•  

    Fajny podgląd strony na wikipedii ( ͡° ͜ʖ ͡°)
    #nosaczsundajski #polak #wikipedia

    źródło: xd.png

    +: mYookus, grajkoo +6 innych
  •  

    #dziendobry oto kolejna postać z cyklu #dzielnipolacy - zachęcam do obserwowania, a także samodzielnego dodawania postaci Polaków dzielnych i odważnych w różnych dziedzinach życia ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Dziś ks. Jan Kaczkowski - ur. 19 lipca 1977 r. w Gdyni, zm. 28 marca 2016 r. w Sopocie – polski duchowny rzymskokatolicki, prezbiter, doktor nauk teologicznych, bioetyk, organizator i dyrektor Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio.

    - Dorastał w Sopocie, gdzie kształcił się w Środowiskowym Liceum Ogólnokształcącym.
    - W 1996 r. zdał maturę.
    - Studia filozoficzno-teologiczne odbył w Gdańskim Seminarium Duchownym, kończąc je w 2002 r. z magisterium z teologii
    - 15 czerwca 2002 r. otrzymał święcenia prezbiteratu. Został inkardynowany do archidiecezji gdańskiej.
    - W 20007 r. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie na podstawie dysertacji Godność człowieka umierającego a pomoc osobom w stanie terminalnym – studium teologiczno-moralne uzyskał doktorat nauk teologicznych.
    - W 2008 ukończył studia podyplomowe z bioetyki na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

    - W latach 2002–2007 pracował jako wikariusz w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pucku.
    - W 2007 r. po zwolnieniu z obowiązków wikariuszowskich pozostał w parafii w charakterze pomocy duszpasterskiej.
    - Objął funkcję kapelana domu pomocy społecznej i szpitala w Pucku.
    - Od 2004 r. do 2011r. był katechetą w Liceum Ogólnokształcącym w Pucku i w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych w Rzucewie.
    - W 2010 r. został wykładowcą bioetyki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

    - W 2004 r.był jednym z założycieli Puckiego Hospicjum Domowego.
    - W latach 2007–2009 koordynował prace budowy Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio, a w 2009 r. został jego dyrektorem i prezesem zarządu.
    - Utworzył program szkoleniowy w zakresie bioetyki chrześcijańskiej.
    - Prowadził wykłady i warsztaty z tematyki hospicyjnej.
    - Organizował warsztaty z komunikacji i etyki w medycynie dla studentów medycyny i prawa pod nazwą Areopag Etyczny.
    - W wolontariat hospicyjny angażował tzw. trudną młodzież i osoby skazane[2].

    - Został ambasadorem zorganizowanych w 2016 r. w Krakowie Światowych Dni Młodzieży.

    - Od urodzenia miał lewostronny niedowład i dużą wadę wzroku. Zdiagnozowano u niego nowotwór nerki (wyleczony) i glejaka mózgu.

    = Jako vloger publikował swoje filmy na portalu Boska.TV. Na podstawie rozmów z nim powstały #ksiazki "Szału nie ma, jest rak ", "Życie na pełnej petardzie. Czyli wiara, polędwica i miłość", "Dasz radę. Ostatnia rozmowa", "Żyć aż do końca. Instrukcja obsługi choroby" , "Dekalog księdza Jana Kaczkowskiego" . Autor książek "Grunt pod nogami" ) i Ekskluzywny żebrak. Czyli ks. Jan "Kaczkowski o tym co najważniejsze" (zapis materiałów video, homilii i konferencji wygłoszonych przez księdza Kaczkowskiego;

    -Postanowieniem prezydenta RP Bronisława Komorowskiego z 11 kwietnia 2012 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

    - Nadano mu tytuł honorowego obywatela Pucka. W 2016r. otrzymał Honorowe Wyróżnienie za Zasługi dla Województwa Pomorskiego.

    - Papieska Rada ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia wyróżniła go medalem „Curate Infirmos”.
    - Został laureatem Nagrody Ślad im. Biskupa Jana Chrapka (2014), nagrody Pontifici przyznawanej przez warszawski Klub Inteligencji Katolickiej (2014), Nagrody Newsweeka im. Teresy Torańskiej za działalność publiczną (2014), Medalu św. Jerzego „Tygodnika Powszechnego” (2015), Róży Gali za działalność charytatywną (2015) oraz konkursu Sukces Roku 2015 w Ochronie Zdrowia w kategorii osobowość roku.

    Zmarł 28 marca 2016 r. w rodzinnym domu w Sopocie. Został pochowany 1 kwietnia 2016 r. na Cmentarzu Komunalnym w #sopot

    #ciekawostki #gruparatowaniapoziomu #wiara #katolicyzm #wikipedia
    pokaż całość

    źródło: deon.pl

  •  

    #ciekawostki #wikipedia #heheszki #pasta
    Pełen spis legend miejskich, znajdujący się niegdyś na Wikipedii. Kto znał wszystkie?

    * zrzucanie przez Amerykanów stonki ziemniaczanej na PGR-owskie plantacje ziemniaków w czasach wczesnego PRL
    * romanse znanych osobistości życia publicznego
    * czarne wołgi, porywające ludzi w czasach PRL
    * panna młoda, która zmarła nagle na weselu, zatruwszy się jadem trupim, zawartym w sukni, która rzekomo została kupiona w komisie, a dostarczona tam przez grabarza, który zdjął ją ze zmarłej[1]
    * skorpion, który wylęgł się z egzotycznej rośliny doniczkowej i zabił właściciela
    * kobieta, która nigdy nie zdejmowała peruki, którą strasznie rozbolała głowa i która zgłosiła się do lekarza, gdzie okazało się, że pod peruką zalęgły się robaki, które przegryzły się przez czaszkę i zaczęły zjadać mózg
    * kobieta, która bardzo dużo opalała się w solarium i której ugotowały się organy wewnętrzne
    * tajna kolej podziemna dla notabli pod Pałacem Kultury i Nauki
    * We Wrocławiu istnieje poniemieckie metro - w istocie Niemcy prowadzili przed wojną jednynie próbne odwierty tuneli, z których jedynie kilka się zachowało.
    * zamordowanie kobiety przez złotego medalistę olimpijskiego z Monachium
    * Axl Rose i Eminem mający rzekomo szowinistyczne nastawienie do Żydów oraz Polaków (pierwszy zagrał ze swoim zespołem koncert w Polsce, zaś drugi był autorem piosenek do filmu "Od Kołyski Aż Po Grób", którego reżyserem był Andrzej Bartkowiak)
    * Marilyn Manson grający postać najlepszego przyjaciela głównego bohatera serialu Cudowne lata (w rzeczywistości postać tę grał Josh Saviano)
    * białe aligatory, wyrzucone za młodu przez właścicieli do ubikacji, grasujące w systemie kanalizacyjnym Nowego Jorku, nigdy nie wychodzące na powierzchnię
    * rakotwórczość gumy do żucia Turbo (w czasach końca lat 80. XX wieku)
    * tancerz z kopytami (diabeł) który bawił się na potańcówce
    * nerki ludzkie znajdowane w pobliżu hoteli, gdzie uprowadzano młode dziewczyny z dyskotek i przeprowadzano na nich operacje
    * UFO, ludzie w czerni (komiks i film są na bazie legendy)
    * Yeti, Yowie i inne przykłady widywanych dzikich ludzi
    * mocz (lub nasienie) w napojach z McDonald's
    * rzekoma śmierć Paula McCartneya
    * rzekoma hibernacja Walta Disneya
    * ponowne skażenie Czarnobyla, informacja pojawiająca się w rocznicę katastrofy w Czarnobylu
    * katastrofa elektrowni atomowej w Charkowie na Ukrainie w kwietniu 1999 roku (w Charkowie nie ma elektrowni atomowej)
    * podanie w KFC usmażonej i panierowanej głowy koguta z widocznym grzebieniem
    * używanie w restauracjach i barach prowadzonych przez Wietnamczyków psiego mięsa do przyrządzania potraw
    * ludzkie nasienie dodawane potajemnie do białych sosów przez sprzedawców kebabów
    * liczne mity dotyczące ataku na World Trade Center 11 września 2001:
    o brak Żydów wśród ofiar, ponieważ wiedzieli o tym, że atak jest planowany (w rzeczywistości Żydzi stanowili ok. 10-15% liczby ofiar)
    o numery lotów samolotów użytych w ataku tworzą w czcionce obrazkowej groźnie wyglądający wzór (w rzeczywistości samoloty miały inne numery)
    o Nostradamus przewidział atak (krążący czterowiersz jest fałszywy)
    o twarze diabłów, aniołów, Jezusa widziane w dymie
    o latający talerz obok wieży, widoczny na fotografii (rzekome zamieszanie w całą sprawę kosmitów)
    * próby wyjaśnienia pochodzenia słów i skrótowców:
    o O.K. jest skrótem wojskowym od "zero killed" ("brak strat"). W rzeczywistości jest to skrót od "Oll korrekt" (zniekształcone "all correct") - "wszystko w porządku"
    o "Fuck" to akronim od "Fornication Under Consent of the King" - "Cudzołóstwo za zgodą króla", umieszczany na zawieszkach na drzwi, jako oficjalne, królewskie pozwolenie na odbycie stosunku seksualnego. W rzeczywistości taka interpretacja rzekomego skrótu pojawiła się dopiero w latach 60. XX wieku. Etymologia słowa "fuck" pozostaje niejasna, prawdopodobnie wywodzi się ono jednak z czasów, kiedy ludy germańskie nie znały jeszcze pisma.
    * student gwałcony w akademiku przez swojego współlokatora, który dosypywał mu narkotyków do picia, niczego nieświadomy zgłosił się do lekarza, ponieważ bolał go odbyt
    * rzekoma śmierć Bartosza Żukowskiego, grającego Waldusia w serialu Świat według Kiepskich, w wypadku motocyklowym
    * znikanie psów i kotów w miasteczkach, w pobliżu których pracują zatrudnieni w Polsce Chińczycy
    pokaż całość

