujący ten teren policjanci w odróżnieniu od reszty antwerpskiej policji, są silnie uzbrojeni w broń automatyczną. Oprócz mundurowej ulice pilnowane są także przez tajną policję, z którą współpracują agenci z prywatnych firm ochroniarskich, wynajmowanych przez poszczególne firmy prowadzące działalność na tym terenie.

    Diamenty przywożone są z lotniska w opancerzonych samochodach i pilnowane przez ochroniarzy w kamizelkach kuloodpornych i uzbrojonych w broń maszynową. Diamentowy dystrykt jest także gęsto nafaszerowany kamerami przemysłowymi, które obserwują każdy centymetr kwadratowy tej części miasta.

    Budynek Centrum Diamentów znajduje się w samym centrum tego systemu bezpieczeństwa i ma on oczywiście własne i niezależne zabezpieczenia. Oprócz pracujących 24 godziny na dobę kamer, wewnątrz budynku przebywa non stop 2 strażników, patrolujących regularnie jego korytarze. Każdy z policjantów stacjonuje w innym pomieszczeniu.

    Diamenty ulokowane są w sejfie, który znajduje się 2 piętra pod ziemią. Aby otworzyć sejf trzeba pokonać ciężkie, pancerne, grube na 30 cm drzwi. Mają one dwa zamki. Jeden z nich otwiera się kluczem a drugi kombinacją szyfrową. Za tymi drzwiami znajdują się kolejne drzwi, które otwiera strażnik obserwujący i identyfikujący wchodzących przez kamerę. Wewnątrz sejfu znajduje się detektor ruchu, czujnik ciepła na podczerwień oraz czujnik światła. Całość do złudzenia przypomina film “MIssion Impossible”.
    Ściany i drzwi sejfu mają także alarm sejsmiczny, na wypadek gdyby ktoś chciał się do niego podkopać podziemnym tunelem i rozerwać jego ściany dynamitem. W samym środku sejfu znajduje się 189 skrzynek depozytowych, gdzie przechowuje się diamenty. Każda z tych skrzynek ma dwa zamki. Aby ją otworzyć właściciel musi użyć własnego klucza w asyście pracownika Centrum, który ma drugi klucz.

    W opinii zarządu Centrum Diamentów, żaden złodziej nie mógł liczyć nawet na cień szansy, że uda mu się dostać do przechowywanych w sejfie kosztowności.

    Złodzieje, którzy postanowili okraść antwerpskie Centrum Diamentów, byli Włochami, którzy sami siebie nazywali Szkołą Turyńską. Wszyscy pochodzili z tego samego miasta, znali się od lat i byli wysokiej klasy specjalistami w złodziejskim fachu.

    Skarbiec diamentów w Antwerpii po raz pierwszy zwrócił ich uwagę w 1997 r. kiedy to z biura wynajętego w diamentowym dystrykcie, próbowali okraść bank mieszczący się tuż poza tą strefą. Mimo, że kradzież ta się nie powiodła (na skutek przypadkowego włączenia alarmu), złodzieje zorientowali się w jaki sposób żyje diamentowy dystrykt. Zauważyli także pęknięcia w tym wydawałoby się szczelnym monolicie zabezpieczeń.

    W 2001 r. jeden ze złodziei – Leonardo Notarbartolo – podając się za kupca diamentów, założył sobie skrzynkę depozytową w sejfie Centrum. Dzięki temu mógł on przebywać w budynku tak często jak chciał. Notarbartolo miał nienaganne maniery i doskonale sprawdzał się w roli biznesmena. Płacił swoje rachunki na czas i był osobą lubianą przez pracowników Centrum. W tym samym czasie pracowicie nakręcał szpiegowską kamerą filmową elementy zabezpieczeń, które później analizowała reszta gangu. Najsłabszym ogniwem systemu bezpieczeństwa Centrum okazali się ludzie. Wpuścili oni lisa do kurnika, gdy otworzono Notarbartolo skrzynkę depozytową bez sprawdzenia jego przeszłości – a był on już w swoim życiu notowany w kartotekach policyjnych. Na rozpracowywanie Diamentowego Centrum Notarbartolo poświecił dwa lata.

