•  

    Średniowieczne świry, jest taka akcja, że zespół Jerycho zbiera hajs na wydanie płyty z legendą, Marcelem Pérès.
    Jerycho to genialny męski chór wykonujący muzykę średniowieczną z terenów Polski. Wykonują też sporo muzyki sakralnej z innych okresów. Mają w składzie śpiewaków ludowych i profesjonalnych, co w połączeniu daje poczucie czegoś bardzo autentycznego.

    No więc link do zbiórki: https://zrzutka.pl/wszeyj
    Jerycho na spotify: https://open.spotify.com/artist/3QnNlrqrEwCKgNXPL2SqAm

    #muzyka #muzykadawna #sredniowiecze #sztuka #kultura #polska #gruparatowaniapoziomu
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    #muzykaklasyczna #muzyka #muzykapowazna #muzykadawna
    Apendyks w nawiązaniu do sobotniego wpisu, bo szkoda, by pozostało niezauważone.

    źródło: youtube.com

    •  

      @i-marszi:

      Napisane na święto: Trzecia niedziela po Objawieniu

      Kiedyś w radiu słyszałem, że Bach napisał jakąś Cantatę na święto kościelne, które wypada raz na 85 lat (akurat wypadło za życia Bacha), coś w stylu "Siódma niedziela po ukrzyżowaniu, jeśli niedziela palmowa była trzy dni po równonocy wiosennej i był to rok przestępny"

    •  

      @gumpa_bobi a tu to nic nie pomogę bo jestem ateista i antyklerykał :) ale Bacha kocham

  •  

    #muzykaklasyczna #muzykadawna #muzykabarokowa

    Muzykę barokową tylko 9 osób na mikro obserwuje. Szkoda, wszak barok to i takie perełki ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    źródło: youtube.com

    +: I.....v, lubie-sernik +7 innych
  •  

    #muzykadawna #muzykaklasyczna

    Taką perełkę dziś znalazłem:
    Miserere mei, Deus - Allegri - Tenebrae

    źródło: youtube.com

  •  

    Znalezione w internetach:
    Wpieniają mnie już tacy melomani-neofici, co to całe życie słuchali składanek "100 hitów klasyki", a teraz nagle koneserzy muzyki dawnej.

    Pół biedy, gdy się spieszą: wpadną do sklepu z płytami, wybiorą 6 krążków jakichś niszowych wydawnictw i zadowoleni, nie zawracają gitary. Ale jak nie, to jest już jakiś dramat. Kup sobie płytę Bacha - nie tandetną kompilację, graną przez zespoły złożone z orkiestrowych emerytów, z ktorych jedna połowa słabo słyszy, a druga nie trafia smyczkiem w struny - ale po prostu normalne, przyzwoite orkiestry. Zaraz się zaczyna:

    - A co tam masz? Phi. Przecież oni nawet nie grają na kopiach instrumentów z epoki! Poza tym na pewno korzystają z dziewiętnastowiecznych wydań, a koło takiego Neue Bach Ausgabe nawet nie przechodzili. Nie to co "Sola, Vera, Clarissima et Antiquissima Musica Musicarum Berlinensis", to jest dopiero zespół, wyobraź sobie, że oni...

    I tak dalej i dalej. Nie ważne, że jeszcze kilka lat temu zachwycali się RMF Classic, bo wykonania lepsze niż z ich gównianych składanek.

    Prawdziwa jazda zaczyna się przy próbie pójścia na koncert. O orkiestrach filharmonicznych nawet nie chcą słyszeć. Wystarczy rzut oka do repertuaru i już trzoda:

    - Eee, w koło tylko romantyzm i jakieś klasyczne gunwo. A żeby zaprosić jakiś zespół, co zagra kilka skrzypcowych przedvivaldiańskich koncertów weneckich, to nie, bo pewnie szkoda kasy. Ja tam w życiu nie pójdę!

    Koniec końców po sprawdzeniu wszystkiego co się da lądują na jakimś festiwalu na zadupiu. Nazwy festiwalu z reguły nie da się wymówić na trzeźwo, jeśli nie jest po polsku, a jeśli jest, to na pewno zawiera się w niej przymiotnik "bachowski".

    Opowiada potem:
    - Jaki tam zajebisty koncert był. Grali z własnoręcznie zrobionych wydań, przepisywanych wprost z włoskich rękopisów. I jeszcze "a" na 470 Hz - śpiewaczka się ledwo wyrabiała w górze, ale uciągnęła...

    I tak słucham tych pierdoł i nic nie mówię. Gorzej jak zejdzie się takich dwóch, wtedy pół godziny pitolą, jakich super zapomnianych kompozytorów odkryli ostatnio, a potem kłócą się o interpretację rytmiczną kolorowanych nut w notacji menzuralnej Kodeksu z Modeny - ale to już temat na inną historię...

    #pasta #muzykaklasyczna #muzykadawna
    pokaż całość

  •  

    33. Johann Georg Weichenberger (1676-1740)
    Dziś odcinek trzydziesty trzeci cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa, a w nim spotkanie z następną osobą o dziwnym i długim nazwisku, czyli z austriakiem Johannem Georgiem Weichenbergerem.
    Johann był urzędnikiem podobnie jak Hinterleithner. Napisał wiele utworów na solową lutnię i utwory kwazi-koncertowe na lutnię z akompaniamentem smyczkowym. Był biegły w komponowaniu polifonicznym, a jego późne utwory były w stylu galant. Jego kompozycje cieszyły się dużą popularnością i mimo że był tylko amatorem, był bardzo ceniony w Austrii i Bohemii.

    Załączam suitę d-moll w wykonaniu Yasuhiro Kadono.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    32. Johann Gottfried Conradi
    W trzydziestym drugim odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa chciałbym zaprezentować muzykę tyleż piękną, co tajemniczą, a mowa o tzw. Sonatach Conradiego opublikowanych we Frankfurcie nad Odrą w roku 1724 w zbiorze p.t. Neue Lauten-Stucke. Poza istnieniem zbioru w bibliotece w Lipsku nie ma żadnej innej informacji ani o tej muzyce, ani o autorze. Na końcu publikacji zamieszczone jest oświadczenie “Jako że miłośników lutni nie ma już wielu, ale są za to zawsze ochoczy na rzeczy nowe i ciekawe, niech będzie wiadomym, że wydawca niniejszych utworów jest w stanie zaoferować nowe sonaty na 13 chórów oraz wiele innych utworów w tym samym stylu”, na podstawie którego muzykolodzy stoją na stanowisku, że Conradi jest tak naprawdę wydawcą, a nie kompozytorem, a prawdziwy kompozytor tych sonat jest nieznany, przy czym ich styl różni się od stylu całej znanej muzyki z okresu i nie ma żadnego kandydata na autora tych utworów.

    Załączam sonatę C-Dur w wykonaniu Roberta Barto.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    31. David Kellner (1670–1748)
    Czas na trzydziesty pierwszy odcinek cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa a w nim dość ciekawa postać Davida Kellnera.
    David urodził się nieopodal Lipska około 1670 roku, jednak po osiągnięciu pełnoletności emigruje za swoimi starszymi braćmi do Szwecji. Po studiach stara się o posadę organisty w Turku, jednak zostaje zaciągnięty do wojska na Trzecią Wojnę Północną, na której spędza dziesięć lat. Po powrocie znajduje w Sztokholmie posadę jako organista oraz “osoba grająca na dzwonach karylionowych”. Wykazuje duże zainteresowanie teorią muzyki i w 1732 roku publikuje traktat o basso continuo p.t. Treulicher Unterricht im General-Baß, który zyskuje zawrotną popularność i staje się najważniejszą pozycją w temacie w XVIII wieku z wieloma wznowieniami. I tu jest ciekawa części, bo przy braku jakichkolwiek przesłanek na zainteresowanie Davida lutnią, ani dowodów, że na lutni grał, czy komponował, pod koniec życia postanawia wydać wybór swoich szesnastu (chociaż właściwie osiemnastu) utworów lutniowych p.t. XVI. auserlesene Lauten-Stücke, bestehend in Phantasien, Chaconnen, Rondeau, Giga, Pastorel, Passepied, Campanella, Sarabande, Aria & Gavotte. Muzyka wydana już w dobie stylu galant ma bardzo archaiczny styl zakorzeniony w poprzedniej epoce - Kellner mógł wtedy mieć już 80 lat, więc na pewno swoje zainteresowanie lutnią musiał zdobyć wiele dekad wcześniej, a fakt wydania zbioru mógł stanowić zwieńczenie jego muzycznej drogi.
    W załączniku dwie Fantazje w wykonaniu Hany Alivodić

