•  

    Przesył i rozdział energii elektrycznej - część IV - HVDC

    Przesył energii elektrycznej prądem stałym jest w niektórych przypadkach korzystnym rozwiązaniem w stosunku do prądu przemiennego, szczególnie w przypadku przesyłu dużych mocy na znaczne odległości liniami napowietrznymi oraz łączenia systemów elektroenergetycznych w celu ich wspólnej pracy. Decyzja o wyborze rodzaju prądu jest podejmowana przede wszystkim na podstawie analizy ekonomicznej. Ocenia się, że przesył prądem stałym staje się opłacalny w przypadku linii napowietrznych przekraczających długości 550÷800 km.

    Dokładne wartości zależą od warunków lokalnych, wymagań dotyczących wykonania linii i charakterystyki współpracującego systemu prądu przemiennego. Decydujące znaczenie ma tutaj koszt budowy stacji przekształtnikowych, w tym koszt falowników wysokonapięciowych. W związku ze zwiększającą się liczbą układów przesyłowych prądu stałego należy oczekiwać, są koszty falowników wysokonapięciowych i związanych z nimi urządzeń będą się sukcesywnie obniżać, co wpłynie na zmniejszenie się odległości, przy których jest opłacalne stosowanie linii prądu stałego.

    Przewodami są najczęściej linki stalowo-aluminiowe (linie napowietrzne). Stosuje się zwykle przewody wiązkowe o nieco większych przekrojach niż stosowane przy prądzie przemiennym. Brak zjawiska naskórkowości przy prądzie stałym powoduje, że rezystancja przewodu jest mniejsza niż przy prądzie przemiennym, a tym samym jest zwiększona dopuszczalna obciążalność przewodów.

    Tradycyjne układy HVDC, czyli połączenia wysokiego napięcia prądu stałego, są realizowane za pomocą układu przesyłowego składającego się ze stacji przekształtnikowych i linii napowietrznej lub kablowej prądu stałego. Obecnie dostępnych jest wiele konfiguracji układów, które zasadniczo można zaliczyć do dwóch grup układów „Back-to-Back” (BtB), które służą do łączenia systemów AC pracujących asynchronicznie oraz układów służących do przesyłu mocy na odległość.
    Typowo stosowane są dwie odrębne stacje, każda z nich, w zależności od kierunku przesyłu mocy, może spełniać funkcję prostownika lub falownika. Natomiast w układach BtB, czyli wstawkach prądu stałego (określanych również jako sprzęgła), oba przekształtniki znajdują się w obrębie tej samej stacji elektroenergetycznej. W układach BtB nie występuje tradycyjny przesył energii prądem stałym, stąd uważane są za układy „zerowej długości”.

    Przesył energii za pomocą układów przesyłowych HVDC znajduje zastosowania i jest uważany za korzystny w następujących przypadkach:
    - przy przesyle energii elektrycznej na duże odległości,
    - w sytuacji przekraczania obszarów morskich,
    - podczas łączenia systemów pracujących asynchronicznie,
    - przy wyprowadzaniu mocy z rejonów wytwarzania energii elektrycznej,
    - w przypadku zasilania obszarów mocno zurbanizowanych i zaludnionych.

    Niemniej jednak z przesyłem energii prądem stałym związane są pewne ograniczenia, zmniejszające jego wykorzystanie. Główną barierą w zastosowaniu układów HVDC jest:
    - wysoki koszt stacji przekształtnikowej, opłacalność przesyłu prądem stałym staje się realna od odległości ok. 500 km dla linii napowietrznych, dla linii kablowej jest to odpowiednio 40 km,
    - złożoność procesu przekształcania energii elektrycznej, związana zwykle z generowaniem wyższych harmonicznych, wymagających stosowania filtrów,
    - skomplikowane sterowanie stacjami przekształtnikowymi, które podczas swojej pracy wymagają zwykle energii biernej,
    - trudniejsza praca wyłączników i innej aparatury (w porównaniu do prądu przemiennego), stwarzając dodatkowe przeszkody w procesie odbioru mocy z linii z punktów pośrednich.

    Obecnie na terenie Polski działają dwie transgraniczne linie HVDC. Pierwsza z nich, SwePol link, oddana w roku 2000 łączy miejscowości Wierzbięcin w Polsce oraz Karlshamn w Szwecji. Druga, to linia HVDC LitPol link, łącząca po stronie Polski Ełk z litewską miejscowością Alytus. Obie linie zamykają tzw. energetyczny pierścień bałtycki.
    W Polsce posiadamy jedną linię prądu stałego zrealizowaną jako podwodna linia kablowa WN pomiędzy Polską, a Szwecją pomiędzy półwyspem Stärnö w pobliżu Karlshamn w Szwecji a miejscowością Wierzbięcin w pobliżu Słupska w Polsce. Jej długość wynosi 254km.
    Unikatowość tego połączenia polega na wykorzystaniu kabla powrotnego MCRC 24kV zamiast tradycyjnie stosowanych elektrod. Stacja po stronie szwedzkiej została zlokalizowana na terenie nieczynnego kamieniołomu, położonego na półwyspie Starno nieopodal miejscowości Karlshamn.
    Linia SwePol posiada kabel główny o przekroju żyły 2100 mm2. W odróżnieniu do tradycyjnych podmorskich linii HVDC, linia SwePol posiada kabel powrotny zamiast elektrod. Kabel ten jest złożony z dwóch żył o przekroju 630 mm2 w części podmorskiej oraz pojedynczej żyły o przekroju 1100 mm2 na odcinkach podziemnych.

    Linia SwePol została oddana do użytku w roku 2000 i przepływ mocy maksymalnej 600 MW przy napięciu 450 kV. Właścicielem i zarządca linii była spółka SwePol Link AB, w której udziały posiadały: szwedzki państwowy operator sieci przesyłowej Svenska Kraftnät (51%), szwedzki państwowy producent energii Vattenfall (16%) oraz polski państwowy operator sieci przesyłowej PSE-Operator (33%).

    Na stronie PSE możemy podejrzeć w czasie rzeczywistym wymianę międzysystemową mocy w czasie rzeczywistym.

    Część I
    Część II
    Część III

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners
    pokaż całość

    źródło: global-sei.com

    +: W33D420, megawatt +27 innych
  •  

    Przesył i rozdział energii elektrycznej - część III - Oddziaływanie linii WN na środowisko.

    Podstawowymi czynnikami oddziałującymi na środowisko, związanymi z pracą napowietrznych linii wysokich i najwyższych napięć są:
    - pole elektromagnetyczne,
    - hałas (szumy akustyczne),
    - zakłócenia radioelektryczne.

    Pole elektromagnetyczne jest powszechnym zjawiskiem towarzyszącym pracy napowietrznych linii elektroenergetycznych. Oddziałuje na środowisko poprzez dwie niezależne składowe: elektryczną (pole elektryczne) i magnetyczną (pole magnetyczne). Przyczyną powstawania pola elektrycznego jest napięcie istniejące pomiędzy przewodami fazowymi a ziemią. Przyczyną powstawania pola magnetycznego jest prąd płynący przewodami fazowymi.

