**Grupa F** Kolejna ciekawa grupa - dojdzie do pojedynków zarówno m... (@fordern)

Grupa F

Kolejna ciekawa grupa - dojdzie do pojedynków zarówno między idolami i naśladowcami, między byłymi partnerami zespołowymi, a także między arcywrogami (przynajmniej dla jednej ze stron). 10 tytułów to jedna z niższych wartości, ale to tylko pozory - w tej grupie jest naprawdę wiele potencjału wśród kierowców. Do tego doliczamy 142 zwycięstwa, i 385 miejsc na podium.

Felipe Massa
Jeden z pierwszych wychowanków Ferrari. Dzięki ich protekcji wrócił do Saubera, a potem przyuczał się od Michaela Schumachera. W 2008 otarł się o tytuł mistrzowski, mimo kilku kompromitacji w trakcie sezonu. W sezonie 2009 miał poważny wypadek, po którym kariera została wstrzymana na pół roku. Musiał przepuścić Alonso na Hockenheim w 2010, i tempo odzyskał dopiero w Williamsie, gdzie zdobył PP i dwa razy kończył karierę.
Wygrane wyścigi: 11
Pole Positions: 16
Najszybsze okrążenia: 15
Miejsca na podium: 41
Starty: 269
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (2008)

Ayrton Senna
Bezwzględny na torze, i piekielnie szybki, nigdy nie odpuszczał. Mimo jazdy rzęchem w debiutanckim sezonie, tylko raz ukończył wyścig bez punktów. Wygrał pokazowy wyścig Mercedesów W201, w którym startowała cała czołówka. Ukarany zawieszeniem na jeden wyścig przez Tolemana za podpisanie umowy z Lotusem. Rozbił się prowadząc o kilka godzin w Monako 1988. Maskotka Hondy na przełomie lat 80 i 90. W 1993 miał taki status gwiazdy, że podpisywał kontrakty z wyścigu na wyścig. Arcymistrz jazdy w deszczu, posiadacz wielu rekordów - najwięcej Pole Positions w historii (65, odebrał mu Schumacher), najwięcej PP z rzędu (8, na przełomie 1988 i 1989), najwięcej startów w pierwszego rzędu w historii (24, na przełomie 1988 i 1989), czy najwięcej PP z rzędu na jednym torze - 7 na Imoli w latach 1985-1991, ósme (też rekord) dorzucił w 1994 - i dzień później zginął tragicznie. Krótka notka nie opisze należycie tej postaci.
Wygrane wyścigi: 41
Pole Positions: 65
Najszybsze okrążenia: 19
Miejsca na podium: 80
Starty: 161
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1988, 1990, 1991)

Jean-Pierre Jabouille
Zaufany zespołu Renault, wykształcony inżynier. Został wybrany do rozwijania ich projektu Formuły 1. Odniósł pierwsze, zapomniane zwycięstwo, na domowym GP dla Renault i dla niego - bo w tle jedną z najlepszych walk w historii toczyli Gilles Villeneuve i Rene Arnoux. Złamał nogę podczas GP Kanady w 1980, co zakończyło jego sezon. Próbował wrócić do ścigania w F1, jednak nie odzyskał już pełnej sprawności. Czterokrotnie trzeci w Le Mans 24h, w późniejszych latach komentator francuskiego Eurosportu.
Wygrane wyścigi: 2
Pole Positions: 6
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 2
Starty: 49
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 8 (1980)

Jarno Trulli
Zadebiutował w Minardi, i już po siedmiu wyścigach Alain Prost wziął go na zastępstwo za kontuzjowanego Panisa, oferując mu kontrakt na dwa kolejne sezony. Po zdobyciu drugiego miejsca na Nurburgringu przeszedł do Jordana, gdzie stawiał opór Frentzenowi. W Renault odniósł swoje jedyne zwycięstwo, na ulicach Monako - po czym wyleciał z zespołu, po tym jak stracił podium na ostatnim zakręcie GP Francji. W Toyocie zdobył kilka miejsc na podium, jednak zespół oczekiwał znacznie więcej, jednocześnie nie dając odpowiedniego sprzętu. Mistrz kwalifikacji, w wyścigach ruchoma szykana - starczy wspomnieć słynne "Trulli Train".
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 4
Najszybsze okrążenia: 1
Miejsca na podium: 11
Starty: 252
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 6 (2004)

Thierry Boutsen
Debiutował w barwach Arrowsa, zdobył drugie miejsce w San Marino w 1985. W Benettonie seria trzecich miejsc i czwarte miejsce w mistrzostwach pozwoliły na przejście do Williamsa, w którym wygrywał wyścigi w trudnych warunkach pogodowych. Na Hungaroringu odpierał ataki zażarcie atakującego Senny. W Le Mans 24h trzykrotnie trzeci, i raz zwyciężył.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 1
Miejsca na podium: 15
Starty: 163
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1988)