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: a.....w, Limelight2-2 +6 innych
  •  

    30. Johann Michael Kühnel (ca 1670 - ca 1728)
    Nastał moment, w którym pod tagiem #rokzlutniabarokowa definitywnie opuściliśmy Francję i będziemy orbitować niemal wyłącznie wokół ośrodków niemieckojęzycznych. Na przełomie wieków, gdy lutnia we Francji straciła swój status, a na wschodzie nie zajaśniała jeszcze na powrót pełnym blaskiem, w świecie lutniowym dzieje się relatywnie niewiele. Nie można tego jednak powiedzieć o zmianach w ówczesnym guście muzycznym, do którego z impetem wdarł się styl galant, przez co w zachowanych utworach z tego okresu widzimy bardzo szybko postępujące zmiany stylistyczne. Jako przykład tego procesu w trzydziestym odcinku naszego cyklu zaprezentuję muzykę Johanna Michaela Kühnela, której styl dość mocno odbiega od wcześniej prezentowanej muzyki. Johann pochodził z rodziny z tradycjami (tak dziadek jak i ojciec byli muzykami) i poza pracą na lutni był również wiolonczelistą i gambistą. Ten fakt dość wyraźnie daje o sobie znać w załączonej Suicie d-moll, która jest mocno homofoniczna, co jest bardzo charakterystyczne dla wiodącego w tym okresie stylu.

    Gra Alberto Crugnola.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    29. Robert de Visée (c.1655–1732/3)
    Odcinek dwudziesty dziewiąty cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa jest dość szczególny, gdyż w nim ostatecznie żegnamy się z muzyką francuską, ale na szczęście robimy to w wielkim stylu i z przytupem, gdyż będzie to odcinek o ostatnim znaczącym lutniście francuskim jakim był Robert de Visée. Pisać o nim jako o lutniście jest pewnym uproszczeniem, gdyż pracował w czasach, w których lutnia zdecydowanie nie cieszyła się na dworze i wśród arystokracji powodzeniem i aby realizować się zawodowo Robert był istnym człowiekiem orkiestrą grając także na teorbie, gitarze barokowej oraz violi da gamba (a należy także wspomnieć, że był śpiewakiem).
    Jak to zbyt często bywa jego dane biograficzne są mocno niepełne. Niespecjalnie wiadomo gdzie i kiedy się urodził (Toyohiko Satoh spekuluje, że urodził się w Viseu w Portugalii). Zaczynał swoją karierę w Paryżu jako gitarzysta publikując dwa tomy utworów gitarowych w latach 1682 i 1686, a w roku 1716 publikuje zbiór na teorbę i lutnię p.t. Pièces de théorbe et de luth mises en partition dessus et basse i co charakterystyczne - w notacji muzycznej na pięciolinii (co sugeruje, że wśród adresatów muzycy potrafiący czytać tabulaturę stanowili już mniejszość). Szczyt kariery zawodowej osiąga w roku 1719 będąc mianowanym nadwornym nauczycielem gry na gitarze młodego Ludwika XV. Notatka o ostatniej wypłacie Roberta pochodzi z roku 1732 i możemy domniemywać, że była to okolica jego śmierci.

    Załączam rewelacyjne nagranie Preludium i Allemandy a-moll na teorbę w wykonaniu Jonasa Nordberga

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    27. Philipp Franz Lesage de Richée (fl c. 1695)
    Bohaterem tego odcinka cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa jest Philipp Franz Lesage de Richée. Nie wiadomo o nim prawie nic poza takimi faktami, że pracował we Wrocławiu i był uczniem Charlesa Moutona. Pewne jest tylko to, że w 1695 roku wydał we Wrocławiu zbiór utworów pt. Cabinet Der Lauten zawierający 12 suit (w sumie 102 utwory). Muzyka z tego zbioru jest jednym z ostatnich przykładów muzyki o mocnych wpływach francuskich (style brisé).
    Jego muzyki na yt jest bardzo mało i załączam dwa preludia w wykonaniu Yasuhiro Kadono. Poniżej także nagranie części suity c-moll w wykonaniu Ernsta Bernhard - amatora fanatyka z Austrii :)

    Prelude
    Allemande
    Courante
    Sarabande
    Pasagallia à discretion

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    23. Jacques de Saint-Luc (1616–c.1710)
    W odcinku dwudziestym trzecim naszej rocznej przeprawy przez kompozytorów lutni barokowej pod egidą tagu #rokzlutniabarokowa jesteśmy już obiema nogami w okresie przejściowym w rozwoju lutni. Stara szkoła francuska już dogorywa, a nowa jeszcze się nie ukształtowała. W rezultacie jesteśmy świadkami takiego nie wiadomo czego - różne nurty się ze sobą ścierają i poszukiwania spójnego stylu są w toku, a pośrodku tego bryluje Flamand Jacques de Saint-Luc - postać na pewno barwna ale i trudna do oceny. Na pewno był jednym z pierwszych kodyfikatorów suity barokowej (składającej się z prélude, allemande, courante, sarabande i gigue, a w późniejszym okresie zbliżającym się do stylu galant poprzeplatane menuetami, gavotami czy bourrée), uważa się również, że przyczynił się w swoim długim życiu do przekazania zdobyczy szkoły francuskiej pokoleniu lutnistów wiedeńskich. Czytałem jednak również, że był wśród lutnistów największym megalomanem przypisując sobie osiągnięcia, których nie dokonał (typu zdobywanych orderów, czy zasług bycia nauczycielem rodzin królewskich), a jego muzyka jest dość specyficzna, cechująca się dużymi powiązaniami z operą i teatrem (wiele utworów nie jest klasycznymi tańcami i ma unikalne nazwy nawiązujące np. do teatru, czy wydarzeń kulturalnych czy politycznych) i w mojej ocenie niekoniecznie najwyższych lotów (wiele jego utworów było na tyle prostych, że trafiło do podręczników lutniowych i niestety z grania ich nie czerpałem spodziewanej satysfakcji).

    Załączam jego Chaconnę B-Dur w wykonaniu charyzmatycznej Penélope Maravalhas.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: u..6, a.....w +6 innych
  •  

    22. Hinrich Niewerth (? - 1699)
    W dwudziestym drugim odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa już prawie na stałe przeniesiemy się na wschód od Francji, gdyż od końcu XVII w. lutnia wypada z łask francuskiej arystokracji, co pociąga za sobą drastyczny spadek popularności, zaczyna jednak rozkwitać głównie w krajach niemieckojęzycznych. Na początek będzie bardzo niszowo. Aż sam się dziwie, że mogłem zapędzić się w takie muzyczne zakamarki, ale będzie o muzyce pochodzącej z dworu szwedzkiego z tego okresu, a konkretnie o nadwornym muzyku szwedzkiego dworu nazwiskiem Hinrich Niewerth. Trafiłem na niego przypadkiem na yt i zauroczyła mnie jego muzyka, gdyż Hinrich jest kompetentnym kultywatorem stylu francuskiego. Niestety zanim doszedłem do tego odcinka, filmik zniknął, więc musiałem odszukać jakąś jego muzykę sam i samemu zrobić materiał. Mimo trudności przedsięwzięcie zakończyło się sukcesem, gdyż znalazłem trzy jego utwory na płycie Dygd och ära zawierającej szwedzką muzykę z okresu XVII-wiecznego rozkwitu (wiecie, potop i te sprawy), a nawet trafiłem na manuskrypt z którego pochodzą.
    O samym kompozytorze tradycyjnie wiadomo skandalicznie mało, w sumie tyle, że najprawdopodobniej był Niemcem (możliwe, że studiował w Strasburgu), na dworze pracował 30 lat i zarabiał całkiem nieźle, co nie dziwi, gdyż po rozsianej po kilku manuskryptach muzyce można wnosić, że miał niezłą reputację i był całkiem utalentowanym kompozytorem, a jego muzyka jest dobrym przykładem na to, jaki był wielki wpływ muzyki francuskiej na resztę Europy. Jednakże zatrudnienie na szwedzkim dworze prawdopodobnie izolowało Niewertha od głównego nurtu europejskiej muzyki lutniowej, co tłumaczyłoby relatywnie mały “zasięg” jego muzyki w reszcie Europy.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: u..6, Coolish +5 innych
    •  

      @laoong: Może spróbowałbyś rozreklamować się trochę np. na reddicie? Bo szkoda, żeby taka muzyka miała tylko kilka wyświetleń. Choć jak na możliwości wykopu to i tak sporo. ( ͡° ʖ̯ ͡°)

