Obraz prymitywnie uzbrojonych barbarzyńców słabo pasuje do znalezisk z obszaru kultury przeworskiej. Archeolodzy odkrywają liczne elementy uzbrojenia, a pochówki wojowników stanowią ważną część cmentarzysk z ziem dzisiejszej Polski.
Najczęściej spotykaną bronią była włócznia. Towarzyszyły jej drewniane tarcze wzmacniane metalowym umbem, czyli centralnym okuciem chroniącym dłoń. Hełmy i kolczugi pojawiają się rzadko, przynajmniej w materiale grobowym, ale nie oznacza to ubóstwa militarnego. Oznacza raczej inny model uzbrojenia niż ten znany z armii rzymskiej.
Najczęściej spotykaną bronią była włócznia. Towarzyszyły jej drewniane tarcze wzmacniane metalowym umbem, czyli centralnym okuciem chroniącym dłoń. Hełmy i kolczugi pojawiają się rzadko, przynajmniej w materiale grobowym, ale nie oznacza to ubóstwa militarnego. Oznacza raczej inny model uzbrojenia niż ten znany z armii rzymskiej.
Atak nastąpił w 149 roku p.n.e. Rzymskie dowództwo zwlekało z tym, czekając w Utyce, aż Kartagińczycy potulnie podporządkują się wszystkim żądaniom, było bowiem pewne, że nie mają innego wyjścia. W końcu jednak konsulowie zdali sobie sprawę, że bez walki się nie obędzie – uparci Punijczycy nie zamierzają się poddać. Armia pociągnęła na Kartaginę lądem i morzem, by rozpocząć oblężenie. Pamiętamy, że miasto miało dobrą obronną pozycję
źródło: 02
Pobierz