Robert Kubica
Zapunktowałby w debiucie, gdyby gaśnica nie wypuściła całej zawartości nie zdyskwalifikowanoby go za zbyt lekki bolid. Wskoczył na podium w swoim trzecim starcie, ale przyćmiło to odejście Schumachera. W Kanadzie w 2007 zaliczył dzwona, po którym wielu myślało że zginął - wyszedł ze szpitala następnego dnia, i pauzował tylko jeden wyścig. Mógł zdobyć PP w Australii w 2008, gdyby nie wypadł w szybkim zakręcie. Po zdobyciu PP w Bahrajnie stracił dwie pozycje, bo zespół nie ostrzegł go o plamie oleju. W Kanadzie w drodze po zwycięstwo zrobił 12 okrążeń w tempie kwalifikacyjnym pod rząd. W 2010 regularnie kwalifikował się kilka pozycji wyżej niż powinien, a okrążenia z Monako czy Suzuki to wisienki na torcie. Karierę przerwał wypadek na wioskowym rajdzie w 2011. Wrócił w 2019, ale rzęchowaty bolid pozwolił na zaledwie jeden punkt, i to też w sytuacji w której połowa stawki odpadła.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 1
Miejsca na podium: 12
Starty: 97
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (2008)

Keke Rosberg
Rzemieślnik, któremu zdarzało się zapalić przed startem. Po kilku latach tułaczki trafił do Williamsa, gdzie został trochę niespodziewanym liderem zespołu. Po kontuzji Pironiego wywalczył mistrzostwo świata. Na Brands Hatch 1985 zrewanżował się Sennie za obrócenie go. Wygrywał Puchar BRDC w 1978, i Race of Champions w 1983 - ostatni w historii wyścig Formuły 1 niezaliczany do Mistrzostw Świata. Ojciec Nico Rosberga, też mistrza świata.
Wygrane wyścigi: 5
Pole Positions: 5
Najszybsze okrążenia: 3
Miejsca na podium: 17
Starty: 114
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1982)

Nigel Mansell
Kierowca wybitny w szybkich łukach, ale zaskakująco bezsilny na torach ulicznych i na mokrym. Dostał szansę od Colina Champana w Lotusie, odpłacając się kilkoma podiami. W Dallas w 1984 po zdobyciu pierwszego Pole Position w karierze, tuż przed metą miał awarię, i zemdlał próbując wtoczyć samochód na metę. Po raz pierwszy wygrał przed własną publicznością, na Brands Hatch. W 1986 walcząc o mistrzostwo przebił oponę, i nie ukończył wyścigu. W 1987 na oczach setek milionów tysięcy przedstawicieli brytyjskiej mafii dogonił i objechał Nelsona Piqueta - człowieka, który gnębił go psychicznie. Latami czekał na swoją szansę - wygrał mistrzostwo autem z aktywnym zawieszeniem i kontrolą trakcji, po czym odszedł z F1. W międzyczasie wygrał serię IndyCar w 1993. Wracał w 1994 na pojedyncze wyścigi. W 1995 chciał wskoczyć do McLarena, ale bolid okazał się za ciasny. Jak go poszerzyli, okazał się strasznym rzęchem, i znowu się wycofał.
Wygrane wyścigi: 31
Pole Positions: 32
Najszybsze okrążenia: 30
Miejsca na podium: 59
Starty: 187
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1992)

Eddie Irvine
Za młodu wzorowal się na Ayrtonie Sennie do tego stopnia, że jego kask był repliką kasku Senny. W debiucie jednak doprowadził go do wścieklizny, oddublowując się w zmiennych warunkach. Spowodował karambol w Brazylii w 1994, za co został zawieszony na jeden wyścig. Po apelacji zespołu Jordan kara została zwiększona do trzech. W 1996 dostał angaż w Ferrari, gdzie zaliczył trzymiesięczną serię nieukończonych wyścigów. Po kontuzji Schumachera w 1999 został liderem zespołu, i walczył o tytuł aż do ostatniego wyścigu.
Wygrane wyścigi: 4
Pole Positions: 0
Najszybsze okrążenia: 1
Miejsca na podium: 26
Starty: 146
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1999)

Jacques Villeneuve
W połowie lat 90tych robił furorę w USA, za co otrzymał angaż na 1996 w zespole Franka Williamsa. Już w debiutanckim sezonie walczył o tytuł, przegrywając tylko z Damonem Hillem. Tytuł zdobył rok później, ani razu nie dzieląc podium ze swoim najgroźniejszym rywalem w walce - Michaelem Schumacherem. Po konflikcie w 1998 odszedł z Williamsa, i wraz z menedżerem przekonał koncern BAT do inwestycji w szczątki zespołu Kena Tyrrella - tak powstał zespół BAR, założony specjalnie dla niego. Wyleciał z niego w 2003, i został bez stołka na 2004 - dostał szansę na trzy ostatnie wyścigi po wylocie Trulliego w Renault. Potem dostał angaż w Sauberze, i BMW odziedziczyło jego kontrakt. Wyleciał "na jeden wyścig" po GP Niemiec 2006, nie wrócił do dziś.
Wygrane wyścigi: 11
Pole Positions: 13
Najszybsze okrążenia: 9
Miejsca na podium: 23
Starty: 163
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1997)