  •  

    #dziendobry oto kolejna postać z cyklu #dzielnipolacy - zachęcam do obserwowania, a także samodzielnego dodawania postaci Polaków dzielnych i odważnych w różnych dziedzinach życia ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Dziś Zbigniew Religa - ur. 16 grudnia 1938 r. w Miedniewicach, zm. 8 marca 2009 r. w #warszawa polski kardiochirurg i polityk.

    -Senator III (1993–1997) i V kadencji (2001–2005).
    - W latach 2005–2007 minister zdrowia w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.
    - Od 2007 do 2009 poseł na Sejm VI kadencji.
    - Członek Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu. Kawaler i członek Kapituły Orderu Orła Białego.
    - Objął patronat nad podstawowym programem Fundacji Dzieciom „Zdążyć z Pomocą” (1998).

    - Po uzyskaniu w 1956 r. świadectwa dojrzałości w Szkole im. Bolesława Limanowskiego w Warszawie, rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. Po ukończeniu studiów w latach 1963–1964 odbył staż podyplomowy, a następnie służbę wojskową (1964–1966). W 1966 r. rozpoczął pracę w Szpitalu Wolskim w Warszawie, uzyskując w tym czasie specjalizację I i II stopnia z chirurgii. Pracował tam do 1980.

    - Po zdaniu egzaminów Educational Commission for Foreign Medical Graduates (ECFMG) uzyskał stypendium w Mercy Hospital w stanie Nowy Jork, po czym został oddelegowany na odbycie staży podyplomowych w Stanach Zjednoczonych: w 1973 z chirurgii naczyniowej oraz w 1975 z kardiochirurgii w Sinai Hospital w Detroit. W 1973 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych, a w 1981 doktora habilitowanego.

    - W latach 1980–1984 zajmował stanowisko docenta w Klinice Kardiochirurgii Instytutu Kardiologii w Warszawie (Anin) kierowanej przez Wacława Sitkowskiego. Od 1984 kierował Katedrą i Kliniką Kardiochirurgii Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii w Zabrzu.

    - W latach 1989–1991 był kierownikiem Kliniki Kardiochirurgii Centralnego Szpitala Klinicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie. W 1990 r. został profesorem Śląskiej Akademii Medycznej, a w 1995 prezydent RP Lech Wałęsa nadał mu tytuł naukowy profesora nauk medycznych.

    - W 1991 r. powołał do życia i został prezesem rady Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii, która zajmuje się wdrażaniem do praktyki klinicznej najnowszych metod leczenia chorób serca, a także działalnością naukowo-badawczą i szerokim programem szkoleniowo-stypendialnym dla polskich i zagranicznych kadr medycznych.

    - W latach 1996–1999 był rektorem Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. Od 1998r. pełnił funkcję krajowego specjalisty ds. kardiochirurgii. W 1998 objął stanowisko kierownika II Kliniki Kardiochirurgii, a w 2001 r. dyrektora Instytutu Kardiologii w Warszawie. W tym samym roku przeprowadził pierwszy w Polsce zabieg wstrzyknięcia do serca preparatu powodującego powstawanie nowych naczyń krwionośnych.
    Przeszczepienie serca

    W Klinice Kardiochirurgii Wojewódzkiego Ośrodka Kardiologii (przekształconym później w Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu) 15 sierpnia 1985 r. przeprowadził pierwszą operację na sercu. 5 listopada tego samego roku zespół lekarzy pod jego kierownictwem przeprowadził tam pierwszy udany zabieg przeszczepienia serca w #polska . Dawcą serca był człowiek w stanie śpiączki. Po orzeczeniu śmierci mózgu lekarze pobrali narząd i karetką przewieziono go z Warszawy do Zabrza. Biorcą był 62-letni rolnik z Krzepic, który zmarł wkrótce po operacji.

    - Dalszymi osiągnięciami były prace nad wykorzystaniem wszczepialnych urządzeń wspomagających pracę serca oraz nad wyprodukowaniem tzw. sztucznego serca. Zajęła się tym utworzona z inicjatywy Zbigniewa Religi Pracownia Sztucznego Serca Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu.

    - W 1987 r. po jednej z kolejnych operacji przeszczepu serca Zbigniew Religa znalazł się na jednym ze zdjęć wykonanych dla magazynu „National Geographic” przez Jamesa Stanfielda, które zostało fotografią tego roku w tym piśmie oraz znalazło się wśród 100 najlepszych zdjęć „NG”. Na zdjęciu Zbigniew Religa siedzi wyczerpany przy stole operacyjnym, na którym leży zoperowany przez niego pacjent. W tle widać jego asystenta (Romualda Cichonia), który ze zmęczenia śpi w kącie sali.

    -Jako nastolatek należał do Związku Młodzieży Polskiej. W latach 80. zaangażował się w działalność Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego, z ramienia którego bez powodzenia startował w 1989 w wyborach do Senatu. W latach 1993–1997 senator III, a w latach 2001–2005 V kadencji z województwa katowickiego, później z okręgu gliwickiego. Politycznie w 1993 zaangażował się w tworzenie Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform[10], z którego odszedł w 1994, tworząc Partię Republikanie (zarejestrowaną w styczniu 1995; do stycznia 1996 stał na jej czele). Po wejściu Republikanów w skład Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego w 1998 został członkiem tej partii. W 2001 mandat senacki uzyskał z listy komitetu Blok Senat 2001 jako reprezentant Platformy Obywatelskiej (członkowie SKL startowali w tych wyborach jako kandydaci PO). W Senacie zasiadł w klubie Blok Senat 2001. Nie przystąpił do PO, lecz w styczniu 2002 (po przyłączeniu się do SKL Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów) znalazł się w szeregach SKL-Ruch Nowej Polski, rozwiązanego w grudniu 2003.

    - 3 kwietnia 2004 r. został przewodniczącym założonej przez siebie nowej partii politycznej pod nazwą Centrum (powstałej na miejsce SKL-RNP i Ruchu Społecznego). 27 listopada tego samego roku ustąpił z funkcji i został honorowym przewodniczącym partii.