      +: a.....w
    •  

      @alkan: Raczej nie ma co się łudzić, że to jakiś #qualitycontent, po prostu robię to dla własnej satysfakcji i żeby przetestować, czy dam radę ciągnąć coś takiego przez rok. Jeśli chodzi o popularyzowanie lutni, to te 1.5k osób spod tagu muzyka jest dla mnie wystarczającym targetem i mam pewną informację, jaki procent z nich jest gotowa na taki rodzaj muzyki (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)

      +: dosia19
  •  

    21. Charles Mouton (1617–1699)
    W dwudziestym pierwszy odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa jakby nie kombinować, to chronologicznie wypada mi napisać o ostatnim znaczącym kompozytorze francuskiej muzyki lutniowej, czyli Charlesie Moutonie. Jak to zwykle bywa niewiele o nim wiadomo. Podobno pochodził z Rouen, uczył się u Denisa Gaultiera i na początku kariery pracował w Turynie. Od lat 1660-tych uczył gry na lutni członków paryskiej szlachty, a ok 1680 wydał dwa zbiory lutniowe Pièces de luth sur différents modes (przynajmniej przetrwały kopie dwóch pierwszych, bo wg katalogów było ich cztery). Cieszył się dużą popularnością wśród szlachty i sam miał wysoką pozycję, gdyż w 1690 roku powstał jego dość znany obraz pędzla François de Troy. Jego muzyka charakteryzuje się dość specyficznym stylem, a w suitach pojawiają się dość nowoczesne jak na Francję końca XVII w. (a bardzo popularne w okresie puźniejszym) tańce jak gawot czy menuet. Swoisty schyłek muzyki lutniowej we Francji można rozpoznać także w jego muzyce po tym, że nie stronił od aranżowania popularnych arii operowych czy tradycyjnych (ludowych) pieśni, co we wcześniejszych okresach uważano za niedopuszczalne i poniżające dla królowej instrumentów jakim była lutnia.
    Załączam suitę c-moll w wykonaniu Nigela Northa

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: c...........g, GrzegorzSkoczylas +4 innych
    •  

      @alkan generalnie masz rację i byłem tu ze zwrotem "wcześniejszych okresach" nieprecyzyjny, bo miałem na myśli tylko okres, w którym rozwinął się etos powiązany ze style de luth zapoczątkowany przez Ennemonda Gaultier. Wówczas lutniści trochę zaczęli świrować w kwestii elitarności ich sztuki i traktowanie lutni użytkowo (czyli właśnie np. grając melodię z opery) było uważane za niegodne instrumentu.

    •  

      @laoong: Jak już napisałem komentarz, to zacząłem się zastanawiać, że może w sumie nie ma tu niczego nadzwyczajnego i to faktycznie zwyczajna sinusoida dziejów; podobnie przecież motywy ludowe dla fortepianu odkrył dopiero romantyzm 200 lat po wynalezieniu tego instrumentu. Czyli byłem na dobrej drodze. :)

      +: laoong
    • więcej komentarzy (3)

  •  

    20. Jacques Bittner (fl. 1680).
    W dwudziestym odcinku cyklu spod tagu #rokzlutniabarokowa powoli zbliżamy się do końca popularności lutni we Francji i powolnego przesuwania się środka ciężkości świata lutniowego na wschód, do krajów niemieckojęzycznych. Bohaterem odcinka będącym mimowolnym uczestnikiem tego procederu jest Jacques Bittner, a właściwie Jacob Büttner, kompozytor pochodzący z ośrodków austriacko-czeskich. Sprawa z wariantywnym imieniem i nazwiskiem jest poszlaką odnośnie tego, że zainteresowanie lutnią przesuwało się na wschód, ale wciąż lutnia była kojarzona z Francją i dominował styl francuski, stąd wydany w 1682 roku w Norymberdze zbiór nosił francuski tytuł Pieces de Lut Composées par M. Jacque BITTNER. Utwory mimo francuskiej stylizacji mają sporo z muzyki Resunera oraz wiele “nowoczesnych” cech zapowiadających styl Galant.

    Załączam bardzo ładne wykonanie suity g-moll przez Nigela Northa.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    19. Jacques Gallot (c. 1625 – c. 1695)

    Dziewiętnasty odcinek cyklu wpisów spod tagu #rokzlutniabarokowa poświęcam Jacquesowi Gallotowi. Podobnie jak w przypadku nazwiska Gaultier (nota bene Jacques był uczniem Ennemonda Gaultiera), tutaj też mamy do czynienia z rodem lutnistów i dla odróżnienia od innych Jacquesowi dodano przydomki Le Vieux Gallot (jako najstarszy) czy Gallot de Paris (jako że z Paryża). W przeciwieństwie jednak do Gaultierów, tutaj Jacques wyróżniał się znacznie na tle innych jakością swojej muzyki pozostawiając członków swojego rodu w cieniu. Dodam nawet więcej - mam osobisty problem z tym wpisem, gdyż w moim odczuciu Jacques jest szczytową postacią paryskiej szkoły lutni i jeden wpis to zdecydowanie za mało, żeby zaprezentować tak wielką postać, bo jakiż jego utwór mam wybrać, skoro wszystkie noszą znamiona geniuszu? Utwory lutniowe są z natury miniaturami (właśnie sprawdziłem, że mediana długości wszystkich utworów z mojej kolekcji to 2m13s, i co charakterystyczne długość rośnie wraz z czasem powstania) a Gallot doprowadził sztukę lakoniczności miniatury do perfekcji wypracowując genialną wręcz zdolność zawierania maksimum emocji w minimalnej liczbie nut.
    Odpowiadając zaś na postawione kilka zdań wyżej pytanie wybrałem Allemandę a-moll L'Amant Malheureux, gdyż utwór ten stanowi pewnego rodzaju pomost do największego lutnisty jaki chodził po ziemi kilkadziesiąt lat później, ale to już historia na inny wpis (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■).

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    18. Johann Gumprecht (1610-1697)
    W osiemnastym odcinku tagu #rokzlutniabarokowa wracamy do klasycznej lutni, ale wyjdziemy z Francji, bo będzie o Niemcu Johannie Gumprechcie. Mało o nim wiadomo, pracował w Strasburgu, w mieście pełnił funkcje administracyjne, ale równocześnie w 1652 został w dziele Gymnasma Georga Gumpelzhaimera nazwany jednym z najsławniejszych lutnistów swoich czasów (aczkolwiek nie wiem jak wielkie pojęcie o lutnistach tamtych czasów miał ów Gumpelzhaimer). Jego muzyka stylistycznie jest na wskroś francuska, z bezsprzecznie dużymi wpływami Mercure’a, Dufaulta czy Pinela, z pewną dozą oryginalności w postaci np zwodniczych kadencji, czy skłonności do dysonansów.
    Nie jest jednak tak ceniony jak jego rodak Reusner, gdyż tamtem wypracował swój własny unikalny styl, podczach gdy Gumprecht musiał mieć dużą styczność ze światkiem lutnistów francuskich i stylistycznie podążał wydeptanymi przez nich ścieżkami. Najbardziej cenionymi są jego preludia. Prawdę mówiąc Gumprecht jest tak mało doceniany, że w całym yt znalazłem tylko dwa wykonania jednego z jego preludiów (załączam w mojej ocenie ciekawsze) i jedną sarabandę jako duecik.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    17. Charles Hurel (fl. 1665 - c. 1692)
    Następny tydzień, to następny wpis w tagu #rokzlutniabarokowa :)
    Dzisiejszy wpis jest lekko powiązany z poprzednim wpisem o angelice, gdyż dotyczy również kompozytora spoza czołówki komponującego na mniej popularny instrument z rodziny lutni, a konkretnie, to dzisiaj jest o Charlesie Hurelu i jego theorbie. O samym Hurelu nie wiem więcej jak można przeczytać na wiki, za to instrument już gościł pod tagiem w odcinku siódmym i ósmym, ale wtedy był on we włoskim wcieleniu chitarrone, a dziś piszę o jego transplantacji na francuski grunt jako théorbe; strój ma zbliżony do renesansowego, tylko z jedną ciekawą cechą - dwie najwyższe struny są obniżone o oktawę, jest to tzw l'accord rentrant (i nie wiem jak przetłumaczyć to na polski, ale po angielsku mówią na to re-entrant tuning). Instrument był głównie wykorzystywany do realizacji basso continuo (stąd wykorzystanie w operach barokowych), ale doczekał się także skromnego repertuaru jako instrument solowy i najstarszym jaki znam przykładem takich utworów w stylu francuskim jest zbiór Hurela Tablature de luth et de théorbe. Zbiorowi jest poświęcone CD Christophera Wilkego Charles Hurel: Works for Theorbo, ale trochę nagrań można znaleźć na youtube, z których załączam obecnie najciekawsze.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia #teorba
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    16. Michel de Béthune
    W tym tygodniu, pod numerem szesnasnym w tagu #rokzlutniabarokowa będzie egzotycznie, gdyż będzie Michel de Béthune, o którym praktycznie nic nie wiadomo oraz instrument, na który komponował, na którym praktycznie nikt teraz nie gra, a jest to szalecie ciekawy instrument: angélique, zwana również lutnią harfową, a to dlatego, że jest to taka lutnia (a właściwie teorba), z mnóstwem strun (16 lub 17) strojona diatonicznie jak harfa (od e w dół).