    Zagadnienia dotyczące szkodliwego oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego m.in. przez elektroenergetyczne linie napowietrzne zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

    Zgodnie z rozporządzeniem dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 10 kV/m dla składowej elektrycznej, oraz 60 A/m dla składowej magnetycznej. Ponadto na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową natężenia pola elektrycznego nie może przekraczać wartości 1 kV/m, a natężenie pola magnetycznego 60 A/m.

    Na wartość maksymalną i rozkład pola elektrycznego w otoczeniu napowietrznej linii elektroenergetycznej wpływają głównie:
    - napięcie robocze linii,
    - odległość przewodów fazowych od ziemi,
    - odstępy pomiędzy przewodami różnych faz lub wiązkami przewodów,
    - geometryczny układ przewodów fazowych, a w liniach dwu– i wielotorowych – wzajemne usytuowanie przewodów (lub wiązek) tej samej fazy w różnych torach,
    - średnica przewodów, a w przypadku przewodów wiązkowych również odstęp przewodów w wiązce.

    Na wartość maksymalną i rozkład pola magnetycznego w otoczeniu napowietrznej linii elektroenergetycznej wpływają głównie:
    - natężenie prądu w linii,
    - odległość przewodów fazowych od ziemi,
    - odstępy pomiędzy przewodami różnych faz lub wiązkami przewodów, jeżeli w linii stosowane są przewody wiązkowe,
    - geometryczny układ przewodów fazowych, a w liniach dwu- i wielotorowych wzajemne usytuowanie przewodów (lub wiązek) tej samej fazy.

    W przeciwieństwie do pola elektrycznego, pole magnetyczne nie ulega zniekształceniu w pobliżu obiektów przewodzących. Z tego powodu elementy otoczenia położone w bezpośredniej bliskości linii, takie jak: zabudowania, drzewa, płoty oraz inne konstrukcje przewodzące nie wpływają na rozkład pola magnetycznego. Pole magnetyczne przenika bez zniekształceń przez większość materiałów i obiektów.

    Ograniczeniu podlega także hałas wytwarzany przez linie elektroenergetyczne. Źródłem hałasu wytwarzanego przez napowietrzne linie elektroenergetyczne są ulot z elementów przewodzących linii znajdujących się pod napięciem (głównie z przewodów roboczych) oraz wyładowania powierzchniowe na elementach układu elektroizolacyjnego (izolatorach).

    Ulot to zjawisko polegające na wyładowaniu elektrycznym do przestrzeni. Pojawia się, gdy wartość maksymalna natężenia na powierzchni przewodu przekroczy wartość krytyczną. Zjawisko to występuje podczas złych warunków atmosferycznych takich jak duża wilgotność, mżawka, mgła lub sadź. Ulot może wystąpić także podczas dobrych warunków atmosferycznych, w wyniku występowania dużych nierównomierności powierzchni przewodów roboczych lub osprzętu liniowego, spowodowanych np. zabrudzeniem, zadrapaniem czy rozwarstwieniami przewodów. Wzrost poziomu hałasu wytwarzanego przez linie elektroenergetyczne spowodowany wzmożonymi wyładowaniami powierzchniowymi na osprzęcie izolacyjnym (izolatorach) występuje w obszarach o niekorzystnych warunkach zabrudzeniowych.

    W pobliżu napowietrznych linii elektroenergetycznych może występować podwyższony poziom zakłóceń radioelektrycznych, który może powodować pogorszenie odbioru radiowego i telewizyjnego.

    Zagadka na dziś:

    W jaki sposób ograniczamy zjawisko ulotu w liniach WN? ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners

    Na zdj. Rozkład pola elektrycznego w pobliżu linii 400kV.
    pokaż całość

    źródło: pole el.PNG

  •  

    Przesył i rozdział energii elektrycznej - część II - budowa linii WN.

    Linie napowietrzne można podzielić na linie jednotorowe, dwutorowe lub wielotorowe. Na jeden tor linii napowietrznej składają się trzy fazy. Linie wielotorowe posiadają wielokrotność trzech faz.

    Podstawowymi elementami linii napowietrznych są konstrukcje wsporcze (słupy), fundamenty, układ izolacyjny, przewody fazowe, przewody odgromowe oraz układ uziomowy. Każdy element linii podlega doborowi w procesie projektowania. Projektowanie i budowa krajowych elektroenergetycznych linii napowietrznych prądu przemiennego realizowana jest w oparciu o obowiązujące przepisy, i jest projektowana na temperaturę roboczą 80st.C.

    Odcinek linii napowietrznej zawierający się między sąsiadującymi konstrukcjami wsporczymi stanowi przęsło. Do konstrukcji wsporczych za pośrednictwem izolatorów oraz odpowiednich uchwytów umocowane są przewody, które wskutek działania sił grawitacji przyjmują kształt zbliżony do linii łańcuchowej. Rozróżnia się przęsła proste (poziome) i przęsła pochyłe. Przęsło proste to przęsło, w którym punkty zamocowania przewodów położone są na tym samym poziomie lub gdy stosunek spadu przęsła do rozpiętości przęsła nie przekracza 10%. Jeżeli wartość ta przekracza 10% to przęsło takie nazywamy przęsłem pochyłym. Najistotniejszymi parametrami charakteryzującymi przęsło są: rozpiętość, zwis przewodu oraz odległość przewodu od ziemi i innych obiektów.

    W liniach wysokiego napięcia rozpiętości przęsła wynoszą najczęściej do 300 m, natomiast w liniach najwyższych napięć do 500 m. Zwis przewodu to pionowa odległość między prostą łączącą punkty jego utwierdzenia do konstrukcji, a samym przewodem w środku rozpiętości przęsła. W przypadku przęsła prostego będzie to najniższy punkt przewodu. Odległość przewodu od ziemi i innych obiektów jest limitowana napięciem znamionowym linii i wynika wprost ze względów bezpieczeństwa.

    Grupa przęseł zakończona z obu stron słupami mocnymi wyposażonymi w odciągowe łańcuchy izolatorów tworzy sekcję, czyli odcinek linii, który podczas budowy jest wspólnie regulowany w celu uzyskania określonych zwisów przewodów. Konstrukcje wsporcze wewnątrz sekcji to słupy przelotowe podtrzymujące przewody.

    Linie o napięciach znamionowych 110 kV i wyższych wyposażone są w przewody odgromowe instalowane na wierzchołkach słupów. Zadaniem przewodów odgromowych jest zabezpieczenie przewodów fazowych linii przed bezpośrednimi wyładowaniami atmosferycznymi. Przewody odgromowe, odpowiednio uziemione na każdym słupie, pełnią funkcję piorunochronną (zwód poziomy), uniemożliwiając w znacznym stopniu bezpośrednie uderzenie pioruna w przewód roboczy. Przewody odgromowe coraz częściej wykorzystywane są dodatkowo do przesyłu sygnałów telekomunikacyjnych i posiadają wbudowane włókna światłowodowe.