    - 5 czerwca 2005 oficjalnie zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich jako kandydat niezależny. Poparcia udzieliły mu macierzysta Partia Centrum oraz Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, Inicjatywa dla Polski, Stronnictwo Demokratyczne, Forum Emerytów i Rencistów, Chrześcijański Ruch Samorządowy, Inicjatywa Młodych i Związek Zawodowy Ojczyzna.

    - Jego komitet wyborczy został zarejestrowany 16 sierpnia 2005 r., jednak 2 września tego samego roku, z powodu dużych spadków notowań w sondażach, zrezygnował z ubiegania się o najwyższy urząd w państwie, jednocześnie oficjalnie udzielając poparcia kandydatowi Platformy Obywatelskiej Donaldowi Tuskowi. Później został przewodniczącym Komitetu Honorowego lidera PO.

    - Od 31 października 2005 r. do 14 lipca 2006 r. sprawował urząd ministra zdrowia w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza, a następnie w rządzie Jarosława Kaczyńskiego (od 14 lipca 2006 do 7 września 2007 i od 10 września 2007 do 16 listopada 2007). Od 7 do 10 września 2007 był sekretarzem stanu w Ministerstwie Zdrowia i kierownikiem resortu. 4 lipca 2007 TVN24 podała, że Zbigniew Religa zagroził premierowi Jarosławowi Kaczyńskiemu dymisją, jeśli ten nie zaakceptuje jego pomysłów na reformę systemu ochrony zdrowia, w tym na podwyżkę składki zdrowotnej do 13%.

    - Jako minister zdrowia przeforsował wprowadzenie od 2008 tzw. podatku Religi, w ramach którego ubezpieczyciele wykonywali ustawowy obowiązek przekazywania Narodowemu Funduszowi Zdrowia opłaty ryczałtowej w wysokości 12% składki z każdej polisy OC. Środki te miały być przeznaczone na finansowanie kosztów leczenia ofiar wypadków drogowych. Podatek ten został zniesiony z dniem 1 stycznia 2009 r. .

    - W sierpniu 2007 r. znalazł się w grupie osób, które z inicjatywy Artura Balazsa reaktywowały Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe, zarejestrowane w następnym miesiącu. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w październiku tego samego roku jako przedstawiciel SKL kandydował do Sejmu w okręgu gliwickim z listy Prawa i Sprawiedliwości, zdobył mandat z wynikiem 62 228 głosów. Wyznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego jako marszałek senior 5 listopada 2007 otworzył posiedzenie Sejmu VI kadencji.

    - Przez wiele lat był nałogowym palaczem tytoniu. Przyznał też publicznie, że w latach 70. i na początku lat 80. nadużywał alkoholu. Skończył z tym, gdy zaczął u siebie podejrzewać, że zaczyna być uzależniony.

    - 30 maja 2007 r. potwierdził przekazaną przez media informację o swojej chorobie – guzie lewego płuca. Dzień później przeszedł operację, która zakończyła się wycięciem komórek nowotworowych; odbyła się ona 11 dni po wykryciu guza. 5 czerwca tego samego roku został wypisany ze szpitala, tydzień później po wykonaniu badań stwierdzono, że cierpi na nowotwór złośliwy płuc. W tym samym miesiącu wrócił do pracy w Ministerstwie Zdrowia. W lutym 2008 r. po nawrocie choroby został poddany operacji usunięcia nadnercza i chemioterapii. Przeszedł cztery operacje i dwa cykle chemioterapii.

    - Żonaty z Anną Wajszczuk-Religą, adiunktem w Zakładzie Fizjologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Miał dwoje dzieci: córkę Małgorzatę i syna Grzegorza, który także został lekarzem kardiochirurgiem.

    - Był osobą niewierzącą, deklarującą się jako ateista.

    - Wystąpił w 87. odcinku serialu Na dobre i na złe, w którym zagrał samego siebie, czyli kardiochirurga operującego Annę (Małgorzata Lewińska) chorą na serce, a zarazem dziewczynę Marcina (Maciej Kozłowski). Był kibicem Górnika Zabrze.

    Zmarł 8 marca 2009 r. . Został pochowany 13 marca tego samego roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie w tzw. alei profesorskiej (kwatera A-29). Był to pogrzeb świecki o charakterze państwowym z asystą kompanii honorowej Wojska Polskiego. Wzięli w nim udział m.in. prezydent Lech Kaczyński, marszałek Sejmu Bronisław Komorowski i premier Donald Tusk. Na pogrzebie odegrano melodię do „What a Wonderful World”, ulubionej piosenki Zbigniewa Religi.

    W 2014 r. w #film "Bogowie" w roli Religi wystąpił Tomasz Kot

    #gruparatowaniapoziomu #ciekawostki #kardiologia #chirurgia #medycyna #ciekawostki #wikipedia #polityka
    pokaż całość

    źródło: histografy.pl

  •  

    Ciekawostka: Na Wikipedii istnieje wersja językowa, gdzie pojęcia są tłumaczone prostym angielskim - tak, aby zrozumiało je nawet dziecko:
    https://simple.wikipedia.org/

    Więc jeśli nie rozumiecie jakiegoś pojęcia na zwykłej wikipedii (lub dopiero uczycie się języka angielskiego), warto poszukać go w wersji "simple".
    #protip #ciekawostki #wikipedia #angielski #angielskizwykopem
    pokaż całość

  •  

    #dziendobry oto kolejna postać z cyklu #dzielnipolacy - zachęcam do obserwowania, a także samodzielnego dodawania postaci Polaków dzielnych i odważnych w różnych dziedzinach życia ( ͡° ͜ʖ ͡°)

    Dziś Witold Łokuciewski, ps. Tolo - ur. 2 lutego 1917 r. w Nowoczerkasku w Rosji, zm. 17 kwietnia 1990 r. w #warszawa – pułkownik pilot #wojsko Polskiego, major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych, as myśliwski II wojny światowej.

    - Po ukończeniu liceum im. Jana Śniadeckiego w Oszmianie i zdanej maturze w 1935 r. rozpoczął służbę wojskową w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie.
    - Szkołę ukończył w 1938r. (XI promocja, 89 lokata) i został przydzielony do 112 Eskadry Myśliwskiej 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W ramach tej jednostki uczestniczył w obronie Warszawy w 1939 r. na samolotach P.11. 18 września po agresji #zsrr na Polskę wraz z całą eskadrą ewakuował się do Rumunii.

    - W czasie kampanii francuskiej od 17 maja 1940 r. walczył we Francji (II Klucz Kominowy „Op”) na samolotach MS 406. Po radiowym apelu premiera Francji marszałka Philippa Pétaina o zawieszenie broni 18 czerwca klucz zakończył loty i 21 czerwca został ewakuowany do Wielkiej Brytanii (otrzymał numer służbowy P1492).
    - Od 2 sierpnia 1940 r. był pilotem w dywizjonie 303.
    - 20 listopada 1941 r. został dowódcą eskadry „A” w dywizjonie.

    -13 marca 1942 r. jego samolot został uszkodzony nad okupowaną Francją i po awaryjnym lądowaniu Łokuciewski dostał się do niewoli niemieckiej. Został osadzony przez Niemców w Stalag Luft III w Żaganiu.
    - 15 sierpnia 1943 r. uczestniczył w ucieczce 26 więźniów z obozu. Po kilku dniach został złapany przez Niemców w Legnicy. - Uczestniczył w przygotowaniach do słynnej Wielkiej Ucieczki.

    - Pod koniec wojny w maju 1945 r. został oswobodzony i powrócił do Anglii.
    - 29 listopada 1945r. ponownie został przydzielony do dywizjonu 303.
    - 1 lutego 1946 r. został dowódcą dywizjonu 303 i pełnił tę funkcję aż do jego rozwiązania w grudniu 1946 r..

    - Do #polska powrócił w 1947 r. i został aresztowany.
    - Po uwolnieniu pracował w Warszawie jako taksówkarz.
    - W listopadzie 1956 r. został przyjęty do lotnictwa wojskowego.
    - W latach 1969–1971 pełnił funkcję attaché wojskowego w Londynie.
    - W 1974r. przeszedł na emeryturę.
    - Wieloletni członek Rady Naczelnej ZBoWiD.
    - W 1985 r. powołany w skład Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD.
    - W latach 1988-1990 członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa.