Heinz-Harald Frentzen
Jeden z trójki młodych wychowanków Mercedesa z przełomu lat 80-90. Umawiał się z Corinną Netsch, dopóki nie zjawił się Michael. Zadebiutował w Sauberze, dla którego zdobył pierwsze podium w historii zespołu. W 1997 zastąpił Damona Hilla w Williamsie, jednak ze względu na konflikt z Patrickiem Headem przygoda trwała tylko dwa lata - kiedy wymieniono go do Jordana za Ralfa Schumachera. W Jordanie walczył o mistrzostwo, w aucie w którym Hill zdobył zaledwie garść punktów. Wypadł z Jordana, aby Eddie mógł dopiąć stołek dla Takumy Sato, wzamian za silniki Hondy. Punktował w bankrutującym Arrowsie, i wrócił do Saubera na 2003, gdzie zonwu zdobył podium. Peter Sauber uważa go za najważniejszego kierowcę w historii zespołu.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 2
Najszybsze okrążenia: 6
Miejsca na podium: 18
Starty: 156
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1997)

Jochen Rindt
Przyjaciel Berniego Ecclestone'a, który zawsze pojawiał się w towarzystwie swojej żony Niny. Wygrał Le Mans 24h, i zaczął starty w F1. Po zdobyciu kilku podiów zajął trzecie miejsce w mistrzostwach. Na sukcesy musiał poczekać do startów w Lotusie - dla Colina Chapmana wygrywał seriami, czapka leciała w górę regularnie. Ograł Jacka Brabhama w ostatnim zakręcie w Monako. Zginął w czasie kwalifikacji na Monzie w 1970, i został jedynym pośmiertnym mistrzem świata.
Wygrane wyścigi: 6
Pole Positions: 10
Najszybsze okrążenia: 3
Miejsca na podium: 13
Starty: 60
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1970)

Lorenzo Bandini
Wiecznie drugi, zaufał mu Enzo Ferrari. Wielokrotnie na podium, a jedyne zwycięstwo odniósł na wyboistej płycie lotniska w Zeltweg w Austrii. W 1065 wygrał wyścig Targa Florio. Zginął w wypadku na ulicach Monako w 1967, spłonął we wraku swojego samochodu. Ku jego pamięci ustanowiono Trofeum Lorenzo Bandiniego, przyznawane kierowcom za wykazanie się wyjątkowym duchem walki.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 2
Miejsca na podium: 8
Starty: 42
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1964)

Tony Brooks
Wygrał swój pierwszy start w samochodzie Formuły 1, w wyścigu niezaliczanym do mistrzostw świata w Syrakuzach 1955. Dało mu to możliwości startu dla BRM i Vanwalla w kolejnych latach, co skończyło się walką o mistrzostwo. Powtórzył to w Ferrari, jednak nigdy tytułu nie zdobył. Wygrywał 1000km Nurburgring w 1957, i na Goodwood w 1958. Z wykształcenia dentysta, jest obecnie jedynym żyjącym kierowcą wygrywającym wyścigi w latach 50.
Wygrane wyścigi: 6
Pole Positions: 3
Najszybsze okrążenia: 3
Miejsca na podium: 10
Starty: 38
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1959)

Patrick Depailler
Piękny Piotruś drugiej połowy lat 70. Mimo iż większość swojej kariery spędził w barwach Tyrrella, to najbardziej kojarzony jest z zespołem Ligier. Nie bez przyczyny - to właśnie w nim miał szansę walki o tytuł mistrzowski. Bardzo konkurencyjny bolid, wygrany wyścig w Hiszpanii, i w połowie sezonu kontuzja odniesiona na lotni, po której wyleciał z zespołu. Wrócił na 1980 w barwach nowopowstałego projektu Alfy Romeo, zginął podczas testów na Hockenheim. Kierowca znany z widowiskowych pojedynków, i skłonności do wypadków.
Wygrane wyścigi: 2
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 4
Miejsca na podium: 19
Starty: 95
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1976)

Jack Brabham
Genialny konstruktor, inżynier, i kierowca. Miał sławę zawodnika, którego ciężko wyprzedzić. Po dwukrotnym zdobyciu mistrzostwa w barwach Coopera, postanowił spróbować swoich sił w aucie własnej konstrukcji. Konstrukcje okazały się solidne i szybkie, co pozwoliło zdobyć trzeci tytuł mistrzowski. Wygrywał także poza mistrzostwami świata, chociażby czterokrotnie Puchar BRDC (najwięcej w historii). Po sezonie 1970 wycofał się ze sportu, sprzedał zespół Berniemu Ecclestone'owi, i schował się na farmie w Australii. Zmarł w 2014 roku.
Wygrane wyścigi: 14
Pole Positions: 13
Najszybsze okrążenia: 12
Miejsca na podium: 31
Starty: 123
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1959, 1960, 1966)

Statystyki dla każdego kierowcy dotyczą oczywiście tylko wyścigów zaliczanych do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata.

#f1 #rankingf1