    Przewody robocze stosowane w elektroenergetycznych liniach napowietrznych to przewody jednorodne lub bimetalowe. W przewodach jednorodnych wszystkie druty wykonane są z tego samego materiału, natomiast w przewodach bimetalowych wykonane są z różnych materiałów, przy czym najczęściej można wyróżnić w nich rdzeń nośny oraz zewnętrzne warstwy przewodzące.
    Materiały, z których wykonuje się przewody powinny charakteryzować się takimi właściwościami jak wysoka przewodność elektryczna, wytrzymałość mechaniczna i zmęczeniowa, odporność cieplna i korozyjna. Ze względu na własności podstawowym materiałem przewodowym była i nadal jest miedź, jednak ze względu na jej deficyt i cenę w elektroenergetyce napowietrznej wykorzystywane jest aluminium. Samo aluminium, pomimo korzystniejszego niż w przypadku miedzi stosunku przewodności do gęstości, z uwagi na niski poziom własności mechanicznych posiada stosunkowo ograniczone zastosowanie.

    W krajowej elektroenergetyce najbardziej rozpowszechnione są przewody stalowo-aluminiowe typu AFL (ACSR – Aluminium Conductor Steel Reinfrorced). Rdzeń przewodu AFL składa się z jednego, kilku lub kilkunastu wysokowytrzymałych, ocynkowanych drutów stalowych. Stalowy rdzeń nośny opleciony jest jedną lub kilkoma warstwami z umocnionych odkształceniowo drutów aluminiowych w gatunku AL1. Można zwiększyć wytrzymałość mechaniczną przewodu przez zwiększenie stosunku stali lub zwiększyć konduktancję przewodu przez zwiększenie stosunku części aluminiowej.
    W krajowych liniach wysokich i najwyższych napięć najczęściej stosowanymi przewodami roboczymi są: AFL-6 185 mm2, AFL-6 240 mm2 oraz AFL-10 240 mm2 (linie 110 kV), AAL 400 mm2, AFL-8 350 mm2, AFL-8 400 mm2 oraz AFL-8 525 mm2 (linie 220 kV oraz 400 kV) oraz przewody AFL-10 525 mm2 (linie 400kV). Konstrukcje te stosowane są w postaci przewodów pojedynczych lub wiązkowych (linie 220 kV i 400 kV) o konfiguracji 2xAFL-8 525 mm2 lub w nowo budowanych liniach 400 kV 3xAFL-8 350 mm2.

    Nowością jest zastosowanie w liniach napowietrznych przewodów o podwyższonej temperaturze roboczej i niższych zwisach HTLS (High Temperature Low Sag Conductors). Przewody te oparte na wykorzystaniu zdobyczy inżynierii materiałowej, umożliwiają znaczne zwiększenie zdolności przesyłowych linii. Przewody HTLS mogą pracować w temperaturach dwukrotnie wyższych niż przewody typu ACSR i AAAC, przy równoczesnym zachowaniu bezpiecznego zakresu zwisów. Do budowy przewodów HTLS wykorzystywane są odporne cieplnie stopy aluminium z dodatkiem cyrkonu oraz nowe materiały rdzeniowe w tym kompozytów wielomateriałowych.

    Przewody odgromowe wykonuje się najczęściej z tradycyjnych przewodów stalowo-aluminiowych typu AFL (ACSR) lub z przewodów skojarzonych z włóknami światłowodowymi typu OPGW (Optical Ground Wire).
    Przewody OPGW razem z odpowiednim osprzętem instalacyjnym (zawiesia przelotowe i zawiesia odciągowe), osprzętem uziemiającym i mocującym (zaciski, klamry, linki), osprzętem ochronnym (tłumiki drgań) oraz dodatkowym wyposażeniem takim jak skrzynki przyłączeniowe i wieszaki zapasu tworzą w liniach napowietrznych wydzielony system teletransmisyjny.

    Słupy elektroenergetycznych linii napowietrznych możemy podzielić na dwie podstawowe grupy:
    - przelotowe – słupy charakteryzujące się lekką konstrukcją, wyposażone w przelotowe łańcuchy izolatorów, służące do podtrzymywania przewodów,
    - mocne – słupy charakteryzujące się mocniejszą konstrukcją, przejmujące siły naciągu, wyposażone w odciągowe łańcuchy izolatorów.

    Ze względu na budowę i materiały użyte na wykonanie słupy krajowych elektroenergetycznych linii napowietrznych możemy podzielić na:
    - słupy kratowe z kształtowników stalowych – linie 110 kV, 220 kV, 400 kV,
    - słupy rurowe stalowe – linie 110 kV, 220 kV, 400 kV,
    - słupy wirowane betonowe o przekroju kołowym – pojedyncze linie 110 kV.

    Z budowy linii napowietrzej to wszystko z najważniejszych spraw, a w kolejnej części omówię oddziaływania linii napowietrznej WN na środowisko.

    Zagadka na dziś:

    Oznaczenie AFL-8 525 oznacza przewód stalowo aluminiowy, a co oznacza cyfra "8" i "525" ? ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners
    pokaż całość

    źródło: linia wn.png

  •  

    Przesył i rozdział energii elektrycznej - część I

    System elektroenergetyczny jest to zespół obiektów i urządzeń służących do wytwarzania, przesyłu i rozdziału energii elektrycznej. Podstawowym zadaniem systemu elektroenergetycznego jest zapewnienie ciągłości i niezawodności dostawy energii elektrycznej. Zapewnienie ciągłości i niezawodności dostaw energii elektrycznej jest jednym z ważniejszych aspektów bezpieczeństwa energetycznego krajów wysokorozwiniętych. Warunkiem stabilnej i niezawodnej pracy systemu elektroenergetycznego jest dysponowanie rezerwami mocy zainstalowanej w elektrowniach oraz odpowiednio rozbudowaną siecią elektroenergetyczną. Czynnikiem umożliwiającym poprawę warunków pracy krajowego systemu elektroenergetycznego jest połączenie go z systemami innych państw. Polski system od 1995 r. połączony jest z zachodnioeuropejskim systemem elektroenergetycznym UCTE (Union for the Coordination of Transmission of Electricity).

    Linie napowietrzne stanowią jeden z podstawowych elementów sieci elektroenergetycznej. Są urządzeniami elektrycznymi służącymi do przesyłu energii elektrycznej. Krajowe linie napowietrzne wysokich i najwyższych napięć obejmują linie rozdzielcze 110 kV (wysokie napięcie) oraz linie przesyłowe 220 i 400 kV (najwyższe napięcie). Linie wysokich napięć 110 kV, służą do przesyłania energii na odległości do kilkudziesięciu kilometrów. Właścicielem i użytkownikiem tych linii są spółki dystrybucyjne mające swe siedziby w poszczególnych regionach kraju. Linie najwyższych napięć 220 i 400 kV, których właścicielem jest narodowy operator sieci przesyłowej PSE – Operator S.A., służą do przesyłania energii na odległości rzędu kilkudziesięciu, kilkuset kilometrów. Podstawowymi elementami linii napowietrznych są konstrukcje wsporcze, układ izolacyjny, przewody fazowe, przewody odgromowe oraz układ uziomowy.

