•  

    Czy istnieje życie poza Fiatem, czyli kilka słów o samochodach licencyjnych w Krajach Demokracji Ludowej

    Część IV - Kikinda, IDA
    W 1908 w serbskiej miejscowości Kikinda powstaje mały warsztat naprawczy, który później stanie się odlewnią. W 1969 roku rozpoczyna się współpraca zakładu z General Motors: Kikinda produkuje części dla Opla oraz importuje gotowe samochody tej marki do Jugosławii. W roku 1977 obie firmy tworzą spółkę joint venture IDA (Industrija Delova Automobila) należącą w 49% do GM i 51% do Kikindy, wskutek czego powstają dwie nowe fabryki, które otwarto w latach 1979 i 1981. Zakład dostarcza Oplowi części samochodowe, w zamian Opel dostarcza gotowe samochody, ze sprzedaży których IDA czerpie zysk. Są to modele: Corsa, Kadett, Ascona, Rekord, Senator (sprzedawany pod nazwą Kikinda), Vectra oraz Omega. Auta te można rozpoznać dzięki emblematowi „IDA” na atrapie oraz literce J przy nazwie modelu z tyłu. Nie jest to może produkcja na licencji, ale za to Ople wyprodukowane w RFN zawierają w sobie jugosłowiańskie części. Podobnie, jak w przypadku firmy TAS, również IDA przestaje istnieć w roku 1992. Wyprodukowano 38 700 egzemplarzy różnych modeli Opla z emblematem IDA. Odlewnia Kikinda obecnie należy do firmy CIMOS.
    #ciekawostki #samochody #motoryzacja #jugoslawia #serbia #opel #gruparatowaniapoziomu #licencjekdl
    pokaż całość

    źródło: scontent.fwaw3-2.fna.fbcdn.net

  •  

    Czy istnieje życie poza Fiatem, czyli kilka słów o samochodach licencyjnych w Krajach Demokracji Ludowej

    Część III – Bulgarrenault, Bulgaralpine
    Bułgaria to dość ciekawy przypadek, mało marek, większość to produkcje lub montaż na licencji zakładów z zarówno Europy zachodniej, jak i wschodniej (np.: Pirin-Fiat, czy Moskwicz), jednak najsłynniejszym owocem bułgarskich fabryk są samochody Bulgarrenault.
    W połowie lat 60. W wyniku współpracy bułgarskiej centrali handlu zagranicznego „Bulet” i koncernu Metalhim zapada decyzja o rozpoczęciu produkcji samochodów opartej o import części samochodowych zakupywanych za pomocą wolnych środków z rezerw walutowych obu przedsiębiorstw. Produkcja miałaby odbywać się w zakładach dysponujących wolnymi mocami przerobowymi. Do współpracy rozważano oferty kilku firm, w tym: Fiata, Renault, Simcę, czy Alfę Romeo, jednak propozycja Renault okazuje się najbardziej opłacalna. Umowa między stroną bułgarską i francuską zostaje podpisana w roku 1966. Początkowo większość części dostarcza Renault z Francji, ale zakładano, że z biegiem czasu coraz więcej komponentów będzie produkowanych na miejscu. W 1967 roku w mieście Płowdiw otwarto fabrykę z nowoczesną linią produkcyjną. Produkcja trwa krótko, bo do roku 1970, w tym czasie zbudowano tylko ok. 4000 samochodów, z czego wyeksportowano 1773 egzemplarze. Modele produkowane przez Bulgarrenault to: 8 i 10. Warto tu jeszcze wspomnieć o ciekawym epizodzie z firmą Alpine: w roku 1966 do Bułgarii przyjechał Jean Rédélé, twórca owej firmy, na zaproszenie od centrali Bulet i wziął udział w spotkaniu, na którym pojawił się Ilja Czubrikow – kierowca sportowy, który miał okazję jeździć Alpine A110. W wyniku tych rozmów Rédélé wysłał do Bułgarii kilka silników, spośród których dwa zamontowano w Bulgarrenault 8. Pod koniec roku 1967 rozpoczęto seryjną produkcję samochodów Bulgaralpine. Początkowo włókno szklane potrzebne do budowy karoserii początkowo sprowadzano z Francji, później pochodziło ono z NRD i Polski. W 1968 roku auta startują w Rajdzie Monte Carlo. Koniec produkcji następuje już w roku 1969, nie wiadomo, ile egzemplarzy Bulgaralpine powstało, wspomina się o 60, 100, bądź 120 sztukach.

    #ciekawostki #samochody #motoryzacja #bulgaria #renault #gruparatowaniapoziomu #licencjekdl
    pokaż całość

    źródło: thumbs.worthpoint.com

Ładuję kolejną stronę...

Archiwum tagów