    - 11 listopada 1988 r. wszedł w skład Honorowego Komitetu Obchodów 70 rocznicy Odzyskania Niepodległości przez Polskę, którego przewodnictwo objął I sekretarz KC PZPR gen. armii Wojciech Jaruzelski.
    - W 1989 r. w wyborach do Sejmu.
    - 5 października 1989 r. minister obrony narodowej gen. Florian Siwicki wyróżnił go wpisem do „Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich”.

    Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

    - Wizerunek pilota został umieszczony na samolocie myśliwskim MiG-29 nr 83 z 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego.

    Witold Łokuciewski został sklasyfikowany na liście Bajana, na 20. pozycji. Zostało mu zaliczonych 8 pewnych zestrzeleń oraz 3 ½ prawdopodobnych:

    zestrzelenia pewne

    He 111 - 10 czerwca 1940 (pilotował MS-406)
    Do 215 - 7 września 1940 (pilotował Hurricane I, RF-U nr P3975)
    Bf 109 - 11 września 1940 (pilotował Hurricane I, RF-O nr L2099)
    Do 215 - 11 września 1940 (pilotował Hurricane I, RF-O nr L2099)
    Bf 109 - 15 września 1940 (pilotował Hurricane I, RF-Z nr P2903)
    Bf 109 - 20 kwietnia 1941 (pilotował Spitfire IIA, RF-T nr P7546)
    Bf 109 - 18 czerwca 1941 (pilotował Spitfire IIA, RF-T nr P7546)
    Bf 109 - 22 czerwca 1941 (pilotował Spitfire IIB, RF-S nr P8333)


    zestrzelenia prawdopodobne

    ½ Ju 87 - 6 września 1939 (ciężko uszkodzony, pilotował P 11c)
    Do 215 - 7 września 1940 (pilotował Hurricane I, RF-U nr P3975)
    Bf 109 - 22 czerwca 1941 (pilotował Spitfire IIB, RF-S nr P8333)
    Bf 109 - 11 lipca 1941 (pilotował Spitfire IIB, RF-S nr P8333)


    Ordery i odznaczenia

    Odznaka za Rany i Kontuzje z dwiema gwiazdkami
    Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (23 grudnia 1940)
    Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
    Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
    Krzyż Walecznych – dwukrotnie (1 lutego 1941, 10 września 1941)
    Medal Lotniczy
    Odznaka Pilota
    Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (1989)
    Distinguished Flying Cross – Wielka Brytania (16 września 1941)
    1939-1945 Star z klamrą Battle of Britain – Wielka Brytania
    Air Crew Europe Star z klamrą Atlantic – Wielka Brytania
    Defence Medal – Wielka Brytania
    War Medal 1939-1945 – Wielka Brytania
    Odznaka Pilota RAF
    Croix de Guerre 1939-1945 – Francja
    Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 – ZSRR (1985)


    Upamiętnienie

    Tablica pamiątkowa na budynku II LO im. hetm. J. Zamoyskiego w Lublinie. Liceum mieści się obecnie w kamienicy, w której w latach 1947-1957 pilot mieszkał z rodziną.
    W 2007 roku powstała książka ze wspomnieniami o Tolu („Tolo muszkieter z Dywizjonu 303 Wspomnienia o Witoldzie Łokuciewskim”) autorstwa Bożeny Gostkowskiej (siostrzenica).


    Od wczoraj można oglądać w #kino #film Dyzwizjon 303. Historia prawdziwa - w roli Łokuciewskiego - Antoni Królikowski

    #ciekawostki #lotnictwo #samoloty #gruparatowaniapoziomu #wikipedia
    pokaż całość

  •  

    Przyznać się który to xD sprawdziłem w historii edycji i już trzy lata się utrzymuje

    #humorobrazkowy #heheszki #pilkanozna #michau #wikipedia

  •  

    Wielka Ściana Sloan – ogromna struktura typu włókno, zbudowana z supergromad galaktyk. Według danych z 2013 roku jest to jedna z największych znanych struktur w obserwowanym Wszechświecie. Została odkryta przez J.R. Gotta i in. w 2003 roku w oparciu o przegląd nieba Sloan Digital Sky Survey. Ściana znajduje się w gwiazdozbiorze Panny, w średniej odległości około 1 miliarda lat świetlnych, ma długość 1,37 miliarda lat świetlnych i jest o 80% większa od odkrytej wcześniej Wielkiej Ściany.

    Struktury tego rozmiaru zachowują informacje o warunkach początkowych powstawania struktury we Wszechświecie.

    Obecnie za największą strukturę we Wszechświecie uznaje się Wielką Ścianę Herkules-Korony Północnej

    #gruparatowaniapoziomu #kosmos #wikipedia #narowerzenieobjedziesz #astronomia
    pokaż całość

  •  

    Katolicy to powinni mieć zablokowany dostęp do edycji Wikipedii. Wchodzę poczytać o Joannie d'Arc i dowiaduję się, że rzeczywiście słyszała głosy, a brak choroby psychicznej u niej jest podparty dwoma źródłami: pierwsze to opis jej procesu, pochodzący ze średniowiecza, a drugie to artykuł, w którym w ogóle się nie zaprzecza jej chorobie psychicznej, wręcz przeciwnie.
    W ogóle straszne jest to, że wchodząc na Wikipedii na strony o jakichś świętych, ich dokonania i "cuda" są zwykle opisane jako fakty.
    #bekazkatoli #gimboateizm #religia #neuropa #historia #wikipedia
    pokaż całość

  •  

    Paradoks Kano – polega na tym, że w walce wręcz techniki mniej niebezpieczne dla zdrowia (na przykład chwyty) są w praktyce skuteczniejsze od technik bardziej destrukcyjnych czy brutalnych (na przykład wbijanie palców w oczy), ponieważ można je wielokrotnie przećwiczyć na żywym, stawiającym opór przeciwniku (sparingpartnerze), bez wyrządzenia mu krzywdy. Bardziej niebezpieczne techniki stwarzają natomiast zagrożenie dla ćwiczących, przez co wymuszają takie sposoby ich trenowania, które są mniej zbliżone do rzeczywistych warunków walki wręcz (np. markowanie ciosów czy wykonywanie technik z ograniczoną siłą lub szybkością). Ich doskonalenie jest więc bardziej czasochłonne i daje gorsze rezultaty niż analogiczny trening technik mniej niebezpiecznych.

    Nazwa paradoksu pochodzi od nazwiska Jigoro Kano. Tworząc reguły i podstawy treningu judo, oparł się on na technikach tradycyjnego, przeznaczonego do użytku na polu walki jujutsu, eliminując jednak z nich elementy niebezpieczne dla zdrowia i życia. W 1886 roku w Tokio zorganizowano pod nadzorem policji turniej realnej walki wręcz, w którym uczniowie Kano zmierzyli się z mistrzami tradycyjnych stylów walki, m.in. reprezentantami Yoshin-ryu – wiodącej szkoły jujutsu. Z 16 walk judocy wygrali 13, udowodniając tym samym większą skuteczność technik judo oraz przyczyniając się do włączenia nauki tej dyscypliny do programu edukacji w japońskich szkołach.

    #sztukiwalki #judo #ciekawostki #wikipedia
    pokaż całość

  •  
    swiatowid98

    +7

    Według niemieckiej Wikipedii, to Polacy byli zbrodniarzami Powstania Warszawskiego, które cudem, przy ogromnych krwawych ofiarach (Niemców) udało się całe szczęście stłumić. Swego czasu, w Rzeszy nazywano to wydarzenie "Das Wunder auf dem Weichsel" (pol. Cud nad Wisłą) (!)

    tagi:

    pokaż spoiler A teraz błagam, niech ktoś to wrzuci na prawicowe albo lewicowe facebookowe forum. #polska #niemcy #3rzesza #powstaniewarszawskie #powstanie #iiwojnaswiatowa #1944 #warszawa #polacy #wikipedia #wikipediacontent #propaganda #oszukujo
    pokaż całość

    . . . kliknij, aby rozwinąć obrazek . . .