    Przesył energii elektrycznej prądem stałym jest w niektórych przypadkach korzystnym rozwiązaniem w stosunku do prądu przemiennego, szczególnie w przypadku przesyłu dużych mocy na znaczne odległości liniami napowietrznymi oraz łączenia systemów elektroenergetycznych w celu ich wspólnej pracy. Decyzja o wyborze rodzaju prądu jest podejmowana przede wszystkim na podstawie analizy ekonomicznej. Ocenia się, że przesył prądem stałym staje się opłacalny w przypadku linii napowietrznych przekraczających długości 550÷800 km. Dokładne wartości zależą od warunków lokalnych, wymagań dotyczących wykonania linii i charakterystyki współpracującego systemu prądu przemiennego. Decydujące znaczenie ma tutaj koszt budowy stacji przekształtnikowych, w tym koszt falowników wysokonapięciowych. W związku ze zwiększającą się liczbą układów przesyłowych prądu stałego należy oczekiwać, że koszty falowników wysokonapięciowych i związanych z nimi urządzeń będą się sukcesywnie obniżać, co wpłynie na zmniejszenie się odległości, przy których jest opłacalne stosowanie linii prądu stałego.

    Linie napowietrzne narażone są na działanie wielu różnorodnych czynników, których znajomość oraz właściwe uwzględnienie podczas projektowania, budowy i eksploatacji linii ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania całego układu. Każdy element linii napowietrznej podlega doborowi w procesie projektowania. Projektowanie i budowa krajowych linii napowietrznych prądu przemiennego realizowana jest w oparciu o obowiązujące przepisy i normy.

    Podnoszenie napięcia dla celów przesyłu, a następnie obniżania do poziomu, na którym możliwe jest stosowanie elektrycznych urządzeń powszechnego użytku zbudowanego na napięcie 230/400V, wymaga korzystania z systemowych stacji elektroenergetycznych najwyższych napięć, wielu stacji rozdzielczych wysokiego napięcia oraz rozlicznych stacji transformatorowych, zamieniających średnie napięcie (rozdzielcze) na powszechnie stosowane w instalacjach odbiorczych (230/400V). Wszystkie te obiekty - linie i stacje elektroenergetyczne - składają się na system elektroenergetyczny.
    Nie ma możliwości magazynowania energii elektrycznej, co oznacza że w każdym momencie ilości energii wytwarzanej w elektrowniach musi być równa energii zużywanej przez odbiorców. System elektroenergetyczny musi więc być zdolny do zmiany kierunków i ilości przesyłanej energii. Jest to możliwe dzięki licznym połączeniom pomiędzy elektrowniami, stacjami elektroenergetycznymi oraz grupami odbiorców energii. Połączenia takie zapewnia sieć linii elektroenergetycznych, które pracują na różnych poziomach napięć. Im sieć ta jest bardziej rozbudowana, a linie nowoczesne, tym większa szansa na niezawodną dostawę energii do każdego odbiorcy. Właścicielem i gospodarzem sieci przesyłowej najwyższych napięć jest w Polsce PSE Operator S.A.

    Powszechność dostępu i korzystanie z zalet energii elektrycznej wymaga sprawnego działania rozbudowanego układu urządzeń do jej wytwarzania, przesyłania i rozdziału. Energia elektryczna dostarczana do naszych domów wytwarzana jest w elektrowniach. W Polsce są to głównie elektrownie cieplne opalane węglem brunatnym lub kamiennym. Przesył energii z elektrowni do odbiorcy możliwy jest dzięki rozległej sieci linii i stacji elektroenergetycznych. Wiąże się on jednak ze stratami. Zasadniczy sposób zmniejszenia tych strat polega na podwyższaniu napięcia elektroenergetycznych linii przesyłowych.

    Aktualnie, na napięciu powyżej 110kV, polski system elektroenergetyczny posiada dwanaście połączeń transgranicznych z systemami ościennymi. Są to zarówno połączenia synchroniczne z pozostałą częścią UCTE (Czechy, Niemcy i Słowacja), jak i połączenia niesynchroniczne z systemem szwedzkim, ukraińskim ,białoruskim i litewskim. Jedynym właścicielem połączeń transgranicznych (poza kablem szwedzkim) jest PSE – Operator.
    Sumaryczne termiczne zdolności przesyłowe synchronicznych połączeń transgranicznych KSE wynoszą około 8600 MW, co stanowi ponad 30% krajowego zapotrzebowania szczytowego. Jednak do realizacji wymiany międzysystemowej może zostać wykorzystana jedynie część termicznych zdolności przesyłowych linii wymiany. Powodem tego jest sposób kształtowania się rozpływu mocy w połączonym systemie elektroenergetycznym, ale przede wszystkim ograniczenia sieciowe w sieci wewnętrznej KSE.

    Bezpieczeństwo i niezawodność zasilania w energię elektryczną są podstawowym zadaniem przy planowaniu i rozszerzaniu sieci elektroenergetycznej. Ochrona środowiska naturalnego zyskuje stale na znaczeniu, jest, więc rzeczą oczywistą, że zintegrowane podejście do energii odnawialnych jest częścią przyszłości. Takie podejście powoduje również wzrost wydajności konwencjonalnego wytwarzania energii, przesyłania i rozdziału, bez utraty bezpieczeństwa systemu.

    Przesył prądem stałym jest najlepszym rozwiązaniem, jeżeli chodzi o zmniejszenie strat, kiedy moc jest przesyłana na duże odległości, a technologia HVDC pozwala sterować przepływem obciążenia w optymalny sposób. Dlatego też niezależnie od systemu połączeń, układ, HVDC coraz częściej staje się staje się częścią sieci synchronizowanej – albo w postaci BtB dla kontroli przepływu i podtrzymania sieci, albo jako silna linia energetyczna prądu stałego odciążająca sieci prądu przemiennego.

    Zagadka na dziś:

    Od czego zależy zdolność przesyłowa linii napowietrznej wysokiego napięcia? (jest kilka parametrów)

    Na stronie PSE warto zobaczyć przepływy mocy międzynarodowe w czasie rzeczywistym.

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners

    Zdj. linia przesyłowa dwutorowa 400kV.
    pokaż całość

    źródło: rdc.pl

  •  

    Turbina parowa jest to silnik (maszyna cieplna) wykorzystujący energię cieplną pary wodnej, wytworzonej zwykle w kotle parowym lub wytwornicy pary, do wytworzenia energii mechanicznej, odprowadzanej wałem do innej maszyny, np. generatora elektrycznego.

    Przepływ pary przez kolejne rzędy łopatek turbiny wiąże się ze spadkiem entalpii pary. Entalpia zamieniana jest na inną formę energii a mianowicie mechaniczną - odprowadzoną na wał: turbina==generator gdzie następuje przemiana energii mechanicznej w elektryczną.

    Na wirniku turbiny są zabudowane łopatki zwieńczone tzw. bandażem, w energetyce zawodowej wirnik turbiny posiada wiele rzędów łopatek - zwiększa to rozmiar turbiny i powoduje to, że konieczny staje się podział turbiny na kilka części połączonych ze sobą sprzęgłami. Wyróżnia się następujące części: wysokoprężna (WP), średnioprężna (SP) oraz niskoprężna (NP). W części niskoprężnej spadek entalpii w turbinie jest największy - czyli w tej części jest wykonywana największa praca pracy. Pomiędzy rzędami łopatek w turbinie znajdują się nieruchome elementy przymocowane do korpusu turbiny tzw. kierownicami.

