[fordern]

Grupa B

Kolejna mocna grupa, w której mamy wiele starć między byłymi partnerami zespołowymi - Button z Ralfem Schumacherem, Heidfeld z Webberem, Montoya z Ralfem, czy Raikkonen z Heidfeldem. Łącznie mamy tu 13 tytułów mistrzowskich, zwycięstw i miejsc na podium. I tak jak w poprzedniej grupie była wyraźna reprezentacja Ferrari, tak tutaj mamy zaledwie czterech reprezentantów tego zespołu - Fangio, Scheckter, Raikkonen, i Behra.

Juan Manuel Fangio
El Maestro to jeden z najbardziej utytułowanych kierowców wszech czasów - z pięcioma tytułami wyprzedził go dopiero Michael Schumacher, oraz ostatnio Lewis Hamilton. Szanowali go nie tylko rywale, ale także i następcy - podczas spotkania z Ayrtonem Senną, ten uronił łzę wzruszenia. Najlepszy wyścig przejechał na Nurburgringu w 1957 roku - jego wyścig opierał się na pit stopie w połowie wyścigu, podczas gdy rywale nie zatrzymywali się ani razu. Pit stop poszedł fatalnie, i Fangio stracił kilka minut. Zdołał je odrobić, wyprzedzić wszystkich, i odnieść zwycięstwo z kolosalną przewagą. Rywale cenili go także jako człowieka - gdy na Aintree w 1955 podążał jak cień za Mossem, nie podjął próby wyprzedzania. Aż do śmierci z uśmiechem na ustach powtarzał, że Moss był tego dnia szybszy. Zmarł w 1995 roku.
Wygrane wyścigi: 24
Pole Positions: 29
Najszybsze okrążenia: 23
Miejsca na podium: 35
Starty: 51
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1951, 1954, 1955, 1956, 1957)

Jenson Button
Syn sprzedawcy samochodów, który karierę syna finansował ze sprzedaży Poloneza. Długo czekał na swój moment - po błyskotliwym sezonie 2004, po aferze z odejściem do Williamsa, wreszcie zwyciężył na deszczowym Hungaroringu w 2006. Po zwycięstwie przyszły dwa chude sezony, po których Honda miała dość Formuły 1, mimo obiecującego projektu powstającego pod okiem Rossa Brawna. Karma odpłaciła mu za dwa lata męczarni, dając mu dominujący bolid. Wykorzystał maksymalnie możliwości, zdobywając tytuł mistrzowski w samochodzie nierozwijanym niemal przez cały sezon. Mistrz jazdy w zmiennych warunkach, posiadał wyjątkowe wyczucie momentu zmiany opon.
Wygrane wyścigi: 15
Pole Positions: 8
Najszybsze okrążenia: 8
Miejsca na podium: 50
Starty: 306
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (2009)

Nelson Piquet
Mistrz psychologii, następca Fittipaldiego na stanowisku idola Brazylijczyków. Agresywny i bezczelny zarówno na torze, jak i poza nim - nie bał się powiedzieć Mansellowi że jest idiotą, a jego żona jest brzydka - tylko po to, aby wyprowadzić swojego rywala z równowagi. Potrafił też wyprzedzić Ayrtona Sennę po zewnętrznej, wprowadzić samochód w kontrolowany poślizg, i pokazać środkowy palec w stronę Ayrtona w środku zakrętu. Na torze jednak przede wszystkim był piekielnie szybki. Pierwszy tytuł mistrzowski zdobył kosztem Carlosa Reutemanna - za młodu Nelson był pomocnikiem mechanika pracującego przy samochodzie Lole, i gdy ten odmówił mu autografu - postanowił się zemścić, i po latach dopiął swego. Miał też bokserski epizod na Hockenheim w 1982, kiedy zderzył się z Eliseo Salazarem.
Wygrane wyścigi: 23
Pole Positions: 24
Najszybsze okrążenia: 23
Miejsca na podium: 60
Starty: 204
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1981, 1983, 1987)

Mark Webber
Typowy Australijczyk - zuchwały i mówi to co myśli. Na początku kariery specjalista od kwalifikacji, potrafił zdobyć P2 w samochodzie którym punktował zaledwie cztery razy. Odrzucił ofertę dołączenia do Renault w 2005 roku, na rzecz Williamsa. Rekordzista w oczekiwaniu na pierwszą wygraną w karierze, czekał aż do GP Niemiec 2009. Otarł się o mistrzostwo w 2010.
Wygrane wyścigi: 9
Pole Positions: 13
Najszybsze okrążenia: 19
Miejsca na podium: 42
Starty: 215
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 3 (2010, 2011, 2013)