    źródło: szok.png

  •  

    -chcesz coś przeczytać na wikipedi
    -nie możesz bo, kurwa, jebany protest
    -bla bla bla, wesprzyj nas
    No po chuju mnie zachęciliście do wspierania xD
    #wikipedia #internet #acta2018 #gdziesensgdzielogika

  •  
    S...k

    +16

    Dopiero po wyłączeniu wikipedii, zorientowałem się ile razy dziennie z niej korzystam. ( ͡° ͜ʖ ͡°)
    #wikipedia

  •  

    Idioci z Wikimedia zablokowali Wikipedię w ramach protestu. Mam kurła jutro egzamin.
    #zalesie #wikipedia

  •  
    K....i

    +13

    Ehh, ależ ja żałuję że zawczasu nie pozgrywałem wikipedii na pendrive'y, teraz mógłbym sprzedawać ( ͡° ʖ̯ ͡°)
    #gownowpis #wikipedia #zalesie

  •  

    Bardzo dobra decyzja wikipedii. Najlepiej jakby także przeglądarki zaprotestowały, bo może dopiero wtedy ignoranci kierujący się zasadą tumiwisizmu zaczną się czymkolwiek interesować. I jeśli ktoś ma o to ból dupy, to pretensje kierujcie do eurokratów mających zapędy zamordystyczne.
    #internet #wikipedia #acta2018 #art13

  •  

    Wikipedia przestała działać i od razu moje IQ spadło o 80% a wiedza o świecie o 99,9%

    Przypomniałem sobie jakim idiotą jestem (╥﹏╥)

    #wikipedia

  •  

    Za kilka minut (równo o 15) polskojęzyczna Wikipedia ma dołączyć do protestu przeciw Art11/Art13. Wszystkie strony mają być wyciemnione. Za: https://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Tablica_og%C5%82osze%C5%84

    w Kawiarence trwa dyskusja w sprawie wprowadzenia blackoutu wobec postawy Wikipedystów pl.wiki wobec nowej ustawy parlamentu europejskiego na wzór Wikipedii: włoskiej, estońskiej, hiszpańskiej John Belushi -- komentarz 11:32, 4 lip 2018 (CEST)

    W obliczu aktualnego kształtu dyskusji, dwudziestoczterogodzinny blackout (zaciemnienie) zacznie się od piętnastej naszego czasu. Wojciech Pędzich Dyskusja 14:31, 4 lip 2018 (CEST)

    #wikipedia
    pokaż całość

  •  

    Na polskiej Wikipedii hasa już baner w sprawie dyrektywy PE (100% konsensus społeczności Wikipedystów). Ponadto głosują oni teraz nad tzw. blackoutem polskojęzycznej Wikipedii wzorem wiki włoskiej, estońskiej czy hiszpańskiej. Prawdopodobnie niedługo zostanie wprowadzony.
    Głosowanie nad dyrektywą już jutro.

    #acta2018 #wykop #antyart13 #saveyourinternet #deleteart13 #acta2 #uniaeuropejska #uniakradnieinternet #neuropa #4konserwy #polityka #wikipedia #wikimedia #internet #blackout
    pokaż całość

  •  

    Historia buldożera o wdzięcznej nazwie "Killdozer"
    #ciekawostki #usa #wikipedia #killdozer

    Polecam do lektury włączyć sobie ten kawałek
    #dopethrone #stonermetal #metal #muzyka

    Marvin John Heemeyer

    (ur. 28 października 1951, zm. 4 czerwca 2004) – amerykański przedsiębiorca, właściciel zakładu instalującego i naprawiającego tłumiki samochodowe w Granby, Kolorado. Wsławił się zrównaniem z ziemią znacznej części swojej miejscowości w desperackiej odpowiedzi na represje, które spotkały go ze strony lokalnych władz.

    Marvin żył w miasteczku Grand Lake, 26 km od Granby. Do miasta sprowadził się w 1994 roku.

    Marvin był dobrze znany i w większości lubiany przez mieszkańców Granby. W miasteczku często zwracano się do niego pseudonimem z reklamy w lokalnej telewizji - "Marvin the Muffler Man" (Człowiek od Tłumików). Jeden z przyjaciół opisał go tak: "Jeśli był twoim przyjacielem, był twoim najlepszym przyjacielem; a jeśli był twoim wrogiem, był twoim najgorszym wrogiem". Ken Heemeyer powiedział, że jego brat "stanąłby na głowie, żeby komuś pomóc". Inny mieszkaniec miasta powiedział w wywiadzie, że Marvin "potrafił zmienić tłumik w 20 minut. Bez żadnego zbędnego ruchu ręką. Znał się na swojej robocie".

    Według relacji mieszkańców miasta oraz pozostawionych przez Heemeyera nagrań i listów, w 2001 roku wdał się z ratuszem w spór dotyczący planów zagospodarowania przestrzeni miejskiej. Zmienione chwilę wcześniej plany zakładały budowę fabryki cementu w miejscu, w którym odciąłby jedyną drogę dojazdową do zakładu Heemeyera, co uniemożliwiłoby mu prowadzenie interesów i uczyniłoby posiadany przez niego grunt praktycznie bezwartościowym.

    Heemeyer bezskutecznie zabiegał o pozostawienie drogi dojazdowej i składał liczne apelacje od decyzji, jednak ratusz niezmiennie sprzyjał budowie fabryki, a także jawnie krytykował postawę Marvina za pośrednictwem lokalnych mediów. Po przegranej właściciel zakładu postanowił nie poddawać się i zaczął zabiegać o zbudowanie nowej drogi dojazdowej na jego posesję, jednak i ten wysiłek skończył się niepowodzeniem.

    Ostatecznie Marvin postanowił wybudować drogę na własny koszt i kupił buldożer Komatsu D335A, równocześnie składając wniosek o niezbędne pozwolenie na budowę drogi, jednak i ten wniosek został odrzucony przez urzędników miejskich. Wkrótce Heemeyer został odcięty od systemu kanalizacyjnego (aby z niego skorzystać, musiałby przeprowadzić rurę przez ok. 3 metry gruntu będącego własnością fabryki cementu) i niezwłocznie ukarany serią mandatów, które otrzymał za różne wykroczenia, wliczając w to brak kanalizacji.

    Kiedy kolejne petycje do władz, mediów i lokalnej społeczności nie dały żadnych skutków, Heemeyer poddał się, dzierżawiąc grunt firmie wywożącej śmieci. Umowa zakładała, że miałby on sześć miesięcy na wyprowadzenie się z posesji. Jak się później okazało, okres ten wykorzystał na ulepszenie swojego buldożera, osłaniając go miejscami ponad 30 centymetrami stali i betonu, instalując kamery zapewniające widoczność otoczenia w każdym kierunku, a w końcu konstruując klimatyzację i inne systemy pozwalające na komfortowe przebywanie wewnątrz przez wiele godzin.

    4 czerwca 2004 roku konstruktor zasiadł za sterami buldożera, wyjeżdżając przez ścianę swego dawnego warsztatu, a następnie zrównując z ziemią fabrykę cementu i wyruszając w miasto. W ciągu kilkugodzinnej wyprawy Heemeyer zniszczył doszczętnie budynek ratusza, siedzibę lokalnej gazety, dom burmistrza i wiele innych budynków publicznych powiązanych z osobami, które były zaangażowane w spór. Łącznie w gruzach legło 13 budynków. To, że nikt nie został ranny, niektórzy świadkowie przypisywali precyzyjnej kalkulacji działań Heemeyera.

    Policja i oddziały SWAT próbowały powstrzymać maszynę, ale zarówno ogień z broni długiej, jak i granaty nie miały żadnego wpływu na pojazd, i ostatecznie, po oddaniu ponad 200 strzałów (w tym amunicji przeciwpancernej), siły porządkowe musiały po prostu bezsilnie obserwować wydarzenia.