    Para po "przejściu" przez wszystkie stopnie turbiny z części niskoprężnej odprowadzana jest do skraplacza w którym utrzymuje się warunki próżniowe i następuje jej całkowite skroplenie, kondensat ze skraplacza kierowany jest z powrotem do zbiorników zasilających a i obieg zamykamy poprzez powtórne wytworzenie pary z kotła (ale dziś nie o tym).

    Skraplacz jest to zbiornik w którym panuje próżnia, a przez jego wężownice przepływa woda chłodząca, która umożliwia skroplenie się pary w skraplaczu. Ważne jest utrzymywanie w skraplaczu wysokiej próżni która jest ściśle związana z pracą jaką wykonuje para przepływając przez turbinę - co rzutuje na sprawność całego turbozespołu. Ciepło odebrane przez wodę chłodzącą jest kierowane na chłodnie kominowe/wentylatorowe/zalewy i niestety jest tracone do otoczenia. Próżnia oczywiście ściśle zależy od temperatury wody chłodzącej i jest wytwazrana w skraplaczu za pomocą smoczków parowych/pomp próżniowych.

    Turbiny parowe dzieli się ze względu na wykorzystywanie pary odlotowej z turbiny i rozróżnia się:
    -turbiny kondensacyjne,
    -tutbiny upustowo-kondensacyjne,
    -turbiny przeciwprężne.

    W turbinie kondensacyjnej całe ciepło które jest w parze odlotowej jest tracone do otoczenia przez chłodnie kominowe, natomiast w turbinie upustowo-kondensacyjnej część pary o niższych parametrach niż para dolotowa jest używana do różnych celów (technologicznych, ogrzewania, etc.

    Wyjątkiem jest turbina przeciwprężna która nie posiada skraplacza a para odlotowa kierowana jest na wymienniki ciepła gdzie wytworzona jest np. ciepła woda użytkowa, woda grzewcza - moc turbozespołu ściśle zależy od poboru pary przez wymiennik na wylocie.

    W elektrowniach zawodowych wykorzystuje się turbiny upustowo-kondensacyjne, a w elektrociepłowniach dodatkowo turbiny przeciwprężne.

    Istnieje jeszcze jeden rodzaj turbiny z tzw. pogorszoną próżnią - zamiast wody chłodzącej na skraplacz jest kierowana woda grzewcza ze stacji ciepłowniczej - ciepła nie tracimy na chłodniach tylko wykorzystujemy je ponownie (elektrociepłownie).

    Zabezpieczenia turbiny realizują tzw. zawory szybko zamykające pary, zabezpieczenia turbiny są następujące:
    - przed nadmiernym wzrostem prędkości obrotowej,
    - przed nadmiernym spadkiem ciśnienia oleju smarującego łożyska,
    - przed wzrostem ciśnienia pary przy wylocie z turbiny i spadkiem próżni w skraplaczu,
    - przed zwrotnym przepływem pary upustowej do turbiny - w razie awaryjnego obciążenia turbiny,
    - przed przedostaniem się wody z podgrzewaczy regeneracyjnych do turbiny

    Na poniższym zdjęciu widzimy turbinę z Elektrowni Opole. Jak widać jest to ogromny silnik cieplny który, skala przedsięwięcia robi wrażenie. ( ͡° ͜ʖ ͡°) (byłem w Kozienicach i jest jeszcze większe wrażenie)

    W komentarzu schemat obiegu cieplnego Rankine'a dla niezorientowanych ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Zagadka na dziś:
    Dlaczego ciepło odbierane w skraplaczu w elektrowniach jest tracone do otoczenia (w chłodniach) a nie wykorzystane do jakichś celów?

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners
    pokaż całość

    źródło: tp.JPG

    •  

      @Gitaroszewc: To była właśnie zagadka stulecia, dlaczego nie było stamtąd ciepła. Co więcej, osiedla na którym stała ciepłownia też z jej ciepła nie korzystało - wszyscy mieli gaz. Ale elektrownia ogrzewała za to szklarnie w Ryczywole. No i wodę w Wiśle. Na tzw. kanale łapało się ryby i były tam wyjątkowo dorodne okazy (sum 100 kg to nie robił sensacji). One jednak potrafiły tak czasem zalatywać ropą, że były niejadalne.

    •  

      @SunnO: w większości przypadków większe turbiny w Polsce (50Hz) osiągają 3000RPM.
      Prędkość wirnika jest zależna od częstotliwości sieci.

    • więcej komentarzy (140)

  •  

    Wprowadzenie - Generatory część I

    Witam. Dziś kilka słów na temat generatorów.

    Prądnica synchroniczna jest maszyną prądu przemiennego, której wirnik w stanie ustalonym obraca się z taką samą prędkością, z jaką wiruje pole magnetyczne. Rozwiązania konstrukcyjne prądnic synchronicznych zależą od ich prędkości obrotowej oraz mocy i związanego z nią systemu chłodzenia. Zamienia energię mechaniczną w elektryczną (media == turbina == generator == sieć)

    Rozróżnić w energetyce można:
    -Turbogenerator - jest to generator przystosowany do pracy z turbiną parową/gazową, charakteryzuje się wysokimi prędkościami obrotowymi (1500obr/min i 3000 obr/min). Wirniki turbogeneratorów są długie i niewielkiej średnicy (1,5m) niż hydrogeneratorów (do kilkunastu metrów) ze względu na wysokie prędkości obwodowe. Wraz z turbiną parową i instalacjami pomocniczymi (układ olejowy, chłodzenia, regulacji) nazywamy Turbozespołem.

    - Hydrogenerator - generator przystosowany do pracy z tubiną wodną, charakteryzuje się niską prędkością obrotową i można go rozpoznać poprzez dużą średnicę wirnika i stojana. Duże jednostki pracują "w pionie" zesprzęglone z turbiną wodną. Wraz z turbiną wodną taki zestaw nazywa się Hydrozespołem.

    Generator może pracować jako silnik, jednak w przypadku turbozespołu jest to stan awaryjny i jest on zabezpieczony od pracy silnikowej, natomiast hydrozespoły jeśli są wyposażone w turbiny wodne odwracalne i taka praca jest niezbędna (elektrownia szczytowo-pompowa).

    Jak działa turbogenerator/hydrogenerator?