Stefan Bellof
Szalenie odważny, szybki, i agresywny kierowca. Wielu mówiąc o GP Monako 1984 wspomina pogoń Ayrtona Senny, jednak zapomina się o trzecim na mecie, Stefanie Bellofie, który po starcie z ostatniego pola także zbliżał się do Alaina Prosta, jadąc samochodem bez turbosprężarki. Jego kariera mogłaby być znacznie dłuższa, gdyby nie agresywna jazda - zginął w wypadku samochodów sportowych na Spa w 1985, kiedy próbował wyprzedzić Jacky'ego Ickxa po zewnętrznej w zakręcie Eau Rouge.
Wygrane wyścigi: 0
Pole Positions: 0
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 1
Starty: 20
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 16 (1985)

Jody Scheckter
Na początku kariery zdobył renomę crashera, powodując jeden z największych karamboli w historii na Silverstone w 1973. Został jednym z następców Jackiego Stewarta w Tyrrellu, włączając się w walkę o tytuł mistrzowski już w pierwszym sezonie. Wygrywał przed domową publicznością zaledwie raz - w 1975 roku. Pięciokrotnie stawał na podium w Monako, dwukrotnie wygrywając - w tym raz w swoim mistrzowskim sezonie 1979.
Wygrane wyścigi: 10
Pole Positions: 3
Najszybsze okrążenia: 5
Miejsca na podium: 33
Starty: 112
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1979)

Nick Heidfeld
Jako junior ze wsparciem McLarena i Mercedesa dostał się do teamu Prosta, nie robiąc najlepszego pierwszego wrażenia. Zupełnie odwrotnie potoczył się sezon 2001, w którym zanotował pierwsze podium w karierze i był jednym z kandydatów do zastąpienia Hakkinena w McLarenie - Ron Dennis wybrał jednak Raikkonena. Heidfeld zdominował Massę w następnym sezonie, jednak stracił miejsce na rzecz kierowcy ze wsparciem Ferrari na sezon 2004. W 2005 w Williamsie, przed własną publicznością na Nurburgringu zdobył swoje jedyne Pole Position. Najlepszy okres związany był z zespołem BMW, kiedy w 2007 roku pokonał Roberta Kubicę, i wiele razy napsuł krwi kierowcom McLarena i Ferrari. Rekordzista w liczbie miejsc na podium bez zwycięstwa.
Wygrane wyścigi: 0
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 2
Miejsca na podium: 13
Starty: 183
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 5 (2007)

Juan Pablo Montoya
Charakterny, niepokorny, impulsywny. Już w swoim trzecim wyścigu w Formule 1 upokorzył Schumachera, przyłapując nieostrożnego mistrza świata po restarcie i wyprzedzając go w walce o prowadzenie. Piekielnie szybki w kwalifikacjach, przejął rekord okrążenia z najwyższą średnią prędkością na Monzy w 2002 roku. Rok później otarł się o mistrzowski tytuł, a w 2005 roku przeszedł do McLarena. Po dwóch wyścigach doznał tajemniczego urazu barku, w wyniku "gry w tenisa". Pół roku zajęło mu przyzwyczajenie się do nowego auta, i wtedy dorzucił trzy zwycięstwa. Odszedł z F1 po karambolu na Indianapolis, obrażony na cały świat podpisując umowę na starty w NASCAR bez porozumienia z Ronem Dennisem.
Wygrane wyścigi: 7
Pole Positions: 13
Najszybsze okrążenia: 12
Miejsca na podium: 30
Starty: 94
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 3 (2002, 2003)

Kimi Raikkonen
Typowy fin, z kamienną mimiką twarzy. Do F1 dostał się po przejechaniu zaledwie 23 wyścigów w życiu. Zastąpił Hakkinena na stanowisku naczelnego latającego Fina w McLarenie, ale swój tytuł mistrzowski wywalczył w barwach Ferrari - i był to ostatni do dziś tytuł zdobyty przez kierowcę w czerwonych barwach. Zasłynął błyskotliwymi wypowiedziami typu "bwoah", albo odpowiedzią na pytanie "Co można robić w Finlandii?", odrzekł: "Latem można iść na ryby, albo zaliczać. A zimą? Zimą... zimą ryby nie biorą...". Unikat.
Wygrane wyścigi: 21
Pole Positions: 18
Najszybsze okrążenia: 46
Miejsca na podium: 103
Starty: 313
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (2007)