    Wiem o jednym CD z utworami Béthune, a jest to Pièces pour théorbes français José Miguel Moreno, z którego załączam bardzo relaksujące prawie 30 minutowe wykonanie, a jakby kogoś interesowało jak taka angelika wygląda, to załączam nagranie amatora pasjonata - chyba jedynego człowieka w Europie, który próbuje coś na tej angelice robić, a nie ma łatwo, bo jako ciekawostkę wspomnę, że nie istnieje żaden program do składu tabulatury na angelikę (na oznaczenia tych 17 strun są dodatkowe symbole w stosunku do lutni) i facet nie ma opcji jak przepisywać utwory starą szkołą ręcznie na papierze :)

    Zatem Mathias Rösel gra Courante Michela de Béthune na angelice altowej (na kanale są jeszcze dwie, sopranowa i basowa - polecam zerknąć)

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    •  

      @akrmzow: Bardzo dziękuję za miłe słowa. Jak chcesz nadrobić zaległości, to zacznij od pierwszych wpisów #bojowkalutnibarokowej, bo wpisy lecą mniej więcej chronologicznie, #rokzlutniabarokowa to ostatnie postanowienie noworoczne na 2018 rok jakie jest w grze i jest obliczony na 52 odcinki.

      Tag #gruparatowaniapoziomu trąci trochę pychą, a ja jestem zbyt skromny i jest nam nie po drodze. Wystarczy, że taguję #muzyka więc zasięg >1000 wykopków jest, kogo zainteresuje ten przeczyta, a czyta niewielu, bo jak sam zauważyłeś jest to bardzo głęboka nisza :)

      Teraz co do zamieszczonego przez Ciebie nagrania, to łatwo się pomylić, ale nie jest to angelica tylko "zwykła" teorba, gdyż angelika jest podtypem teorby - ten sam kształt, ale dwie lub trzy struny więcej i zupełnie inny strój - taki jak w harfie. Możesz przekonać się sam - policz struny - angelika ma co najmniej 16, a instrument na nagraniu ma ich 14.

      Załączam filmik z genialnym wytłumaczeniem czym jest teorba, obejrzyj, bo można się uśmiać. Poświęciłem jej ósmy odcinek serii we włoskim wcieleniu (jako chitarrone) i myślę, że za kilka dni napiszę o czysto francuskiej wersji (jako théorbe), więc stay tuned (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)
      pokaż całość

      źródło: youtube.com

      +: a.....w, alkan +1 inny
    •  
      a.....w

      +1

      @laoong: w końcu doobejrzałem do końca. Świetny filmik, dziękuję i kłaniam się w pas. ( ͡°( ͡° ͜ʖ( ͡° ͜ʖ ͡°)ʖ ͡°) ͡°)

      +: laoong
    • więcej komentarzy (7)

  •  

    15. Denis Gaultier (1597 lub 1602/3 – 1672)
    Czytając o francuskich lutnistach barokowych jednego czego można być pewnym, że w końcu gdzieś pojawi się jakiś Gaultier, teraz nie jest inaczej i w piętnastym odcinku cyklu #rokzlutniabarokowa przedstawiam Denisa Gaultier, dla odróżnienia zwanego Gaultier le jeune (młodszy) oraz Gaultier de Paris (z oczywistych względów). Jest to kuzyn Ennemonda i ostatni Gaultier z jakim się spotykamy.
    Jego ważnym wkładem we francuską muzykę lutniową jest wydanie dwóch zbiorów utworów Ennemonda i swoich (Pièces de luth sur trois différens modes nouveaux około 1669 oraz Livre de tablature [...] de Mr. Gaultier Sr. de Nève et de Mr. Gaultier son cousin około 1672 ) oraz jednego bardzo specyficznego zbioru La Rhétorique des dieux (1652), którego stylizacja nawiązuje do mitologii greckiej i jest przykładem ówczesnej fascynacji starożytnością (aczkolwiek w bardzo powierzchowny sposób, gdyż styl muzyczny nie odbiega od typowego stylu epoki, tylko nazwy utworów nawiązują do mitologii).
    Załączam wykonanie trzech utworów w D-Dur ze zbioru La Rhétorique des dieux
    1. Le Panegirique (Gigue)
    2. Phaëton foudroyé (Allemande, Faeton strącany piorunem przez Zeusa)
    3. Ulisse (Courante)

    Gra Roderick Blocksidge

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    14. Germain Pinel (c. 1600–1661)
    Czternasty tydzień 2018 roku nam minął, a ja w tagu #rokzlutniabarokowa narobiłem sobie zaległości, ale już je powoli nadrabiam i przedstawiam kolejnego kompozytora, którym tym razem jest Germain Pinel. Można poczytać, że był nadwornym kompozytorem Ludwika XIII i uczył grać na lutni Ludwika XIV. Nie jest to kompozytor zbyt popularny, gdyż nagrań jego utworów jest mało (mimo, że zachowało się około 200 kopii jego utworów), a dwa chyba najważniejsze albumy z jego muzyką, które mogę polecić jako lekturę uzupełniającą, to Relic Andersa Ericsona oraz Les Rois de Versailles Miguela Yisraela.

    Załączony utwór to Chaconne g-moll z płyty Miguela Yisraela.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    13c. Esaias Reusner był, podobnie jak Mozart, cudownym dzieckiem wożonym przez swojego ojca na recitale. Ojciec, również lutnista, niechybnie nauczył go grać na lutni, jednak nie mógł wpoić mu stylu, którym później młody Ezjasz się posługiwał, gdyż przed nim nikt na ziemiach Śląska go nie znał i jest on prawdziwym prekursorem wyprzedzającym innych niemieckich lutnistów o dziesięciolecia. Musiał mieć jakiegoś francuskiego nauczyciela i sądząc po efektach musiał być to ktoś znaczący (może sam François Dufault, który spędził duży kawał swojego życia w rozjazdach?), jednak nie udało się ustalić jego personaliów.
    W 1676 wydaje w Berlinie swój drugi zeszyt lutniowy p.t. Neue Lauten-früchte, różniący się stylistycznie od pierwszego - muzyka w nim zawarta ma bardziej dojrzały i pogodny charakter.
    Umiera w Berlinie w 1679 roku w wieku 43 lat w trakcie przygotowań do następnego zbioru utworów, z którego część utworów dociera do nas wpisana ręcznie przez kompozytora do jednej z kopii Neue Lauten-früchte jako dodatek.
    Załączony utwór to Passagalia D-Dur - ostatni utwór ze zbioru Neue Lauten-früchte w wykonaniu Roberta Barto.

    #rokzlutniabarokowa

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    13b. Esaias Reusner Młodszy w 1667 roku wydaje w Brzegu (tym koło Wrocławia) swój pierwszy zbiór utworów lutniowych pod tytułem Delitiæ Testudinis, co z neo-łaciny można tłumaczyć jako "lutniowe rozkosze". W późniejszych latach zbiór doczekał się kilku wydań; ostatniego, pośmiertnego, w Lipsku w 1697 pod niemieckim tytułem Erfreuliche Lautenlust (co znaczy mniej więcej tyle samo). Tytuł może być jednak trochę mylący, bo miłych rozkoszy z obcowania z nim za bardzo nie zaznamy, ponieważ większość utworów ma bardzo ponury, melancholijny i przygnębiający nastrój. Historycy muzyki tłumaczą to faktami z biografii Reusnera - urodził się w okresie Wojny trzydziestoletniej, podczas której przez Śląsk przetoczyła się nawała działań wojennych, których młody Ezjasz niewątpliwie musiał być świadkiem i czego dawał upust w komponowanej przez siebie muzyce.