    Buldożer był uzbrojony w karabin Barrett M82, karabin Ruger AC556, pistolet Kel-Tec P11 i rewolwer magnum, ale Heemeyer użył ich tylko do celów obronnych. Gdy policjanci zorientowali się, że strzela ponad ich głowami, na początku sądzili, że po prostu słabo strzela, kiedy jednak później weszli do buldożera i zobaczyli uzbrojenie i kamery, uświadomili sobie, ze gdyby Heemeyer chciał, mógłby pozabijać wszystkich z łatwością. Wszystko wskazuje więc na to, że jedynym celem Heemeyera była destrukcja budynków, a nie krzywdzenie ludzi.

    Heemeyer dwukrotnie zmierzył się z innymi maszynami. Gdy zaatakował cementownię, Code Docheff - właściciel zakładu - wsiadł do ładowarki i próbował trafić w silnik buldożera, a następnie zerwać gąsienicę. Marvin oddał najpierw kilka strzałów ostrzegawczych w powietrze, potem w łyżkę ładowarki, a potem zepchnął ją na bok. Docheff uciekł, słysząc strzały. Później, gdy buldożer znajdował się na terenie Independent Gas Co., władze wysłały w jego kierunku dwie zgarniarki. Jedna z nich zablokowała mu wyjazd, tak aby policja mogła oddać strzał z ciężkiej broni. Heemeyer zawrócił i próbował wyjechać z zakładu inną drogą, a potem po stoku znajdującym się wzdłuż drogi. Kiedy mu się to nie udało, ruszył w stronę zgarniarki. Pomimo że kierowca z całych sił próbował go zatrzymać, Marvin zepchnął go na bok i odjechał. Kilka minut później zgarniarka zablokowała Heemeyerowi drogę wstecz podczas burzenia sklepu Gambles. Heemeyer ruszył przed siebie, niszcząc kompletnie ścianę budynku. Ostatecznie do akcji wkroczył inny buldożer, Caterpillar D9, ale wówczas było już po wszystkim.

    Gdy po pewnym czasie w pojeździe zawiodła chłodnica, a jedna z gąsienic zapadła się w piwnicy sklepu Gambles, operator buldożera sięgnął po pistolet i popełnił samobójstwo. Zarówno pozostawione przez niego nagrania, jak i sposób budowy włazu, wskazują, że nigdy nie zamierzał opuścić buldożera – właz został skonstruowany tak, by jego ponowne otwarcie graniczyło z niemożliwością. Według niektórych źródeł Heemeyer zaspawał się w środku, choć wcale nie musiał tego robić – sama pokrywa ważyła 910 kilogramów i była dobrze wpasowana w pancerz, poza tym Heemeyer zalał ją olejem, by trudniej było ją chwycić, co odkryli policjanci próbujący dostać się do kabiny.

    Ponieważ obawiano się (bezpodstawnie, jak się okazało), że buldożer może być zaminowany, przewieziono go z dala od miasta i dopiero tam przystąpiono do prób otwarcia kabiny. Dopiero około 2 w nocy policjanci z pomocą palnika wycięli dziurę w miejscu, gdzie zainstalowana była kamera i weszli do środka. Wówczas z pomocą dźwigu wydobyto ciało Heemeyera.

    Zgodnie z życzeniem rodziny miejsce pochówku Heemeyera nie zostało podane do wiadomości publicznej.

    Straty spowodowane przez Heemeyera oszacowano na ponad 7 milionów dolarów. Mimo potępienia ze strony lokalnych władz i mediów, dla wielu osób stał się ludowym bohaterem i symbolem sprzeciwu wobec władzy. Powstało wiele witryn gloryfikujących jego działania. Buldożer ochrzczono w mediach przydomkiem Killdozer, nawiązującym do telewizyjnego horroru nakręconego w 1974 roku na podstawie opowiadania Theodore Sturgeona (w niektórych z wywiadów, m.in. dla gazety „Rocky Mountain News”, mieszkańcy określali także buldożer mianami "Megadozer" i "Armageddon Tank").

    Urzędnicy miejscy ogłosili 19 kwietnia 2005, że Killdozer zostanie rozebrany i zezłomowany. Części zostaną rozwiezione po wielu złomowiskach, by zniechęcić zwolenników Heemeyera do zbierania pamiątek.
    pokaż całość

  •  

    Też macie taki syndrom wikipedii? Wchodzicie sobie coś sprawdzić i w artykule coś was zaciekawiło. Przechodzicie dalej, dalej i dalej. Kurwa znowu, chciałem sprawdzić ilość ludzi żyjących w poznaniu a skończyłem na dinozaurach, karze śmierci i wieszaniu ludzi xD......
    #gownowpis #wikipedia

  •  

    #dziendobry Dziś z cyklu #mezczyznigor równoległego tagu do #kobietygor - Adam Bielecki - (ur. 12 maja 1983 w Tychach – polski taternik, alpinista, himalaista, pierwszy zimowy zdobywca ośmiotysięczników Gaszerbrum I (9 marca 2012) i Broad Peak (5 marca 2013) oraz zdobywca K2 (31 lipca 2012) i Makalu (30 września 2011).

    Inne osiągnięcia górskie:

    #tatry

    „Schody do nieba” VI+, Kazalnica Mięguszowiecka.
    „Kurczab” VI+, Wsch. ściana MSW
    „Sprężyna”,VII- Wsch. ściana Mnicha
    „Egzamin z fizyki/mu-mu”, VII, Zamarła Turnia

    #zima

    „Diretissima” Północna ściana MSW IV+
    „Cień wielkiej góry” M5+, sanktuarium kazalnicy
    „Baryła – Stonawski”, Mnich wsch. ściana. M5, A2, Solo.
    „Czarne zacięcie”, M5, A1, wsch. MSW, Solo

    #alpy

    „Kuluar Couturiera”. Aguile Verte. N face. D, 900m.
    Kuluar Chere. Mont Blanc du Tacul. D+, 200m.
    Ortler N Face. D+, 900m
    Piz Roseg E Face. D, 700m. Solo
    „Warianty do Lepinaya” Trident du Tacul. VI+, 250m.
    „Katia” Colodri Est 6b, 200m.

    Inne

    Wielokrotny lider wypraw m.in. na Szczyt Lenina, Pobiedę Zachodnią, Demawend, Ararat, Kilimandżaro, Ruwenzori, Chimborazo, Cotopaxi, Aconcagua, Denali (McKinley), Dhampus Peak, El Cuerno oraz w Alpach łącznie na 17 czterotysięczników, w tym na Mont Blanc, Dufourspitze, Matterhorn.

    20 sierpnia 2017 Adam Bielecki wraz, z Pawłem Migasem i Jackiem Czechem, wyruszył w Andy, w rejon Cajon del Maipo. W czasie wyprawy wyznaczyli nowe drogi m. in. „Ruta Polaca”. „Zacięcie Polaków” i „Tęsknota”.

    #wikipedia

    Polecam jego książkę "Spod zamarzniętych powiek" - mój wpis na bookmeter https://www.wykop.pl/wpis/31331199/2-196-1-2-195-tytul-spod-zamarznietych-powiek-auto/ - ;-)

    #gory #himalaje #wspinaczka
    pokaż całość

    źródło: bi.gazeta.pl

  •  

    #ciekawestronyzwikipedii
    zapraszam do polubienia mojego profilu na fb: https://www.facebook.com/ciekawostkiandrzeja/

    BITWA POD GDOWEM- czyli jak austriaccy żołnierze walcząc z powstańcami na końcu sami musieli powstrzymywać chłopów przed wybiciem wszystkich, jednocześnie nie ponosząc żadnych strat. Jest to mój chyba TOP1 jeśli chodzi o polskie artykuły na wiki.

    Jest rok 1846.
    Po opanowaniu Krakowa przez powstańców, świeżo mianowany pułkownik Suchorzewski naprędce zebrał ochotników, którzy bez żadnej walki przejęli Wieliczkę zajmując konie i pieniądze. Myśląc że równie łatwo przejmą Bochnię, wyruszono z nowymi ochotnikami również tam, po drodze nocując w Łazanach. Przez noc część ochotników zdezerterowała.
    26 lutego z rana zabębniono na pobudkę i oddział ruszył w dalszą drogę w kierunku Gdowa. Przechodzili oni przez tereny gdzie już na dużą skalę swoje zbrodnie dokonywało zbuntowane chłopstwo. Suchorzewski wysłał do Gdowa przednie plutony jazdy. Znajdowało się tam wtedy sporo zbuntowanego chłopstwa i sześciu austriackich szwoleżerów, z których dwóch udało się schwytać. Zbuntowani chłopi natomiast rozbiegli się i uciekli za most na Rabie. Po czym most ten zabarykadowali wozami i drewnem.

