Gorące dyskusje ostatnie 12h

  • odpowiedzi (18)

  • avatar

    #steam #gry #globaleliteshop #thiswarofmine

    #rozdajo #rozdajosteam This War of Mine. Losujemy wsrod plusujacych jutro kolo 20. Nie biorą udziału ludzie od patostrimów i osoby które uznamy za toksyczne, całą resztę zapraszamy :)

    pokaż spoiler Mozecie u nas kupic KAZDA gre/dlc jakie jest dostepne na Steam. Ceny to 93% aktualnej steamowej ceny jezeli decydujecie sie na zakup na allegro, lub 80% aktualnej steamowej ceny jezeli decydujecie sie na zakup bez allegro (wtedy zapraszamy do kontaktu na PW na wykopie)


    pokaż spoiler Co oznacza aktualna steamowa cena? To cena która widnieje na stronie gry w sklepie steam w polskiej strefie cenowej. Promocje steam mozna laczycz nasza oferta. Przykladowo: gra normalnie kosztuje 100zl, ale obecnie na Steam mozna ja kupic za 50zl, bo zostala przeceniona o polowe. Wiec u nas zaplacicie wtedy 40zl (80% z przecenionej ceny).


    pokaż spoiler Wszystkie gry to legalnie gifty zakupione bezposrednio na Steam w polskiej strefie cenowej (zadnych VPN i innych kombinacji)


    pokaż spoiler Nasza oferte allegro znajdziecie na http://globaleliteshop.pl, jezeli tam nie ma tego czego szukacie to napiszcie, wystawimy lub zalatwimy sprawe poza allegro.


    pokaż spoiler I na koniec juz, prowadzimy tez skup przedmiotów z gier #csgo #dota2 #h1z1 i z kazdej innej gry której przedmioty sa dostepne na rynku steam. Jezeli macie cos na sprzedaz zapraszamy do kontaktu bezposrednio na naszym profilu steam
    pokaż całość

    odpowiedzi (12)

  • avatar

    Parę tygodni temu zmarł mój ukochany tata.
    Był jedną z bardzo nielicznych osób naprawdę mi bliskich.
    Zmarł nagle, zupełnie niespodziewanie. Na nic nie chorował [a przynajmniej tak wszyscy myśleli], pił okazjonalnie, nie palił- ot, normalny gość. Miał 57 lat i był dla mnie najlepszym tatą pod słońcem.
    Robisz normalne rzeczy, coś cię cieszy, coś cię denerwuje, praca, zabawa... aż tu nagle dzieje się matrix, świat się zatrzymuje. Zupełnie niespodziewanie, jak obuchem w łeb, szok. Nie sposób opisać tego bólu i stanu kompletnego oszołomienia, zaprzeczenia, krzyku, braku tchu, paniki. I wiecie co myślałam wtedy jak mantrę, w kółko, jak jakiś wirus: miałam oddzwonić wieczorem, przecież parę godzin temu dzwonił, dlaczego nie oddzwoniłam od razu, tak długo nie dzwoniłam ostatnio, musiało mu być przykro, dlaczego po prostu tego nie zrobiłam, dlaczego nie robiłam tego częściej...?!?!?!
    Pogrzeb odbył się nieco ponad tydzień po śmierci. To był drugi szokujący moment, niewiele pamiętam.
    Przygotowałam mowę. W stronę duchownych odprawiających ceremonię, wieńców i... urny, nie spojrzałam, nie dałam rady.
    Ale mowa... musiałam go uczcić i pożegnać tak, jak na to zasłużył. Bo musicie wiedzieć, że mój tata był naprawdę, zupełnie obiektywnie, wspaniałym człowiekiem, który nie pozostawił po sobie NIC złego, NIKOGO nie skrzywdził. I tak- mówiłam tak i myślałam również zanim to się stało.
    Osoba czytająca mowę, duchowny, który odprawił nie jeden pogrzeb, miał z nią problem... łamał mu się głos. To był list, dłuższy niż standardowa mowa, osobisty, pełen uczuć.
    Kiedy już było prawie po wszystkim, stałam z bratem nad grobem- zaczęto kłaść wieńce. Patrzyłam tylko w ziemię. Zaczęło brakować na nie miejsca. I kolejne, kolejne... Podniosłam wzrok i dopiero wtedy zobaczyłam to. Na cmentarzu wokół było mnóstwo ludzi, MNÓSTWO! Powiem Wam, że to szok i niezwykle serce wtedy rośnie. Kiedy ludzie tak licznie, sami z siebie [informowaliśmy tylko najbliższych] tak licznie się stawiają, żeby kogoś pożegnać. Jakoś tak robi się inaczej. Ale nie dobrze... bo to niemożliwe. Taki był mój tatuś, wyjątkowo ludzki i prawdziwy w tym skurwiałym świecie.
    Mówią, że czas leczy rany. Faktycznie- z czasem udaje mi się coraz lepiej spychać te wszystkie uczucia w głąb, nie myśleć, uśmiechać się, funkcjonować normalnie.
    Ale wiele razy dziennie rozdziera mnie ból. Wystarczy drobna myśl, skojarzenie. Nadal jest to dla mnie zupełnie absurdalne, mam wrażenie, że się obudzę z tego snu. Da się normalnie żyć na codzień, ale jest inaczej, jakiś demon siedzi w środku i ciągle póki do drzwi, czuć go z tyłu głowy. To ból i rozpacz, strata. Wiem, że już nigdy nie opowiem nic tacie, nie zjemy razem obiadu, nie będzie go w kolejnych ważnych wydarzeniach w naszym życiu, nie zobaczymy się.
    Doceniajcie Mirki swoich bliskich. Wiem, że to straszny banał. Ale naprawdę ten telefon, ta wizyta może być ostatnią.
    Mi siedzi w głowie ciągle myśl jak ostatni raz zamykałam za tatą drzwi, że nawet cieszył mnie ten fakt, bo chciałam już zająć się swoimi sprawami. Rozumiecie? Akurat to był ostatni raz. A przecież uwielbialiśmy spędzać czas razem, ale to był ostatni raz...
    Życie toczy się dalej, a ja muszę żyć z tym teraz, znaleźć gdzieś w sobie na to miejsce, po prostu przeżyć to.
    Kiedyś przestanę ronić łzę parę razy dziennie, będę bez strachu przed kompletnym rozbiciem się wspominać, tęsknić dojrzalej i spokojniej niż teraz.
    Ale to nie wróci mi taty.

    #wyznanie #rodzina #pogrzeb #psychologia
    pokaż całość

    odpowiedzi (40)