    Załączam nagranie Williama Watersa, na które trafiłem dosłownie wczoraj i które mnie urzekło (polecam resztę z tego kanału), a mamy w nim:
    1. majestatyczną, melancholijną Paduanę,
    2. Sarabandę (od 5:21), która (co charakterystycznie dla Reusnera) ma bardzo zredukowaną formę do zaledwie 2*8 taktów, tu zagraną w szybkim tempie,
    3. które prawie nie odróżnia jej od następującego po niej Gavotte'a (od 6:07)

    A jako lekturę uzupełniającą, jakby ktoś się czuł tej wiosny niedostatecznie przygnębiony, mogę polecić dwa CD Paula Beiera z utworami ze zbioru pod tytułem Delitiae Testudinis.

    #rokzlutniabarokowa

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    13. Esaias Reusner Młodszy (29 kwietnia 1636 Lwówku Śląskim - 1 maja 1679 Berlin)
    Przed nami trzynasty, świąteczny tydzień tagu #rokzlutniabarokowa, w którym postanowiłem przedstawić postać Ezjasza (Esaiasa) Reusnera młodszego, pierwszego, (ale nie jedynego) Ślązaka na naszej liście, gdyż Ezjasz urodził się w Lwówku Śląskim, a pracował m.in. w Brzegu i we Wrocławiu.
    Postanowiłem wspomnieć o Reusnerze właśnie w Wielkanoc, gdyż pochodził on z ewangelickiego kręgu kulturowego i w 1678 r. wydał zbiór Stu melodii religijnych pieśni ewangelickich ( Hundert geistliche Melodien evangelischer Lieder ), co wpisywało się w tradycję komponowania chorałów luterańskich kultywowaną np przez D. Buxtehudego, czy J.S. Bacha.
    Dziś zatem, jak data zobowiązuje, świątecznie i zamieszczam wykonania wszystkich ewangelickich melodii ze zbioru Reusnera jakie udało mi się znaleźć, a są to:
    1. Aus meines Herzen Grunde (C-Dur, Jörg Hilbert)
    18. Nun komm der Heijden Heijland (d-moll, Axel Wolf)
    21. Vom Himmel hoch, da komm ich her (F-Dur, Joachim Held)
    23. Ein Kind gebohr zu Betlehem (d-moll, Joachim Held)
    27. Der Tage der ist so freudenreich (C-Dur, Richard Labschütz)
    28. In dulci jubilo (C-Dur, Joachim Held)

    Reusner jest na tyle ważną postacią, że nie można ograniczyć się do jego aranżacji pieśni religijnych, dlatego będzie o nim więcej, a wszystkim pięciu i sześciu (beze mnie) subskrybentom moich tagów życzę Wesołych Świąt ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    11. Jacques Gaultier (c.1600- przed 1660)
    Dziesięć tygodni tagu #rokzlutniabarokowa za nami, pora na jedenasty w którym niespodzianka - kolejny Gaultier. Tym razem czarna owca - Jacques Gaultier, znany ze swojego porywczego charakteru i pierwszy kompozytor na lutnię barokową, którego wizerunek przetrwał do naszych czasów. W roku 1617 zabił w pojedynku rywala i zbiegł z Francji (do której już nie wraca) do Wielkiej Brytanii. Tam zrobił karierę na dworze, ale nie bez skandali, wśród których było nawet uwięzienie w Londyńskiej Tower za zniesławienie rodziny królewskiej.
    W aspekcie muzycznym uważa się go za twórcę rozszerzenia lutni do 12 chórów, poprzez dodanie drugiej przedłużonej główki (wizerunek na rycinie z jego podobizną). Najniższym dźwiękiem lutni 11-chórowej francuskiej było C. Chór 12 wprowadzony przez Jacquesa był strojony w B. Idea wprowadzenia tego chóru mogła wiązać się z tym, że na Wyspach popularny był strój, którego podstawą był akord B-Dur, w którym właśnie brakowało najniższego dźwięku B.
    Jacques nie jest zbyt popularny na yt, dlatego załączam nagranie Andersa Ericsona z jego najnowszej płyty Lyra Sonora. Części suity to:
    1. Allemande de Gaultier d'Angleterre
    2. Courante de Gaultier d'Angleterre mesme ton
    3. Sarabande du mesme Gaultier
    W tle oryginalny manuskrypt zawierający suitę, Ms. Panmure House Music Book Nr.4

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtu.be

  •  

    9. Ennemond ‘le Vieux’ Gaultier (c. 1575 – 11.12.1651)
    W dziewiątym tygodniu tagu #rokzlutniabarokowa wracamy do Francji i to z przytupem, bo do samego Ennemonda Gaultier. Jest to drugi Gaultier na naszej liście (po Pierze) i był zwany Gaultier de Lyon (gdyż na początku kariery działał w Lyonie) lub le Vieux Gaultier dla odróżnienia od jego młodszego kuzyna Denisa.
    Około 1600 roku trafia na służbę u Marii Medycejskiej z którą wiąże całą swoją karierę zawodową, gdyż przechodzi na emeryturę w momencie jej wygnania w 1631 wyjeżdżając na wieś, gdzie spędza resztę życia. Na uwagę zasługuje fakt, że Ennemond był niemalże rówieśnikiem Roberta Ballarda i był bardzo wysoko cenionym kompozytorem i nauczycielem, jednak nie znalazł się wśród kompozytorów z antologii Pierre’a Ballarda, co można tłumaczyć względami politycznymi (jako walet Marii de Medici był personą non grata dla oficjalnego królewskiego wydawcy).
    Prawdopodobnie był uczniem René Mesangeau i w 1638 skomponował najwcześniejszy przykład #tombeau właśnie na jego cześć.
    Ennemonda uważa się za twórcę francuskiej szkoły lutni oraz prekursora style brisé (tzw. “styl łamany”).
    Za życia nie opublikował żadnych swoich utworów, jednak dziesiątki utworów przetrwało w manuskryptach, a ze względu na bardzo dużą popularność jego twórczości w drugim obiegu jego kuzyn Denis zdecydował się na wydanie “autoryzowanej” edycji jego utworów w zbiorze Livre de tablature des pièces de luth de Mr Gaultier Sr de Nèüe, et de Mr Gaultier son cousin zawierającym utwory obu kuzynów.

    Załączam wykonanie ikonicznej suity d-moll przez Xaviera Díaz-Latorre w częściach

    1. Prélude
    2. Tombeau de Mezangeau (Allemande)
    3. Courante
    4. Canaries
    5. La Poste (Gigue)

    Atrybucja preludium jest niepewna, gdyż nie udało się Ennemondowi przypisać autorstwa żadnego preludium, ale ze względu podobieństwa stylistyczne te konkretne jest mu przypisywane.

    Jako lekturę uzupełniającą polecam płytę Hopkinsona Smitha Vieux Gaultier

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtu.be

  •  

    8. Johannes Hieronymus Kapsberger (c.1580–1651)
    W tym tygodniu dalej jesteśmy we Włoszech, ale będzie multikulturowo, bo bohaterem ósmego tygodnia tagu #rokzlutniabarokowa jest rówieśnik Castaldiego Johannes Hieronymus Kapsberger, a znany częściej jako Giovanni Girolamo, gdyż mimo, że był z pochodzenia Niemcem (jego ojciec był oficerem Monarchii Habsburgskiej, który osiadł w Wenecji), to działał we Włoszech. Girolamo po 1605 roku pojawia się w Rzymie i rozkręca zawrotną karierę wirtuoza lutni i chitarrony (włoskiej teorby) i ma bardzo duży wpływ na rozwój tych instrumentów, gdyż jego kompozycje cechowały się bardzo oryginalnym stylem często łamiącym ówczesne zasady kompozycji. Głównie jest znany z licznych toccat na teorbę, z których najbardziej ikoniczną jest Toccata Arpeggiata. Załączam wykonanie Mariny Belovej, która gra jeszcze jego Passacaglię

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia #teorba
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    G.F. Händel - Aria Myself shall I adore z opery Semele.

    Lekka i humorystyczna aria sopranowa w stylu włoskim w najwyższej klasy wykonaniu Carolyn Sampson oraz zespołu The Sixteen. Polecam również inne wykonania tej grupy złożonej z chóru i orkiestry, reprezentującej nurt autentyzmu w muzyce.

    Opera opowiada dzieje tebańskiej królewny Semele, kochanki Zeusa, która zostaje namówiona przez zazdrosną Herę, aby przekonała Zeusa do ukazania się jej w boskiej formie, co oczywiście kończy się śmiercią dziewczyny. Sama aria jest wyrazem próżności i samouwielbienia Semele.