    O 9 rano do Gdowa dotarły główne siły powstańcze. Wysłano patrole krakusów, aby obserwowały most i pobliskie drogi. Reszta powstańców natomiast rozgościła się w karczmie i pobliskich zabudowaniach. Duża część powstańców włóczyła się po wsi w poszukiwaniu żywności.

    Dwór w Gdowie był już w tym czasie zrabowany i zniszczony przez zbuntowanych chłopów. Suchorzewski pojechał więc ze swym szefem sztabu Milszewskim i kilku oficerami na folwark Zagaje na śniadanie i dla narady co dalej robić. Wzięci do niewoli Austriacy zeznali bowiem, że podpułkownik Ludwig von Benedek z całym garnizonem bocheńskim zamierzał wyjść rano do Gdowa i za chwilę może być tutaj spodziewany. Plotki o możliwości łatwego zdobycia Bochni okazały się fałszywe.

    Bitwa
    Dowódca austriacki Benedek, wziął ze sobą 495 żołnierzy piechoty i 172 jezdnych i z nimi wyruszył w kierunku Gdowa. W czasie przemarszu do wojsk austriackich przyłączało się zbuntowane chłopstwo głównie z wsi Marszowic, Nieznanowic i Pierzchowca (późn. Pierzchowa). Benedek obawiał się, że pijane chłopstwo może mu przeszkadzać w działaniach wojennych. Wysłał więc cały tłum wiejski z dodaniem plutonu piechoty i 10 szwoleżerami w pola na swoje prawe skrzydło, dla obejścia Gdowa i zaczepienia lewej flanki powstańców. Całą piechotę, poprzedzoną tyralierami wysłał gościńcem dla zajęcia wsi. Szwoleżerzy austriaccy zostali z tyłu.

    Piechota austriacka ujrzawszy krakusów na czatach poczęła do nich strzelać. To tak strwożyło powstańców, że zaczęli oni w popłochu uciekać do Gdowa. Odgłos wystrzałów sprawił, że krakusi opuścili karczmę i wsiedli na koń. Brak było jednak dowódców, którzy by nimi pokierowali. Wszczął się w Gdowie popłoch tak, że wszyscy zaczęli uciekać. Panika osiągnęła taki poziom, że na gościńcu był taki ścisk, że krakusi spadali z koni i spychali się wzajemnie do przydrożnych rowów. To jednak głównie krakusom udało się uniknąć pogromu.

    Piechota austriacka weszła do wsi i dała dwie salwy do powstańców. Strzelcy powstańczy oddali tylko około 30 chybionych strzałów, po czym zaczęli rzucać broń i uciekać w pole, lub chować się po strychach, piwnicach i dołach. Austriacki manewr oskrzydlający się powiódł i odciął powstańczej piechocie drogę ucieczki. Kosynierzy nie mając gdzie uciekać zbili się w kupę pod murem cmentarza. Tam zostali obskoczeni ze wszystkich stron przez kilkuset zbuntowanych chłopów. Powstańcy widząc beznadziejność sytuacji rzucili na ziemię kosy i na kolanach błagali o litość. Zbuntowane chłopstwo rzuciło się na bezbronnych i wymordowało ich. Następnie zaczęto przeczesywać wieś w poszukiwaniu ukrywających się powstańców. W końcu żołnierze austriaccy sami zaczęli bronić schwytanych powstańców przed zbuntowanymi chłopami i dzięki temu część z nich ocalała.

    Zamordowanych 154 powstańców pochowano w trzech dołach pod murem cmentarza. Do niewoli wzięto 59 powstańców, z których część później zmarła wskutek odniesionych ran. Według relacji Benedeka i kilku ocalonych powstańców część oficerów i żołnierzy austriackich broniła powstańców przed zbuntowanym chłopstwem i tylko dzięki temu przeżyli. Choć później w niewoli nie obchodzono się z nimi najlepiej.

    Benedek w oficjalnym sprawozdaniu meldował później, że po stronie wojska austriackiego nie było żadnego zabitego, ani rannego. Jedynie dwóch szwoleżerów na krótki czas trafiło do polskiej niewoli. Raportował też o tym, że jeden koń oficera sztabowego został ranny w kolano

    Niedługo później Austriacy bez przeszkód zajęli Wieliczkę.

    Suchorzewski podczas starcia nie pojawił się na placu boju, tylko uciekł z kasą powstańczą. Został później rozpoznany w Paryżu. Polska emigracja zażądała wtedy od niego rozliczenia się z pieniędzy. Część z nich zwrócił.

    #ciekawostki #ciekawostkihistoryczne #polska #patriotyzm #wojna #wojsko #gruparatowaniapoziomu #wikipedia
    pokaż całość

  •  

    #dziendobry Dziś z cyklu #mezczyznigor równoległego tagu do #kobietygor przedstawiam Państwu najwybitniejszego, polskiego himalaistę - Jerzego Kukuczkę - (ur. 24 marca 1948 w Katowicach, zm. 24 października 1989 na Lhotse w Nepalu). Kukuczka jako drugi człowiek zdobył Koronę Himalajów i Karakorum, zrobił to w niecałe 8 lat, co jest osiągnięciem wybitnym ;-) Pierwszy Messner - zrobił to w lat 16.

    Dokonania górskie:

    #tatry

    20 lutego 1971 – pierwsze zimowe przejście drogi przez tzw. Grzybek na północnej ścianie Mięguszowieckiego Szczytu Pośredniego (wraz z Danutą Gellner-Wach, Januszem Skorkiem i Zbigniewem Wachem),
    16–18 kwietnia 1971 – pierwsze zimowe przejście drogi zwanej dziś „Kurtykówką” na wschodniej ścianie Małego Młynarza (z Jerzym Kallą i Zbigniewem Wachem),
    22 lipca 1971 – pierwsze polskie przejście „Drogi Pająków” na północnej ścianie Wołowej Turni z Januszem Skorkiem i Marianem Piekutowskim,
    3–6 stycznia 1972 – pierwsze przejście zimowe direttissimy północno-wschodniej ściany Małego Młynarza wraz z Tadeuszem Gibińskim i Zbigniewem Wachem,
    23–24 czerwca 1972 – poprowadził nową drogę na Małym Młynarzu (Wielkim Kominem) wraz z Danutą Gellner-Wach, Zbigniewem Wachem i Januszem Skorkiem,
    8 lutego 1977 – wytyczył nową drogę północnym filarem Małego Durnego Szczytu z Andrzejem Machnikiem.


    #dolomity

    1972 – Monte Civetta, Torre Trieste – Direttissima dei polacchi, pierwsze wejście,
    1972 – Cima Bancon – filarem, pierwsze wejście,
    1973 – Marmolada – „Via del Ideale”, pierwsze zimowe wejście.


    #alpy

    19 lipca 1973 – z M. Łukaszewskim dokonali pierwszego polskiego przejścia drogi „Aureille-Fentren” na Aiguille du Moine,
    22 lipca 1973 – podczas tego samego wyjazdu z tym samym partnerem przeszli jako pierwsi Polacy „Drogę Paryżan” na La Pelle w masywie Vercors,
    6 sierpnia 1973 – wraz z M. Łukaszewskim, B. Kozłowską i J. Kurczabem przeszedł drogę „Major” na wschodniej ścianie Mont Blanc,
    12–14 sierpnia 1973 – poprowadził nową drogę na Petit Dru (z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką),
    3–4 sierpnia 1975 – z M. Łukaszewskim i W. Kurtyką poprowadził nową drogę na północnej ścianie Pointe Hélene w Grandes Jorasses.


    #bulgaria

    1971 – Riła – Diabelskie Igły (nową drogą).