    Rozpędźmy sobie wirnik turbozespołu do prędkości obrotowej 3000obr/min i jego uzwojenia zasilmy prądem stałym (uzyskujemy wirujące pole magnetyczne o częstotliwości 50Hz) to w uzwojeniach fazowych stojana wyindukuje się siła elektromotoryczna (napięcie) proporcjonalna do prądu wirnika (wzbudzenia). Po osiągnięciu odpowiednich obrotów (czyli 3000obr/min) i odpowiednim wzbudzeniu generatora mamy na zaciskach generatora napięcie o danej częstotliwości - która powinna mieć bardzo zbliżone parametry do parametrów sieci do jakiej generator przyłączymy. Po zsynchronizowaniu z siecią otwierąc dopływ pary do turbiny generator nie będzie dalej się rozpędzał (tak jak np. silnik w samochodzie po dodaniu gazu) tylko będzie wirował z częstotliwością sieci i wytworzy obciążenie względem turbiny czyli PRĄD ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Ważna część turbo/hydro-zespołu a mianowicie wzbudnica. W poprzednim akapicie napisałem że uzwojenia wirnika generatora zasilamy prądem stałym - a skąd go wziąć? Wzbudnica jest to maszyna prądu stałego (samowzbudna) i jest zesprzęglona z wałem turbo/hydrozespołu (turbina==generator==wzbudnica), wytwarza prąd stały który jest potrzebny do wzbudzenia generatora. Istnieją rozwiązania zasilania uzwojeń wirnika generatora z prostowników, baterii akumulatorów, układu tyrystorowego umieszczonego w wale generatora (odpada jedno sprzęgło) ale w klasycznych turbo/hydro-zespołach jest to wzbudnica jako osobna maszyna elektryczna.

    Już wiemy, że częstotliwość w systemie elektroenergetycznym w normalnym układzie pracy wynosi 50Hz i wszystkie wirniki turbogeneratorów pracujące ze sobą synchronicznie, wirują z prędkością obrotową 3000obr/min w zachodniej europie UCTE.

    Zagadka na dziś:

    W jaki sposób hydrogenerator wytwarza prąd o częstotliwości 50Hz skoro jego prędkości obrotowe są o wiele niższe niż turbogeneratorów?

    A podpowiedź w komentarzu ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    pokaż spoiler ci co mieli maszyny el. na studiach i w technikum siedzą cicho ( ͡° ͜ʖ ͡°)


    #elektrowniawodna <= jeśli jesteś zainteresowany takimi ciekawostkami obserwuj ten tag ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners
    pokaż całość

    źródło: metropoliadzieci.pl

    •  

      @DywergencjaRotacji: Dziękuję ;) Już myślałem, że nikt się nie interesuje tą gałęzią wiedzy a tu miłe zaskoczenie. Czekam na dalsze wpisy, zawsze dobrze dowiedzieć się czegoś nowego ;)

      Z uwag:
      - Bez wchodzenia w szczegóły, elektrownie atomowe pracują przy 1500 obr/min właśnie ze względu na parametry pary które rzutują na geometrię turbin. Tak jak napisałeś, chodzi o średnicę wirnika turbiny.
      - Elektrownie gazowe pracują na 3000.. ale dlatego, że miedzy turbiną a generatorem jest przekładnia obniżająca prędkość obrotową. Nie ma sensu redukować tej prędkości do 1500.
      - Konstrukcja uzwojeń raczej nie ma tu nic do rzeczy, bo one nie są samonośne. Chodzi głównie o kołpaki oraz zęby wirnika.
      pokaż całość

    •  

      @norweski_drwal: Dzięki, jutro po nocce spróbuję napisać kolejną część ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    • więcej komentarzy (23)

  •  

    Wprowadzenie

    Elektrownia szczytowo-pompowa – zakład przemysłowy, którego zadaniem jest przemiana energii elektrycznej w energię grawitacyjną wody pompowanej do górnego zbiornika oraz proces odwrotny.

    W elektrowni szczytowo-pompowej zamienia się energię elektryczną na energię potencjalną grawitacji poprzez wpompowanie wody ze zbiornika dolnego do górnego w okresie nadwyżki produkcji nad zapotrzebowaniem na energię elektryczną (np. w nocy), a następnie, w godzinach szczytu, następuje odwrócenie procesu.

    Taka elektrownia nie produkuje energii w sposób ciągły (bo zalałoby tereny dolne ( ͡° ͜ʖ ͡°) ) jest akumulatorem energii o ogromnej pojemności. Istotną jej zaletą jest możliwość względnie szybkiego uruchomienia w nagłym przypadku, pełną moc osiąga ona w ciągu kilku minut (np. w Elektrowni Porąbka-Żar rozruch i przyłączenie do sieci hydrozespołów trwa 180 sekund).

    Elektrownie szczytowo-pompowe w Polsce:

    Elektrownia Żarnowiec – 716 MW
    *Elektrownia Porąbka-Żar – 500 MW
    *Zespół Elektrowni Wodnych Solina-Myczkowce – moc 200 MW po modernizacji
    Elektrownia Żydowo – moc 167 MW po modernizacji zakończonej w 2013 r. (pierwsza w Polsce)
    *Elektrownia Czorsztyn-Niedzica-Sromowce Wyżne – 94,6 MW
    Elektrownia Dychów – o mocy 90 MW (do września 2005 – 79,3 MW)

    pokaż spoiler elektrownie z gwiazdką sobie razem zwiedzimy na mirko ( ͡° ͜ʖ ͡°)


    Dlaczego elektrownie szczytowo-pompowe mają taki charakter pracy?
    Odpowiedzią będzie również zdjęcie w komentarzu, które pokazuje dobowe zapotrzebowanie energetyczne kraju.

    #elektrowniawodna <= jeśli jesteś zainteresowany takimi ciekawostkami obserwuj ten tag ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners
    pokaż całość

    źródło: fotowojcik.pl

  •  

    Elektrownia Wodna Leśna – elektrownia wodna na rzece Kwisa, w województwie dolnośląskim w miejscowości Leśna.

    To najstarsza a zarazem pierwsza zawodowa elektrownia wodna Polski. Stopień wodny Leśna - dzieło techniki - awansował współcześnie do rangi dobra kultury, fascynując niepowtarzalnością krajobrazu, maszyny w świecie przyrody.

    Budowę pierwszego zbiornika wodnego zrealizowano w ramach programu ochrony powodziowej Dolnego Śląska, opracowanego jeszcze w latach 90. XIX wieku przez profesora Ottona Intzego (https://de.wikipedia.org/wiki/Otto_Intze), a rozwiniętego przez kierującego inwestycją dr inż. Curta Bachmanna, podjęto w 1901 roku. Wstępny projekt poszerzono w 1905 roku i rozpoczęto budowę elektrowni wodnej. Pierwsze trzy hydrozespoły oddano do eksploatacji w 1907 roku, kolejne dwa w 1908.

    Zużyto do jej wzniesienia przeszło 6oo wagonów cementu, 20 tys. m3 piasku, 2,4 tys. m3 wapna, 460 ton stali zbrojeniowej oraz miejscowych skał pochodzących z wykopów i pobliskich kamieniołomów. Masę betonową przygotowywano wg specjalnej receptury z dodatkiem tufu wulkanicznego sprowadzanego z Nadrenii. Dzięki zaporze powstał zbiornik o powierzchni 140 ha, pojemności 15 mln m3, w tym rezerwa powodziowa 8 mln m3. Jezioro zaporowe ma około 7 km długości, do 1 km szerokości z urozmaiconą linią brzegową.