    #muzykaklasyczna #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #muzykapowazna #barok
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    7. Bellerofonte Castaldi (1580–1649)
    Przez pierwsze sześć tygodni tagu #rokzlutniabarokowa koncentrowaliśmy się na fenomenie
    accords nouveau u zarania baroku i zakończyliśmy ten etap wraz z omówieniem antologii Pierre’a Ballarda. W ramach odskoczni od pełniącej dominującą rolę muzyki francuskiej chciałbym zasygnalizować, że lutnia w baroku była obecna także poza granicami Francji. Drugim liczącym się we wczesnym baroku ośrodkiem były Włochy. Dlatego też pod numerem siódmym na mojej liście ląduje włoski poeta, kompozytor i lutnista Bellerofonte Castaldi, który w latach 1622-23 wydał dwa zbiory utworów na teorbę i tiorbino oraz pieśni z ich akompaniamentem. Więcej szczegółów biograficznych można znaleźć w pracy Davida Dolaty, a tymczasem polecam posłuchać rewelacyjnej Evangeliny Mascardi w duecie z Monicą Pustilnik.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia #teorba
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    Brzmijcie trąby i puzony
    Brzmijcie nam w potężne tony
    Niosąc krzyk w świat daleki
    Polskiej pieśni cześć na wieki
    Cześć na wieki

    #chor #choralistyka #satb #muzykadawna #muzykaklasyczna #chopin
    Jak to się śpiewa tu:
    https://www.youtube.com/watch?time_continue=18&v=iu_6aYHYqRw

    Toż to Chopin jest, jakże go nie śpiewać!
    pokaż całość

    źródło: N4171_00003_0001.jpg

  •  

    6. Pierre Dubut
    Szósty tydzień tagu #rokzlutniabarokowa poświęcam Pierre’owi Dubut. A właściwie dwóm osobom o tym mianie, a są to Pierre Dubut le père (ojciec) (około 1610-1681) oraz Pierre Dubut le fils (syn), lub le jeune (młodszy) (po 1642 - ok. 1700). Zyskali oni wśród współczesnych status wirtuozów lutni i wielką popularność (w bazie danych utworów na lutnię barokową jest około 300 utworów przypisywanych któremuś z nich, jednak często trudno o jednoznaczną identyfikację autora), lecz dziś po liczbie nagrań dostępnych na yt można traktować ich jako wciąż nieodkrytych kompozytorów.
    O starszym Dubucie wspominam głównie w kontekscie antologii Pierre’a Ballarda z 1638 roku, gdyż jest najmłodszym kompozytorem z tego zbioru i jego utwory go zamykają, a młodszy jest najszerzej znany z tombeau jakie na jego cześć napisał Robert de Visée.

    Yasuhiro Kadono znowu gra hity (najpewniej młodszego Dubuta):
    - La Bergère, Gavotte de Dubut le Jeune w a-moll
    - Courante de du But w C-Dur
    - Sarabande w C-Dur

    Clair Antonini gra suitę z antologii 1638 roku. Wszystkie utwory w d-moll, aczkolwiek ostatnia Sarabanda w stroju niestandardowym:
    - Entrée
    - Allemande
    - Courante
    - Sarabande
    - Sarabande

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    5. François Dufault
    W piątym tygodniu tagu #rokzlutniabarokowa chciałbym przedstawić jednego z czołowych kompozytorów lutni francuskiej, za którego uważam François Dufault (ok. 1600 - ok. 1670). Określając kolejność kompozytorów miałem kłopot z umiejscowieniem Dufault, gdyż metrykalnie jest relatywnie późnym kompozytorem jak na te miejsce na liście oraz jego popularność sięga głęboko w XVII a nawet XVIII wiek jednak zdecydowałem się na wymienienie go zaraz po Bouvierze, gdyż jego utworu występują w obu antologiach Ballarda. Tradycyjnie jak na ten okres niewiele wiadomo o jego życiu - urodził się w Bourges, co najmniej od 1629 przebywał w Paryżu, jednakże był raczej outsiderem. Nie pełnił żadnej oficjalnej funkcji i dużą część życia spędził podróżując, z czego może wynikać popularność jego muzyki w różnych zakątkach Europy - przypisuje się mu autorstwo około 160 utworów rozsianych po niemalże 70 manuskryptach. Ślad po nim znika w Londynie w roku 1642, a czas jego śmierci można szacować na podstawie dat pojawienia się tombeaux na jego cześć.

    Taką postać trudno podsumować jednym utworem, więc zdecydowałem się na trzy filmy.

    Roderick Blocksidge gra trzy utwory z antologii 1631 w B-Dur (wreszcie coś w dur): Recherche (forma preludium), Allemande oraz Courante

    Yasuhiro Kadono gra trochę greatest hits (w tytułach widzimy wariację nazwiska):
    - Courante La mignonne du Dufaux w F-Dur
    - Allemande La Superbe de Dufeaux w D-Dur
    - Sarabande, dernière pièce de Mons.r Du Fault w C-Dur

    Daniel Shoskes pokusił się zaś o bardzo ciekawy utwór, jakim jest Tombeau de Mr Blanrocher pas dufaux w g-moll, którego unikalna kopia znajduje się w manuskrypcie Vaudry de Saizenay z 1699 roku, a więc wiele lat po śmierci Dufault. Jest to pierwsze tombeau w zestawieniu skomponowane na cześć Charlesa Fleury - lutnisty, który spadł ze schodów i skręcił kark podczas libacji alkoholowej. Charles musiał mieć wielu przyjaciół w towarzystwie, gdyż aż czterech znamienitych kompozytorów skomponowało na jego cześć utwory żałobne. Sam gatunek jest bardzo ciekawy, gdyż odzwierciedla niejako “graf poważania” - kompozytorzy tworzyli tombeau na cześć postaci, które cenili, a często byli to inni kompozytorzy, dzięki czemu tworzyły się swoiste łańcuchy. Jako eksperyment wprowadzę zatem tag #tombeau aby zebrać wszystkie tombeaux jakie będę zamieszczał oraz #tombeaudemrblanrocher specjalnie dla czterech na cześć Charlesa Fleury.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: A.............h, Fafnucek +6 innych
  •  

    4. Nicolas Bouvier - Suita g-moll i d-moll
    Czwarty tydzień tagu #rokzlutniabarokowa, to tydzień Nicolasa Bouviera. Jest to najbardziej paradoksalna postać, gdyż jest to najszerzej reprezentowany kompozytor w antologiach Pierre’a Ballarda (w zbiorze z 1631 roku jest jego dwadzieścia utworów, a z 1638 dziewięć), ale poza tymi 29 utworami, które są oznaką, że był w tamtym okresie bardzo cenionym kompozytorem, nie zachowały się o nim do naszych czasów żadne informacje.
    Antologia z roku 1638 o tytule Tablature de luth de differents autheurs, sur les accords nouveaux. A Paris, Par Pierre Ballard, Imprimeur du Roy pour la Musique. (jest to zatem drugi zbiór poświęcony w pełni accords nouveaux) była pierwszym zbiorem (obok tabulatury wydanej przez Pierre’a Gaultier zawierająca utwory w stroju d-moll. W stroju bardzo ważnym, gdyż w niedługim czasie stanie się on standardowym strojem lutni barokowej.
    Roderick Blocksidge gra 4 utwory w g-moll z antologii z 1631 roku, a w komentarzu załączam bardzo dobre cztery dodatkowe utwory w d-moll z antologii z roku 1638 grane przez Sigrun Richter z jej CD Les Accords Nouveaux II
    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: zavulon, u..6 +8 innych
    •  

      @laoong: Z ciekawości - czy w tych zbiorach są jakiekolwiek kompozycje w dur? Nie żeby moll mi przeszkadzało, bo właśnie takie utwory preferuję, ale zastanawiam się, czy to duch epoki, czy np. kwestia budowy instrumentu.

      pokaż spoiler Ta suita d-moll jest piękna.