    #alaska

    20–26 lipca 1974 – wspinał się zachodnim żebrem południowej ściany na Denali (McKinley) (6194 m n.p.m.), gdzie doznał poważnych odmrożeń.


    #alpy Południowe (Nowa Zelandia)

    27 lutego 1981 – trawers Mount Hicks, Mount Dampier, Green Saddle (z Krzysztofem Wielickim i Ryszardem Pawłowskim)
    1981 – Malte Brun (3199 m n.p.m.) – nowe drogi środkiem ściany południowej oraz zachodnią ścianą.


    Hindukusz

    1 sierpnia 1976 – samotnie, nową drogą zdobył Kohe Awal (5800 m n.p.m.),
    10–11 sierpnia 1976 – wraz z J. Barankiem, S. Cholewą i H. Natkańcem weszli od południowego wschodu na Kohe Tez (7015 m n.p.m.),
    10 sierpnia 1978 – z Tadeuszem Piotrowskim i M. Wroczyńskim nową drogą pokonali Tiricz Mir Wschodni (7692 m n.p.m.),
    11 sierpnia 1978 – I wejście na Bindu Ghul Zom (6340 m n.p.m.) (z Tadeuszem Piotrowskim, podczas zejścia z Tiricz Mir Wschodniego).


    Korona Himalajów i Karakorum

    4 października 1979 – Lhotse drogą klasyczną z Andrzejem Czokiem, Andrzejem Heinrichem i Januszem Skorkiem w ramach wyprawy Klubu Wysokogórskiego z Gliwic, styl alpejski, wspinaczka bez używania butli tlenowych, ale wspomaganie tlenem z butli było stosowane podczas snu w obozie czwartym na 7800 m.
    19 maja 1980 – Mount Everest nową drogą (filarem południowym) z Andrzejem Czokiem, ze wspomaganiem tlenem,
    15 października 1981 – Makalu nową drogą (północno-zachodnią flanką i północną granią), pierwsze solowe wejście w Nepalu, bez wspomagania tlenem, styl alpejski,
    30 lipca 1982 – Broad Peak drogą klasyczną w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką, bez wspomagania tlenem (nielegalne wejście w ramach aklimatyzacji przed atakiem na południową ścianę K2),
    1 lipca 1983 – Gaszerbrum II (południowo-wschodnią granią), nową drogą razem z Wojciechem Kurtyką, pierwsze wejście południowo-wschodnią granią, styl alpejski, bez wspomagania tlenem,
    23 lipca 1983 – Gaszerbrum I, nową drogą południowo-zachodnią ścianą razem z Wojciechem Kurtyką, styl alpejski, bez wspomagania tlenem,
    17 lipca 1984 – trawers całego masywu Broad Peak z wejściem na główny wierzchołek w stylu alpejskim z Wojciechem Kurtyką, bez wspomagania tlenem,
    21 stycznia 1985 – Dhaulagiri, pierwsze zimowe wejście, wraz z Andrzejem Czokiem, bez wspomagania tlenem,
    13 lutego 1985 – Czo Oju, zimowe wejście wraz z Zygmuntem Andrzejem Heinrichem, południową ścianą, bez wspomagania tlenem,
    13 lipca 1985 – Nanga Parbat, nową drogą (filar południowo-wschodni), towarzyszyli mu Carlos Carsolio, Zygmunt Andrzej Heinrich i Sławomir Łobodziński, bez wspomagania tlenem,
    11 stycznia 1986 – Kanczendzonga, pierwsze zimowe wejście, wraz z Krzysztofem Wielickim, bez tlenu, od południowej strony,
    8 lipca 1986 – K2, nową drogą (środkowym filarem południowej ściany – droga do dziś nie powtórzona) z Tadeuszem Piotrowskim (zginął w czasie zejścia), styl alpejski, bez wspomagania tlenem,
    10 listopada 1986 – Manaslu, nową drogą, w stylu alpejskim z Arturem Hajzerem, bez wspomagania tlenem,
    3 lutego 1987 – Annapurna I, pierwsze wejście zimowe z Arturem Hajzerem, od strony północnej, bez wspomagania tlenem
    18 września 1987 – Sziszapangma, nową drogą zachodnią granią, w stylu alpejskim z Arturem Hajzerem, bez wspomagania tlenem.


    Inne

    1977 – Nanga Parbat – próba wejścia południowo-wschodnią ścianą, osiągnięto wysokość ok. 7950 m
    24 czerwca 1983 – Gaszerbrum II East (7772 m)(z Wojciechem Kurtyką, pierwsze wejście)
    16 lipca 1984 – wraz z Wojciechem Kurtyką zdobył Broad Peak Middle (8011 m)
    1984 – Biarhedi (6759 m) – pierwsze wejście na szczyt, styl alpejski, solo, bez tlenu
    1984 – Maszerbrum La (5364 m) – styl alpejski, solo, bez tlenu
    9 listopada 1986 – Manaslu East – pierwsze wejście, styl alpejski, bez tlenu
    1987 – Yebokalgan Ri (7365 m) – wejście zachodnią granią, do wysokości około 7000 m na nartach z fokami, pierwsze wejście na szczyt, bez tlenu, styl alpejski
    1987 – Sziszapangma, wierzchołek zachodni (7950 m) – zachodnią granią, pierwsze wejście, styl alpejski, bez tlenu
    13 października 1988 – biorąc udział w wyprawie Klubu Wysokogórskiego z Katowic, wszedł z Arturem Hajzerem na Annapurnę I East (8010 m). Dokonali tego w stylu alpejskim, wytyczając od południa nową drogę
    24 października 1989 – podczas wyprawy Śląskiej Grupy Himalajskiej wspinał się z Ryszardem Pawłowskim południową ścianą Lhotse. Odpadł od ściany i spadł w przepaść


    link do #wikipedia https://pl.wikipedia.org/wiki/Jerzy_Kukuczka

    Polecam też książkę "Kukuczka: opowieść o najsłynniejszym polskim himalaiście" i mój wpis na bookmeter https://www.wykop.pl/wpis/31082157/2-226-1-2-225-tytul-kukuczka-opowiesc-o-najslynnie/

    #gory #wspinaczka #himalaizm
    pokaż całość

  •  

    #dziendobry dzis zaczynam nowy cykl #mezczyznigor równoległy do #kobietygor ;-) na dobry początek Reinhold Messner (ur. 17 września 1944 w Bressanone) – włoski alpinista, himalaista i podróżnik, pochodzący z Tyrolu Południowego. Jako pierwszy człowiek zdobył Koronę Himalajów i Karakorum – wszystkie czternaście ośmiotysięczników świata. Dokonał tego w 1986, a zdobycie kompletu szczytów zajęło mu łącznie 16 lat.
    Kukuczce zajęło to 8 lat, ale niestety był drugi.

    Dokonania górskie:

    27 czerwca 1970 – Nanga Parbat (wejście ścianą Rupal, zejście ścianą Diamir; wejście wraz z bratem Güntherem, który zginął podczas zejścia)
    1972 – Manaslu
    10 sierpnia 1975 – Gaszerbrum I (styl alpejski)
    1977 – Dhaulagiri
    8 maja 1978 – Mount Everest (pierwsze wejście na szczyt bez wspomagania tlenem z butli)
    9 sierpnia 1978 – Nanga Parbat (pierwsze solowe wejście na szczyt ośmiotysięczny, ścianą Diamir)
    12 lipca 1979 – K2
    20 sierpnia 1980 – Mount Everest (pierwsze solowe wejście na szczyt)
    1981 – Sziszapangma
    6 maja 1982 – Kanczendzonga
    1982 – Broad Peak
    1982 – Cho Oyu
    28 czerwca 1984 – Gaszerbrum I
    1984 – Gaszerbrum II
    1985 – Annapurna
    1986 – Makalu
    1986 – Lhotse


    link do #wikipedia https://pl.wikipedia.org/wiki/Reinhold_Messner

    #himalaje #gory #wspinaczka #ciekawostki
    pokaż całość

    źródło: wspinanie.pl

Ładuję kolejną stronę...

Popularność #wikipedia

0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:0,0:1,0:0

Archiwum tagów