    W elektrowni zainstalowane jest pięć jednakowych turbozespołów o mocy 515 kW z turbinami Francis’a w układzie poziomym. Generatory synchroniczne firmy SSW o napięciu 10 kV, obcowzbudne, na wspólnym wale z turbiną. Turbiny firmy J.M. Voith.
    Trzy turbozespoły z roku 1907 i dwa z roku 1908. Szósty mały turbozespół wzbudniczy o mocy 35 kW. Obecnie generatory są wyposażone w tyrystorowe układy wzbudzenia.
    Do dzisiaj utrzymano oryginalne wyposażenie maszynowni i unikatowe rozwiązania hydrotechniczne zbiornika wodnego i urządzeń zrzutowych.

    Jest najstarszą czynną elektrownią w Polsce. Woda na turbiny przepływa dwoma przepustami dennymi pod zaporą, na której znajdują się dwie śluzy. Dodatkowe śluzy na wypadek awarii zainstalowano w małych granitowych domkach u stóp zapory. Całkowita wysokość zapory wynosi 45 m, w tym nad poziomem gruntu 36 m . W stopie ma 38 m szerokości, a w koronie z ozdobnymi balustradami 8 m . Korona zapory znajduje się na wysokości 282 m n.p.m. Kubatura zapory wynosi 62 tys. m3.

    Jezioro Leśniańskie pełni dzisiaj trzy funkcje: energetyczną, retencyjną i rekreacyjną.

    #elektrowniawodna <= jeśli jesteś zainteresowany takimi ciekawostkami obserwuj ten tag ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    pokaż spoiler Ukryty tekst...#ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #energetyka #elektrownie #qualitycontent #ejboners
    pokaż całość

    źródło: lesna zapora.jpg

  •  

    "Zrzuciłem bombę atomową". Wywiad z lotnikami, 1945r.

    Wywiad z tymi, którzy zrzucili pierwsze w historii bomby atomowe na Hiroszima i Nagasaki. Co czuli, co myśleli?

    #ciekawostki #qualitycontent #ejboners #atom #gruparatowaniapoziomu

    źródło: youtube.com 18+

  •  

    Na zdjęciu widać wyjście z piwnicy typowego wypoka ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Oczywiście jest to wejście do komory bezpieczeństwa pod reaktorem BWR pod pomieszczenie kontrolne, gdzie znajdują się napędy prętów sterujących oraz wyprowadzenie kanału pomiaru rozkładu strumienia neutronów w rdzeniu reaktora.
    O tutaj:
    https://www.wykop.pl/wpis/40954841/dolna-czesc-reaktora-bwr-o-mocy-ok-700-mw-gdzie-za/

    #ejboners #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr #qualitycontent #gruparatowaniapoziomu
    pokaż całość

    źródło: DSC_0339.JPG

  •  

    Witam Mirki i Mirabelki,
    powolutku kończę zwiedzanie siłowni jądrowej na mirko, czy jesteście zainteresowani elektrowniami wodnymi, szczytowo-pompowymi pracującymi w krajowym systemie elektroenergetycznym i MEWami (małe elektrownie wodne) wybudowanymi w Polsce na początku XX wieku? ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ciekawostki #energetyka #energetykajadrowa #elektrowniawodna
    #ejboners <-zapraszam do odwiedzin EJ ( ͡° ͜ʖ ͡°)
    pokaż całość

  •  

    Zwiedziliśmy już prawie wszystkie najważniejsze elementy reaktora BWR. Teraz czas na politykę bo energetyka jądrowa, podobnie jak i węglowa jest ściśle związana z polityką ( ͡° ʖ̯ ͡°).
    Jak niektórzy z Was zauważyli jest to siłownia jądrowa w miejscowości Zwentendorf w Austrii - nigdy nie uruchomiona.

    We wczesnych latach 70-tych główne austriackie partie polityczne – rządząca PartiaSocjalistyczna (SPÖ) i Partia Chrześcijańsko-Demokratyczna (ÖVP, najważniejsza partia opozycyjna) popierały rozwój energetyki jądrowej. Krytyczne stanowisko zajmowała jedynie mała opozycyjna Partia Liberalna. Budowę pierwszej elektrownię jądrowej (EJ) rozpoczęto w 1972 r. w Zwentendorf (1 blok o mocy 730 MW z reaktorem BWR), miała ona pokryć 10% zapotrzebowania kraju na energię elektryczną. Do 1985 r. planowano wybudowanie elektrowni jądrowych o łącznej mocy 3000 MW.

    Jednakże od połowy lat 70-tych w Austrii zaczął rozwijać się ruch antynuklearny, który ogarnął wówczas kilka krajów zachodnich – wyrósł on na fali protestów środowisk studenckich, lewicowych i lewackich przeciwko „imperializmowi”, zwłaszcza wojnie wietnamskiej. W kwietniu 1977 r. kilka organizacji pozarządowych z różnych krajów organizowało w Salzburgu międzynarodową konferencję antynuklearną, a od jesieni tego roku rozpoczęły się demonstracje przeciwników energetyki jądrowej w Zwentendorfie i kilku dużych miastach Austrii.

    W tej skomplikowanej sytuacji politycznej socjalistyczny kanclerz Bruno Kreisky (podobno nie lubiany wśród społeczeństwa) ogłosił referendum na 5 listopada 1978r., twierdząc że jest pewien iż większość społeczeństwa opowie się za energetyką jądrową. Kanclerz Kreisky zadeklarował jednocześnie, że ustąpi ze stanowiska jeśli wynik referendum okaże się negatywny. Wówczas to opozycyjna ÖVP dostrzegła szansę na pozbycie się Kreisky’ego i w efekcie wielu jej członków popierających energetykę jądrową w referendum zagłosowało przeciw. Na kilka tygodni przed referendum sondaże wykazywały, że znacząca większość respondentów popiera energetykę jądrową. Jednakże wzmożona akcja przeciwników, którzy tuż przed referendum, rozpowszechnili zarzuty o rzekomych problemach bezpieczeństwa EJ Zwentendorf, okazała się skuteczna. Referendum, w którym wzięło udział niecałe 2/3 uprawnionych (ok. 5 mln osób) zostało przegrane: 31,6% uprawnionych zagłosowało przeciw EJ, a 31,0% było za EJ – a więc energetyka jądrowa w Austrii została odrzucona zaledwie 30 000 głosów na 5 mln!