    •  

      @alkan: Tak, ta suita jest wyjątkowo dobra. Ogólnie postać Bouviera prowokuje do refleksji ile z człowieka zostaje po pewnym czasie, bo ewidentnie był zręcznym kompozytorem, a gdyby te antologie podzieliły los tej z roku 1623, to nawet byśmy się o nim nie dowiedzieli, że istniał, a o ilu równie dobrych się nie dowiedzieliśmy, bo akurat kilka budynków spłonęło, było kilka powodzi, albo ktoś nie był świadomy wagi dokumentu i wyrzucił jakiś zeszyt do śmieci? Podobno przy alianckim bombardowaniu Drezna spłonęło kilka unikatowych tabulatur.
      A co do skali minorowej, to przeglądnąłem utwory i to raczej zbieg okoliczności, że trafiają się same w moll. Prawdę mówiąc w stroju wówczas popularnym naturalniejsza była skala durowa (jeśli nic nie pokićkałem, to otwarte struny układały się w akord B-Dur), więc może akurat te lepsze, a więc popularniejsze na yt były w moll :)
      pokaż całość

    • więcej komentarzy (1)

  •  

    3. Pierre Gaultier - Suita f-moll i Chacone C-Dur
    Trzeci tydzień życia tagu #rokzlutniabarokowa poświęcamy Pierre’owi Gaultier (1599 – po 1638). Nazwisko Gaultier (Gautier, Gaulthier) jest dość szeroko reprezentowane w piśmiennictwie lutniowym i ten szczególny Gaultier zyskał przydomki Gaultier Orléanois i Gaultier de Rome ze względu na fakt, że pochodził z Orleanu i osiadł w Rzymie. Był aktywny w Rzymie w latach 1630-tych. Bardzo mało wiadomo o jego życiu. Identyfikuje się go z jezuitą Pierrem Gautruchem, ale nie jest to pewne. Jego jedyna publikacja Les Oeuvres de Pierre Gaultier wydana w Rzymie w 1638 zawiera 105 utowór w 6 różnych strojach accords nouveaux i jest to jedyne wydanie typowo francuskiej muzyki lutniowej poza granicami Francji. Wydawnictwo nie cieszyło się niestety popularnością i krążyło praktycznie tylko w krajach niemieckojęzycznych. W 1638 roku nie było jeszcze pojęcia suity i utwory były grupowane w tonacjach i strojach, aby z takiego zbioru wybierać utwory do zagrania konkretnej suity. Kompozycje Pierre’a są bardzo dobrym przykładem wczesnego baroku, jednak na youtube jest bardzo mało jego nagrań. Załączam Chaconę C-Dur w wykonaniu chirurga Daniela Shoskesa, które jednak nagranie nie obrazuje w pełni jakości kompozycji Gaultiera, to też dołączam przygotowaną przeze mnie Suitę f-moll z CD Sigrun Richter Les Accords Nouveaux. Zakończę ciekawostką, że jedna z suit była skomponowana w stroju d-moll, który w przyszłości stanie się standardowym strojem lutni barokowej i jest po pierwsze wykorzystanie tego stroju obok następnej antologii Pierre’a Ballarda z tego samego roku.
    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    2. René Mesangeau - Prelude i Allemande

    Drugi tydzień tagu #rokzlutniabarokowa poświęcamy panu René Mesangeau (fl. 1567–1638), gdyż można uznać go jako człowieka o największym wkładzie w stylistyczną tranzycję z renesansu do baroku. W swoim dorobku ma wiele utworów pisanych w vieil ton, ale przeważają utwory w accords nouveaux i pokaźny procent utworów w antologii roku 1631 to jego kompozycje.

    W załączonym filmie mamy okazję zobaczyć pierwszy rodzaj lutni barokowej jaką używano. Była to wciąż lutnia 10-chórowa, ale z jedną drobną różnicą – drugi chór był pojedynczy, a w lutni renesansowej był on podwójny. Najważniejszą zmianą jednak był strój, który miał już bardzo niewiele wspólnego ze strojem renesansowym: C1, D♭1, E♭1, F1 G1, C2, F2, A♭2, C3, E♭3. A co do stylistyki, to bardzo ładnie ją opisuje komentarz Marcosa Oliveiry pod filmem.
    Jako lekturę uzupełniającą polecam kanał na soundcloud Billa Samsona, który nagrał wszystkie znany utworzy Mesangeau, oraz płytę Anthony'ego Bailesa Old Gautiers Nightinghall, gdzie są dwie jego suity.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    1. Robert Ballard - Entrée de luth

    Jak na Nowy Rok przystało lecimy z nowym postanowieniem i nową listą pod tagiem #rokzlutniabarokowa

    We wpisie o panu Antoine Francisque pisałem, że jego publikacja Le Trésor d’Orphée pociągnęła za sobą dalsze zmiany, o których wspomnę tutaj.

    Wydawcą zbioru muzycznego Francisque’a był Pierre Ballard. Głównie specjalizował się w wydawaniu zbiorów Air de cour, ale nie stronił od eksperymentów, bo w 1623 roku (cóż, wtedy rzeczy działy się powoli) wydał antologię „Tablature du luth de differens autheurs sur l’accord ordinaire et extraordinaire recueillie par Pierre Ballard” (Tabulatura lutniowa różnych autorów w stroju standardowym i niestandardowym zebrana przez Pierre’a Ballarda). Z dzieła do naszych czasów niestety przetrwała tylko strona tytułowa, ale sam tytuł nie pozostawia wątpliwości, że zawierał on obok utworów w stroju renesansowym (accord ordinaire) również utwory wymagające nietypowych strojów (accord extraordinaire).
    Sprawy nabierały tempa i pan Pierre poszedł za ciosem i już w 1631 wydał pokaźny zbiór „Tablature de luth de differens autheurs sur les accords nouveaux” (Tabulatura lutniowa różnych autorów w nowych strojach). Porównując same te dwa tytuły już widzimy co się stało: w roku 1623 roku popularny był strój standardowy, ale odważni ludzie pokusili się o eksperymenty ze strojem niestandardowym; zaś już po 8 latach po stroju standardowym nie ma już śladu, nie ma mowy o żadnych niestandardowych, tylko o „nowych strojach” i to nie jednym, tylko kilku. Dodatkowo mniej więcej w tym okresie zamiast określenia accord ordinaire zaczęto używać zwrotu vieil ton – stary strój. Można sobie tylko wyobrazić jakież to trzęsienie ziemi musiało nawiedzić ówczesny świat lutniowy…
    Co ciekawe antologia z 1631 roku stanowi kwintesencję „przejściowości”, gdyż nie zawiera żadnego utworu w starym stroju (accord ordinaire / vieil ton), ani żadnego w stroju, który w przyszłości stanie się standardowy (nouvel accord ordinaire).

    A kim jest bohater dzisiejszego odcinka i dlaczego otwiera listę? Otóż Robert (1572?-165.?) był bratem Pierre’a (hmm…), ale mimo wszystko nie znalazłem nikogo, kto nadawałby się na te miejsce bardziej, bo Robert był a) po prostu dobrym kompozytorem, b) jego utwory otwierają antologię z 1631 roku i c) komponował w nowych strojach, ale bardzo mało – większość jego twórczości jest napisana w stroju renesansowym. Powiedziałbym nawet więcej – w całym youtube nie znalazłem żadnego nagrania jego utworów z roku 1631, więc można uznać go za kompozytora na lutnię renesansową, który eksperymentował z nowymi strojami, ale nie stanowiło to sedna jego twórczości.

    Zamieszczony utwór jest na lutnię 10-chórową w stroju renesansowym ze zbioru „Premier livre de tablature de Luth” z roku 1611, a gra pan Trond Bengtson, który pojawi się na mojej liście jeszcze nie raz.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykarenesansowa #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtu.be

    +: K...._, u..6 +8 innych
  •  
    W.......9

    +14

    Dawna pieśń słowiańska w jęz. polskim

    Słowo Śratać ma skomplikowaną etymologię. W językach słowiańskich oscyluje ono wokół znaczenia witać, spotykać, ale lokalnie rozumiane jest jako żegnać. Być może dlatego, że pieśni śratalne śpiewano do błogosławieństwa młodych przez rodziców. W tym momencie obrzędu powitanie i pożegnanie mieszają się ze sobą i przeciwstawność znaczenia tych słów jest w pewnym sensie pozorna. Być może witać, żegnać i błogosławić oznacza tu po prostu jedno – akceptować. Pieśni śratalne należą do najstarszych w polskim folklorze.

    Pośrataj Boże goście nasze,
    Łado, łado!
    Pośratajże ich Pośratajże ich,
    Łado, łado!


    Tatusio wyszedł i pośratał,
    Łado, łado!
    A pośratawszy rzewnie zapłakał,
    Łado, łado!


    Jedź z Bogiem, córuś, niech cie Bóg śrata,
    Łado, łado!
    Niech cie Bóg śrata, dolę dobrą da,
    Łado, łado!