Emerson Fittipaldi
Przez lata to właśnie on był najmłodszym mistrzem świata w historii - zrobił to w wieku zaledwie 25 lat. Młody talent, który wyróżniał się bokobrodami i przywrócił rytuał podrzucania czapki przez Colina Chapmana. Po zdobyciu drugiego tytułu postanowił wspomóc projekt brata. W jednym sezonie wygrał Race of Champions, oraz Puchar BRDC - w tym wydarzeniu był też dwukrotnie drugi. Po Formule 1 odnosił sukcesy w seriach amerykańskich, wygrywając serię CART w 1989, oraz dwukrotnie Indianapolis 500.
Wygrane wyścigi: 14
Pole Positions: 6
Najszybsze okrążenia: 6
Miejsca na podium: 35
Starty: 144
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1972, 1973)

Jacques Laffite
Dobry znajomy Franka Williamsa i Guy'a Ligiera - w Formule 1 startował tylko w zespołach tych dwóch dżentelmenów. Zdominował początek sezonu 1979, wygrywając pierwsze dwa wyścigi i włączając się do walki o tytuł mistrzowski. W tamtym sezonie tylko raz ukończył poza podium, na swoim domowym wyścigu we Francji. Kiedyś zamknął się w pokoju hotelowym przy Monzie, protestując przeciwko złemu traktowaniu mechaników przez Guy'a Ligiera. Karierę w Formule 1 zakończył wypadek na Brands Hatch, w wyniku którego połamał obie nogi.
Wygrane wyścigi: 6
Pole Positions: 7
Najszybsze okrążenia: 7
Miejsca na podium: 32
Starty: 176
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1979, 1980, 1981)

Ralf Schumacher
Młodszy brat Michaela, który zasłynął wynegocjowaniem jednego z najbardziej lukratywnych kontraktów w historii Formuły 1. Swoje pierwsze podium osiągnął już w trzecim wyścigu, w barwach Jordana. Największe sukcesy odnosił w barwach Williamsa, odnosząc wszystkie zwycięstwa, i masę miejsc na podium. Po oskubaniu Toyoty stanął zaledwie trzy razy na podium, i zakończył karierę wraz z końcem umowy z tym zespołem. Kontynuował ściganie się w DTM, dwukrotnie stając na podium.
Wygrane wyścigi: 6
Pole Positions: 6
Najszybsze okrążenia: 8
Miejsca na podium: 27
Starty: 180
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (2001, 2002)

Peter Revson
Syn założyciela marki Revlon, znanej w branży kosmetycznej. Nie oznacza to, że był w Formule 1 tylko dzięki majątkowi rodziny - osiągał dobre rezultaty w wyścigach w Stanach, w tym zajmując drugie miejsce w Indy500 w 1971 roku. Po angażu w zespole McLarena wielokrotnie stawał na podium. Potrafił odnaleźć się w chaosie - wygrał wyścig z karambolem, oraz wyścig z pierwszym w historii Safety Carem. Zginął podczas testów na Kyalami w 1974.
Wygrane wyścigi: 2
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 8
Starty: 30
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 5 (1972, 1973)

Jean Behra
Behra był krępym kierowcą, który nie dawał sobie w kaszę dmuchać. Z Ferrari wyleciał po kłótni, kiedy został oskarżony o celowe zarzynanie silników. Był mistrzem wyścigów niezaliczanych do mistrzostw świata, wygrywając aż jedenaście z nich, z czego aż trzykrotnie Grand Prix Pau, oraz raz tryumfował w Pucharze BRDC. Zginął na AVUS w 1959.
Wygrane wyścigi: 0
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 9
Starty: 53
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1956)

John Watson
Po odejściu Jamesa Hunta, i niewypale w postaci Ruperta Keegana był jedyną nadzieją brytyjczyków. I sprawdzał się w tej roli - w 1976 wygrał na Osterreichringu, dając ostatnie zwycięstwo amerykańskiemu konstruktorowi do dnia dzisiejszego. W 1981 wygrywał również domowe GP, a rok później walczył o tytuł mistrzowski. W 1983 wygrał na Long Beach po starcie z 22 pola.
Wygrane wyścigi: 5
Pole Positions: 2
Najszybsze okrążenia: 5
Miejsca na podium: 20
Starty: 152
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 3 (1982)

Gunnar Nilsson
Do F1 wchodził późno, w wieku niemal 30 lat. Wynikało to z tego, że ściganie również zaczął późno, pod koniec lat 60tych. Po wygraniu brytyjskiej Formuły 3 otrzymał angaż w zespole Lotusa, i już w trzecim wyścigu w którym wystartował stanął na podium. Jedyne zwycięstwo odniósł w zmiennych warunkach na Zolder w 1977 roku. Karierę przerwał nowotwór, na którego zmarł rok później.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 4
Starty: 31
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 8 (1977)

Statystyki dla każdego kierowcy dotyczą oczywiście tylko wyścigów zaliczanych do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata.

#f1 #rankingf1

[fordern]

Oczywiście przegapiłem już na starcie - 147 wygranych, i 502 wizyty na podium.