    W efekcie wyników tego referendum 1.12.1978r. parlament Austrii uchwalił ustawę zakazującą energetyki jądrowej w tym kraju, do zmiany tej ustawy potrzeba większości 2/3 głosów! Jednak oponenci polityczni kanclerza Kreisky’ego i tak nie osiągnęli swojego celu, bo nie zrezygnował on ze stanowiska jak zapowiadał. ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Budowa i likwidacja kosztowała budżet austriacki około 14mld szylingów austriackich co daje 4,3mld euro (dzisiejszej siły nabywczej) i było to największe marnotrawstwo pieniędzy podatników w historii Austrii.
    A wiecie co wybudowali zamiast uruchomić tę siłownię jądrową?

    pokaż spoiler dwa bloki konwencjonalne na węgiel kamienny kilka kilometrów dalej ( ͡° ͜ʖ ͡°)


    Dwie zagadki na dziś (wtajemniczonych proszę o milczenie):

    1. Po co w siłowni jądrowej taki komin? ( ͡° ͜ʖ ͡°)
    2. Dlaczego ta elektrownia nie posiada chłodni kominowych? ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ejboners #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr
    pokaż całość

    źródło: upload.wikimedia.org

  •  

    Znajdujemy się w mokrej części obudowy bezpieczeństwa reaktora BWR. W części mokrej w normalnym układzie pracy mieści się duży zapas wody. W razie awarii para z pierwszego zbiornika może zostać skierowana odpowiednimi rurociągami pod powierzchnię wody w drugim, gdzie się skropli. Dzięki temu ciśnienie w obudowie pozostanie niskie.
    Zgromadzony w komorze mokrej zapas wody może ponadto posłużyć do chłodzenia reaktora, bądź zraszania wnętrza obudowy bezpieczeństwa. Uzyskana korzyść z zainstalowania systemu obniżania ciśnienia ma jednak pewną wadę - zapas wody w tym zbiorniku nie jest niewyczerpalny - para skraplająca się w zbiorniku mokrym powoli, lecz nieuchronnie podnosi temperaturę zgromadzonej tam wody. Gdy ta osiągnie wreszcie temperaturę wrzenia - efekt skraplania pary ustanie i ciśnienie w obudowie zacznie rosnąć.... #fukushima

    Z tego względu tak ważne jest utrzymanie funkcjonowania systemów chłodzenia - przerwa w ich działaniu nie może być dłuższa niż kilkanaście godzin.

    #ejboners <- pod tym tagiem będzie reszta reszta fotek z tej siłowni jądrowej, zapraszam do obserwowania.
    #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr
    pokaż całość

    źródło: DSC_032333.JPG

    +: GothamKnight, Migfirefox +11 innych
  •  

    W zasadzie to od tego powinienem zacząć, czyli od reaktora BWR.

    Sprawność wytwarzania energii elektrycznej w elektrowni z reaktorem BWR nie przekracza 33-34%, gdyż do turbiny doprowadza się parę nasyconą pod niskim ciśnieniem (w nowoczesnych elektrowniach węglowych pracujących na parametry nadkrytyczne osiąga się sprawności bliskie 45% (24MPa, 610st.C) ).
    Z najważniejszych spraw reaktora BWR:
    - jeden obieg (niższy koszt urządzeń pod kątem termodynamiki)
    - niższe parametry pary (7MPa, 280st.C), a co za tym idzie: cieńsze ściany zbiornika niż w PWR, większy zbiornik reaktora (mniejsza gęstość mocy), rzadziej następuje wymiana modułów paliwowych,
    - pręty regulacyjne wsuwane od dołu rdzenia, u góry ze względu na separatory pary nie ma miejsca na pręty regulacyjne, do tego dochodzi większe obciążenie napędów,
    - skażony obieg parowy, nieco wyższy współczynnik sprawności niż w PWR z uwagi na jeden obieg termodynamiczny.
    - kasety paliwowe tworzące rdzeń są łączone w moduły po 4 kasety, między którymi są umieszczone krzyżowe elementy regulacyjne.
    - regulacja mocy za pomocą prętów regulacyjnych które służą również do wyrównania rozkładu ciepła w reaktorze
    - regulacja mocy za pomocą pomp zasilających poprzez zmianę przepływu wody przez reaktor.

    Przy tej samej mocy jednostki rdzeń reaktora BWR jest znacznie większy niż reaktora PWR ze względu na mniejsza gęstość mocy. Pozwala to na dłuższe przebywanie paliowa w rdzeniu, stąd w reaktorach przeładunki (1/3 zawartości rdzenia) odbywają się co 18 miesięcy.

    Zapraszam do dyskusji ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #ejboners <- pod tym tagiem będzie reszta reszta fotek z tej siłowni jądrowej, zapraszam do obserwowania.
    #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr
    pokaż całość

    źródło: schemat bwr.jpg

  •  

    Moduł paliwowy reaktora BWR składający się z czterech zestawów paliwowych. Zestaw paliwowy składa się z prętów paliwowych (8szt. x 8szt.), a z kolei pręt paliwowy tworzy sprasowany wzbogacony uran w pastylki paliwowe o średnicy 10x10mm umieszczone w koszulkach. Całość zestawu paliwowego umieszczona jest w kasecie cyrkonowej. Od spodu reaktora wsuwane są pręty regulacyjne (pochłaniające neutrony) w kształcie "krzyża" (widoczne na zdjęciu) do każdego modułu paliwowego.

    https://www.wykop.pl/wpis/40954841/dolna-czesc-reaktora-bwr-o-mocy-ok-700-mw-gdzie-za

    #ejboners <- pod tym tagiem będzie reszta reszta fotek z tej siłowni jądrowej, zapraszam do obserwowania.
    #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr
    pokaż całość

    źródło: DSC_0298.JPG

  •  

    Właz kontrolny w obudowie bezpieczeństwa reaktora BWR ( ͡° ͜ʖ ͡°). Miliony metrów sześciennych betonu w kształcie kuli która zabudowana jest wokół reaktora.

    #ejboners <- pod tym tagiem będzie reszta reszta fotek z tej siłowni jądrowej, zapraszam do obserwowania.
    #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr pokaż całość

    źródło: DSC_0322.JPG

  •  

    Jeszcze jedno zdjęcie górnej części reaktora BWR. W komentarzu wrzucę poglądowy schemat reaktora z zaznaczeniem gdzie właśnie jesteśmy ( ͡° ͜ʖ ͡°).

    Do tego przerażającego otworu który widać na zdjęciu wchodzi wkład z kasetami paliwowymi gdzie zachodzi reakcja łańcuchowa - w wyniku rozpadu odpowiednich pierwiastków wytwarza się ciepło i z wody która znajduje się w reaktorze powstaje para o odpowiednich parametrach, która kierowana jest do turbiny parowej z turbogeneratorem na wspólnym wale i powstaje energia elektryczna, całość reaktora zamykana jest masywną kopułą, oraz całość przykryta jest betonowymi zbrojonymi elementami, a całość basenu zalana jest wodą.

    #ejboners <- pod tym tagiem będzie reszta reszta fotek z tej siłowni jądrowej, zapraszam do obserwowania.
    #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki #bwr
    pokaż całość

    źródło: DSC_0313.JPG

  •  

    Górna część reaktora BWR o mocy ok.700 MW gdzie umieszczony jest rdzeń z prętami paliwowymi, nad tym montowana jest kopuła reaktora, z kolei na niej umieszczone są betonowe zbrojone osłony bezpieczeństwa (które wrzucę w następnym wpisie) i całość basenu zalana jest wodą. ( ͡° ͜ʖ ͡°) #ejboners <- pod tym tagiem będzie reszta reszta fotek z tej siłowni jądrowej, zapraszam do obserwowania.
    #atom #energetyka #eneregtykajadrowa #ciekawostki
    pokaż całość

    źródło: DSC_0285.JPG

Ładuję kolejną stronę...

Popularność #ejboners

0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:1,0:1,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0

Archiwum tagów