•  

    by Wiki:

    Ludmiła Pawliczenko z d. Biełowa (ur. 12 lipca 1916 w Białej Cerkwi, zm. 10 października 1974 w Moskwie) – radziecki strzelec wyborowy.

    Życiorys:

    Pawliczenko urodziła się 12 lipca 1916 roku w Białej Cerkwi. W wieku 14 lat przeniosła się z rodziną do Kijowa, gdzie zapisała się do klubu strzeleckiego. Mocno zaangażowała się w jego działalność, spędzając dużo czasu na ćwiczeniach, a następnie zdobywając w zawodach medale i dyplomy. W 1932 roku wyszła za mąż za Aleksieja Pawliczenkę i w tym samym roku urodziła syna Rostisława(1932-2007), wkrótce jednak rozwiodła się.

    W młodości skakała ze spadochronem i pilotowała samolot, brała także z dobrym rezultatem udział zawodach strzeleckich. W 1937 roku rozpoczęła studia historyczne na Uniwersytecie Kijowskim i obroniła w 1941 roku pracę magisterską nt. Bohdana Chmielnickiego.
    Ludmiła Pawliczenko na znaczku poczty ZSRR z 1976 roku

    W chwili rozpoczęcia niemieckiego ataku na ZSRR przebywała na praktyka w Odessie. 23 czerwca 1941 roku Pawliczenko jako ochotnik zgłosiła się do służby w armii. Dzięki swoim osiągnięciom z zawodów strzeleckich zdołała przekonać urzędników rekrutacyjnych do skierowania jej do oddziału jako snajper i została przydzielona do 25. Dywizji Strzeleckiej.

    Swoje pierwsze trafienie zaliczyła 9 sierpnia w pobliżu Bielajewki, używając karabinu Mosin Nagant. Następnie walczyła dwa i pół miesiąca w obronie Odessy, gdzie uzyskała 187 trafień. Gdy Rumuni zdobyli Odessę, została przeniesiona do Sewastopola. Podczas walk w Odessie została trzykrotnie ranna, za zasługi otrzymała awans na starszego sierżanta, a w czasie ośmiomiesięcznej obrony Sewastopola na podporucznika i została także przydzielona do szkolenia innych snajperów. W maju 1942 roku miała już 257 trafień, ale w czerwcu została ciężko ranna w eksplozji pocisku moździerzowego i ewakuowana z Sewastopola do szpitala. Wkrótce potem Sewastopol został zdobyty, a większość żołnierzy jej dywizji zginęła.

    Po rehabilitacji nie powróciła na front, ale została wysłana w podróż po Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, by wygłaszać odczyty wzywające do zaangażowania się w wojnę. Była pierwszym obywatelem radzieckim przyjętym przez prezydenta USA, który wręczył jej rewolwer Colta, w Kanadzie podarowano jej strzelbę Winchester, którą można oglądać w Muzeum Broni w Moskwie. W czasie wizyty w USA zaprzyjaźniła się z prezydentową Eleonorą Roosevelt, która odwiedziła ją w 1957 r. w czasie podróży do ZSRR.

    Pawliczenko po powrocie z USA została instruktorem w szkole snajperów pod Moskwą, uzyskała stopień majora oraz została odznaczona orderem Złotej Gwiazdy Bohatera Związku Radzieckiego.

    Była jedną z 2000 kobiet-snajperów w Armii Czerwonej i jedną z 500, które przeżyły wojnę. Jej potwierdzona, całkowita liczba trafień w czasie II wojny światowej wynosiła 309, w tym 36 snajperów wroga.

    Po wojnie wróciła na Uniwersytet Kijowski i podjęła studia podyplomowe, a po ich ukończeniu do emerytury pracowała naukowo jako historyk dla dowództwa Marynarki Wojennej, a od 1956 roku udzielała się w nowo utworzonym Komitecie Weteranów Wojny.

    Zmarła 10 października 1974 roku. Po śmierci jej imieniem nazwano radziecki statek handlowy, została również przedstawiona na dwóch znaczkach radzieckiej poczty.

    P.S. Karabin na zdjęciu toSTV-40 z lunetą... Lepiej nie było wpaść jej w oko #pasjonaciubogiegozartu

    #2wojnaswiatowa #historia #historiajednejfotografii #ciekawostkihistoryczne

Gorące dyskusje ostatnie 12h