    #muzyka #slowianie #slowianskapolska #muzykadawna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    Mare Nostrum Hesperion XXI Jordi Savall
    Półtorej godzinny koncert
    #muzykaklasyczna #muzykapowazna #muzykabarokowa #barok #muzykadawna

    źródło: youtube.com

  •  

    Polska muzyka dawna jest nagrana przez Szwajcarów, Francuzów i Anglików :)

    1 Muzyka dawnej Polski na płytach Szwajcarów, Francuzów i Anglików
    2. Czego słuchali królowie z dynastii Wazów. Polski meloman dowie się dzięki płytom nagranym przez Francuzów

    lista płyt:
    1. Petrus Wilhelmi de Grudencz. Fifteenth-century music from Central Europe - La Morra
    2. Salve festa dies: L’éclat de la musique sacrée au temps de la dynastie Vasa'' - Les Traversées Baroques pod kierunkiem Etienne’a Meyera i Judith Pacquier,
    3. Virgo prudentissima -(Marcin Mielczewski);
    4. Ortus de Polonia -(Mikołaj Zieleński) i
    5. Kaspar Förster, un novateur à Gdańsk
    6. Vari concerti sacri'' jest wyborem utworów wokalnych i instrumentalnych skomponowanych w okresie panowania Wazów w Polsce przez m.in. Mikołaja Zieleńskiego, Adama Jarzębskiego, Marcina Wronowicza, Franciszka Liliusa i Stanisława Sylwestra Szarzyńskiego.
    7.Płyta z muzyką Bartłomieja Pękiela, pierwszego polskiego maestro di capella na dworze Wazów.
    8 trzy płyty z muzyką Grzegorza Gerwazego Gorczyckiego oraz włoskich mistrzów tworzących na dworze Zygmunta III Wazy, takich jak Luca Marenzio, Asprilio Pacelli, Vincenzo Bertolusi, Giovanni Francesco Anerio.

    wykonawcy:
    The Sixteen, La Morra i Les Traversées Baroques.

    #kultura #historiamuzyki #historia #muzykaklasyczna #muzykadawna

    wykop na ten temat

    pokaż spoiler Salve Festa Dies już sobie kupiłem
    pokaż całość

  •  

    Nicolas Vallet - Prelude

    Dzisiejszy odcinek będzie o lutniście, którego muzyka pod pewnymi względami jest dokładnie w połowie pomiędzy renesansem, a barokiem. Nicolas Vallet urodził się we Francji, ale musiał wyemigrować ze względów religijnych. Osiadł w Amsterdamie i utrzymywał się jako freelancer. W 1615 wydał swoje największe dzieło Le Secret des Muses. Zbiór został skomponowany na 10-chórową lutnię w stroju renesansowym, czyli na ostateczną formę lutni renesansowej. Stylistycznie jednak muzyka ze zbioru nie ma dużo wspólnego z renesansem i wykazuje dużo cech stylu, który niedługo rozkwitnie w okresie baroku.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykarenesansowa #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

  •  

    Plusujcie Jarousskyego. Nikt nigdy nie plusuje Jarousskyego ( ͡° ͜ʖ ͡°)ノ⌐■-■

    A tak poważniej, to rewelacyjny recital!

    #muzykaklasyczna #muzykabarokowa #muzykadawna #jaroussky

    źródło: youtube.com

    +: u..6, i-marszi +5 innych
  •  

    Antoine Francisque - Fin de gaillarde

    Dziś znalazłem siły na następny odcinek bojówki lutni barokowej, czym na pewno uszczęśliwię rzesze fanów tego tagu!
    Temat jest w tym miejscu dość skomplikowany, dlatego posłużę się słowami pani Claire Antonini z książeczki do jej płyty Les Accords Noveaux w moim przekładzie.

    Wielu starożytnych myślicieli i kronikarzy (z około V w. p. n. e.) poruszało przypadek kitarzysty Tymoteusza, który za to, że odważył się dodać do swojego instrumentu dodatkowe struny został skazany przez senat na wygnanie ze Sparty. W starożytnej Grecji respekt dla tradycji był uważany za jeden z fundamentów porządku społecznego miasta. Jak zatem starożytni Grecy zareagowaliby na lutnistów z końca XVI wieku, którzy nie tylko z upodobaniem dodawali struny do swojego instrumentu, ale dodatkowo zaczęli eksperymentować z nowymi sposobami na nastrojenie go?
    Ten bardzo francuski i naówczas niespodziewany fenomen uwidacznia się dziś dla nas jako znak estetycznej rewolucji, która stymulowała (pospołu z innymi wpływami) nadejście opery, usamodzielnienie się muzyki instrumentalnej oraz pojawienie się mody na prywatne koncerty, w szczególności w kontekście salonów literackich (salons littéraires). To była rewolucja estetyczna, nie mniej jednak wciąż rewolucja, gdyż do tej pory ze względu na wszechmoc Kościoła Katolickiego i władzy królewskiej było niemalże możliwe, tak indywidualnie jak i grupowo, wyrażenie żadnej osobistej inspiracji. Możemy sobie zatem pozwolić na dostrzeganie w zmianach w strojeniu lutni czegoś na kształt utworzenia i rozwoju nowego rodzaju swobody, w którą lutniści zaangażowali się z wielką żarliwością.
    Opisywane zjawisko miało swój początek w Paryżu w 1600 r. w publikacji zbioru utworów na lutnię pod tytułem Le Trésor d’Orphée (Skarb Orfeusza). Kompozytor tego zbioru, Anthoine Francisque (c. 1570 – 1605), skomponował swoje utwory na lutnię dziewięciochórową (zamiast na popularną w XVI w. lutnię sześciochórową). Z 71 utworów 58 jest skomponowanych w stroju standardowym (zaczynając od basów: C1, D1, F1, G1, C2, F2, A2, D3, G3), ale pozostałe 13 utworów było skomponowanych – co było nowością – na strój, który Francisque nazwał „à cordes avalées” (ang. re-entrant tuning). Wg instrukcji Francisque’a strój ten osiągało się modyfikując strój standardowy (l’accord ordinaire) poprzez podniesienie trzeciego chóru o pół tonu (A stawało się Ais) oraz obniżenie piątego chóru o cały ton (C stawało się Ais). Analizując utwory Francisque’a można zauważyć, że zmiana zwiększyła liczbę otwartych akordów, co znacznie ułatwia zadanie lewej ręce.

    Wracając do moich słów publikacja Anthoine Francisque wywarła na świecie lutniowym na tyle duże wrażenie, że w niedługim czasie pojawili się jego naśladowcy posuwając jego pomysł zmiany stroju dalej otwierając drogę muzyce barokowej, o czym będzie w kolejnych wpisach.

    Jako ilustrację zamieszczam wykonanie jednego z utworów ze wspomnianego zbioru. Niestety ten obszar muzyki lutniowej jest na tyle niszowy, że na youtube nie istnieją dobre wykonania tych utworów.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykarenesansowa #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: Coolish, u..6 +4 innych
  •  

    Anonimowy, otomański "Marsz wojenny" z 1517 roku. Jak dla mnie, to ten utwór ma niesamowitą moc i siłę ; )
    #muzykaklasyczna #muzykadawna #historia

    źródło: youtube.com

  •  

    Jakby ktoś chciał być trochę oryginalniejszy.
    Świecka muzyka bizantyjska.
    #muzyka #muzykadawna

    źródło: youtube.com

    +: u..6, tomwolf +4 innych
  •  

    Air de cour

    Nakreślając w muzyce lutniowej tranzycję pomiędzy renesansem a barokiem nie sposób nie wspomnieć o Air de cour, czyli pieśniach dworskich. Był to bardzo popularny we Francji (i stylistycznie bardzo francuski) typ muzyki świeckiej najczęściej na solowy głos z akompaniamentem lutni. Przez około 80 lat największej popularności odnajdujemy w pieśniach odzwierciedlenie charakterystyki przejścia pomiędzy epokami, czyli odejście od polifonii na rzecz utworów homofonicznych. Co jednak było niezmienne, to bardzo zachowawcze instrumentarium - podczas gdy w muzyce solowej zaczęto eksperymentować ze strojami lutni, pieśni były konsekwentnie komponowane na klasyczną lutnię renesansową.

    #bojowkalutnibarokowej
    #muzyka #muzykadawna #muzykarenesansowa #muzykabarokowa #lutnia
    #muzykaklasyczna
    pokaż całość

    źródło: youtube.com

    +: u..6, purchowka +8 innych
  •  

    Dixit dominus Georga Friedricha Händela. Dyryguje Sir John Eliot Gardiner, który już 18 września we Wrocławiskim NFM wykona Pasję św. Mateusza, Bacha.
    #muzykaklasyczna #muzykadawna #handel #gardiner

    źródło: youtube.com

  •  

    Philippe Jaroussky z kapelą daje radę ;)
    #muzykaklasyczna #muzykadawna

    źródło: embed.jpg

Ładuję kolejną stronę...

Archiwum tagów