    Drzwi do sejfu były tak potężne, że zniechęciłyby każdego złodzieja, ale nie takiego ze Szkoły Turyńskiej. Drzwi zamykały dwa mechanizmy: jednym był klasyczny klucz a drugim zamek szyfrowy. Sam klucz był ogromnych rozmiarów i mierzył sobie ok. 25 cm. długości. Taki klucz byłby bardzo niewygodny w noszeniu, dlatego odczepiano od niego część otwierającą aby nosić ją wygodnie w kieszeni. Reszta klucza powinna znajdować się w pomieszczeniu strażnika. Ponieważ Centrum Diamentów nigdy nie było okradzione, czujność strażników pozostawiała wiele do życzenia. Klucza właściwie nigdy nie rozkładano na części i wisiał sobie w całości powieszony na haku. W samym sejfie znajdował się jednak czujnik termiczny i detektor ruchu, ale złodzieje szybko zorientowali się jak go unieszkodliwić. Notarbartolo jako klient Centrum miał dostęp do sejfu i mógł przebywać w nim samotnie, gdy uzupełniał zawartość swojej skrzynki. Obsługa Centrum była na tyle dyskretna, że nie zainstalowano tam kamer. Na kilka godzin przed akcją, tuż przed zamknięciem Centrum, Notarbartolo raz jeszcze odwiedził sejf i oślepił oba czujniki lakierem do włosów. Kiedy włamano się do wnętrza sejfu dla pewności zastawiono je kawałkiem styropianu. Koszt unieszkodliwienia kosztownego sprzętu wynosił niecałe 10 dolarów.

    Problem jednak przedstawiał alarm magnetyczny w drzwiach. Składał się on z dwóch magnesów, z których jeden był w drzwiach a drugi w pancernej futrynie. Kiedy drzwi do sejfu były zamknięte, oba magnesy będąc blisko siebie tworzyły pole magnetyczne, które uaktywniało alarm. Przerwanie pola poprzez otwarcie drzwi było odnotowane w firmie ochroniarskiej, będącej poza budynkiem. Okazało się jednak, że magnes w futrynie jest po prostu przykręcony do niej na śruby – wystarczyło go więc odkręcić, przymocować do drzwi i alarm nie reagował nawet po ich otwarciu. Jeden ze złodziei, korzystając z wejściówek Notarbartolo zakradał się do drzwi sejfu, powykręcał śruby na których zaczepiony był magnes, obciął je tak, że z zewnątrz widać było tylko ich łebki i przykleił magnes do ściany taśmą klejącą. Śruby były bardzo długie i miało to zaoszczędzić czas podczas włamania.

    Do teraz nikt nie wie w jaki sposób złodzieje poradzili sobie z zaszyfrowanym kodem. Urządzenie było skonstruowane tak, że nie dało się podejrzeć numerów wciskanych na klawiaturze po to by otworzyć elektroniczny zamek. Prawdopodobnie jednak szyfr nie był wcale potrzebny, bo strażnicy dla wygody, nigdy nie kodowali tego zamka, po prostu zatrzaskując drzwi do sejfu i zamykając go na klucz.

    Wewnętrzne drzwi wyłamano w tradycyjny złodziejski sposób – łomem. Te drzwi nie były pod alarmem i otwierał je strażnik przyciskiem ze swojego pokoju. Do pokonania pozostał więc jeszcze czujnik światła. Sejf otwarto w egipskich ciemnościach a sam czujnik okręcono czarną taśmą izolacyjną. Wtedy dopiero złodzieje mogli dobrać się do skrzynek depozytowych.

    Musieli otworzyć w nich dwa zamki aby wydobyć diamenty i do tego celu zastosowali specjalnie do tego celu zrobiony klucz w kształcie korkociągu. Otworzono w ten sposób 109 skrzynek, w których oprócz diamentów znajdowały się także certyfikaty, dzięki którym złodzieje stawali się prawowitymi właścicielami kamieni. W skrzynkach znajdowały się także inne kamienie wartościowe i gotówka.

    Oficjalnie łupem złodziei padły diamenty o wartości 100 mln euro. Nieoficjalnie jednak mówi się, że mogły mieć one wartość 4 razy większą. Wielu właścicieli depozytów nigdy nie przyznało się do ich zawartości.

    Wyłuskiwanie diamentów ze skrzynek poszło tak sprawnie, że cała grupa nie niepokojona przez nikogo opuściła budynek Centrum i bezpiecznie dotarła do wynajmowanego w Antwerpii mieszkania. Tam niezwłocznie złożono w workach na śmieci wszystkie przedmioty i ubrania, które użyto w czasie kradzieży. Wtedy to złodzieje, którzy tak precyzyjnie opracowywali każdy szczegół swojego skoku, popełnili kolosalny błąd. Do worków z kominiarkami i rękawiczkami wrzucili także zwykłe kuchenne śmieci. W tych śmieciach znajdowały się rachunki ze sklepów, gdzie kupowano jedzenie ale także i sprzęt potrzebny do napadu.

    Złodzieje wsiedli do auta i wyruszyli w stronę lotniska w Brukseli. Być może trzymane w napięciu emocje puściły ich wtedy bo tuż przed lotniskiem zatrzymali się w niewielkim lasku, gdzie wypili kilka butelek szampana i porzucili worki ze śmieciami. Zapewne na worki te nikt by nie zwrócił uwagi i kradzież uszłaby im płazem ale lasek ten był oczkiem w głowie pewnego emeryta, który za punkt honoru i cel reszty swojego życia postawił sobie ściganie wandali wyrzucających tam śmieci.

    Kiedy o świcie zobaczył porozrzucane butelki po szampanie zawrzała w nim z wściekłości. Otwierał po kolei worki ze śmieciami szukając w nich jakichś szczegółów, które mogłyby ujawnić personalia śmieciarzy. Robił tak zawsze gdy znalazł porzucone w lasku śmieci i już kilka razy udało mu się znaleźć sprawców, dzięki znalezionym w śmieciach rachunkom telefonicznym. Tym razem oprócz zwykłych śmieci samozwańczy strażnik leśny natrafił ubrania, narzędzia, kominiarki ale także garść szafirów i plik indyjskich rupii, które złodzieje porzucili nie chcąc zadawać sobie trudu z ich wymianą na europejską walutę.

    Strażnik zadzwonił na policję, która natychmiast przyjechała do podbrukselskiego lasku. Efektem tego było aresztowanie uczestników napadu na Centrum Diamentów w Antwerpii. Diamentów jednak nigdy nie odzyskano.

    Do obserwowania/czarnolistowania #spiskowatruskawka
    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #historiajednejfotografii
    pokaż całość

  •  

    #django #webdev #python

    Cześć, co jest kluczowe w zaprojektowaniu funkcjonalności polegającej na swobodnym dodawaniu i modyfikowaniu "drzewa wyboru". W sensie mam stronę z konfiguratorem i formularz z 3 pytaniami i do nich wcześniej przypisane odpowiedzi. Użytkownik wybiera odpowiedzi i wyświetla mu się najodpowiedniejszy wynik. Chciałbym konfigurować odpowiedzi i dodatkowe opcje z poziomu admina.

    Przykładowo: użytkownik określa budżet, zastosowanie, dodatkowe preferencje i wyświetla skonfigurowany zestaw PC lub telefon. I właśnie później chciałbym łatwo dodawać nowe produkty np tablet, monitor itd.

    Oprzeć to na klasach? Chciałbym to w Pythonie zrobić. Jakieś protipy na co zwrócić uwagę?
    pokaż całość

  •  

    Moja karta gtx960 poszla z dwa lata temu w #rozdajo wiec teraz pora na drugą. Gtx 1060 (nie kopałem tym bitcoinów xD)
    Zasady jak ostatnio. Zaplusuj i napisz ciekawy komentarz. Może być kawał, Bait, historia z zycia, czy obrazek z kotem.
    Losowania przez mirkorandom nie bedzie, bo po prostu wybiorę sobie losowego ciekawego komentarza, a te „mnie daj” będę zlewać (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)
    A i zielonki wy wiecie co (✌ ゚ ∀ ゚)☞
    pokaż całość

    źródło: embed.jpg

...to tylko najnowsze aktywności użytkownika WebDevIsMyPassion

Zobacz wszystkie dodane znaleziska, komentarze i wpisy korzystając z menu powyżej.

Osiągnięcia (3)