[fordern]

Grupa D

Grupa, w której najpewniej dojdzie do zaskakującyh rozstrzygnięć. Bardzo mocna stawka - 14 tytułów mistrzowskich, 189 wygranych wyścigów, i 477 miejsc na podium.

Denny Hulme
Były mechanik, który wygrał Le Mans 24h i współpracował z Jackiem Brabhamem. Imponował regularnością - w swoim mistrzowskim sezonie tylko trzy razy zabrakło go w czołowej trójce, w tym dwa razy nie kończąc wyścigu. Dwukrotnie wygrywał, w Monako i na domowym gruncie swojego rywala - Jima Clarka. Później podjął współpracę z Brucem McLarenem, i kontynuował rozwój zespołu po jego śmierci. Mimo wielu prób nie udało mu się wygrać Race of Champions, czterokrotnie kończąc trzeci i raz drugi. Zdobył za to Puchar BRDC. Zmarł na zawał serca w trakcie wyścigu Bathurst 1000 w 1992.
Wygrane wyścigi: 8
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 9
Miejsca na podium: 33
Starty: 112
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1967)

Graham Hill
Gawędziarz, zawadiaka, przyjaciel Jima Clarka, ojciec Damona Hilla. Potrafił przyjść na oficjalną kolację w przebraniu. Otrzymał przydomek "Mr Monaco", gdzie wygrywał aż 5 razy. Dwukrotnie wygrywał Puchar BRDC, a także Indy 500 i Le Mans 24h - jako jedyny w historii kompletując potrójną koronę motorsportu. Podniósł moralnie Colina Champana po śmierci Jima Clarka, zdobywając tytuł mistrzowski w 1968. Zmarł w katastrofie lotniczej w 1975.
Wygrane wyścigi: 14
Pole Positions: 13
Najszybsze okrążenia: 10
Miejsca na podium: 36
Starty: 175
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1962, 1968)

Jose Carlos Pace
Rówieśnik braci Fittipaldich, razem z nimi wyjechał do Europy pod koniec lat 60. Dla zespołu Franka Williamsa zajął drugie miejsce w mocno obsadzonym World Championship Victory Race. Jego kariera zaczęła nabierać rozpędu po dołączeniu do Brabhama, w którym odniósł jedno zwycięstwo. Dobrze zaczął sezon 1977, drugim miejscem w Argentynie. Zginął w katastrofie lotniczej w marcu tego samego roku. Ku jego pamięci nazwano tor Interlagos, który od teraz nazywany jest Autodromo Jose Carlos Pace.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 5
Miejsca na podium: 6
Starty: 72
Najwyższe miejsce w mistrzostwach:6 (1975)

Mike Hawthorn
W mistrzostwach świata związany z Ferrari - w czerwonych barwach osiągał wszystkie swoje zwycięstwa, oraz swój tytuł mistrzowski. Pierwsze zwycięstwo odniósł odpierając ataki zaciekle atakujących argentyńczyków - Fangio i Gonzaleza. Specjalista od wyścigów długodystansowych - wygrywał Sebring 12h, Spa 24h, Pescara 12h. Wygrał też Le Mans 24h, biorąc pośredni udział w najpoważniejszym wypadku w historii sportów motorowych - nagle zmienił tor jazdy zjeżdżając do boksów tuż przed nosem Macklina, którego wyprzedził chwilę wcześniej. Ten zajechał drogę Levegha, który został wystrzelony w stronę trybun, ginąc na miejscu i zabijając ponad 80 osób. Zakończył karierę po zdobyciu mistrzostwa, nie mogąc pogodzić się ze stratą przyjaciela - Petera Collinsa. Sam zginął kilka miesięcy później, w wypadku na autostradzie.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 4
Najszybsze okrążenia: 6
Miejsca na podium: 18
Starty: 45
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1958)

Riccardo Patrese
W pierwszych latach kariery otrzymał łatkę crashera - James Hunt oskarżał go o spowodowanie wypadku na Monzy 1978, w którym zginął Ronnie Peterson. Po latach dojrzał, i zaczął jeździć spokojniej i rozważniej. Trzykrotnie kończył mistrzostwa na podium, i ustanawiając rekord ilości startów w wyścigach, pobity dopiero w 2008.
Wygrane wyścigi: 6
Pole Positions: 8
Najszybsze okrążenia: 13
Miejsca na podium: 37
Starty: 256
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1992)

Jo Bonnier
Pierwszy szwed w mistrzostwach świata, wiecznie drugi. Jedyne zwycięstwo w jego karierze było pierwszym dla konstruktora BRM. Wspierał projekt Roba Walkera po odejściu Mossa, wielokrotnie zajmując miejsca na podium w wyścigach niezaliczanych do mistrzostw świata. Był głównym działaczem na rzecz poprawy bezpieczeństwa w Formule 1. Zginął w wypadku podczas Le Mans 24h w 1972, zderzając się z amatorskim kierowcą jego samochód został wystrzelony w powietrze.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 1
Starty: 104
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 8 (1959)

Olivier Panis
Mistrz F3000, od początku kariery związany z Ligierem. W debiutanckim sezonie wskoczył na drugie miejsce w Niemczech. Odniósł zwycięstwo w chaotycznym wyścigu w Monako w 1996, kiedy wszyscy po kolei się rozbijali na mokrym torze. Po obiecującym starcie sezonu 1997, będąc na trzeciej pozycji w mistrzostwach autem w którym jego kolega zespołowy nie punktował ani razu, połamał obie nogi w wypadku w Kanadzie. Nigdy nie wrócił do formy, jednak miał kilka imponujących wyników w kwalifikacjach w przeciętnej Toyocie.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 0
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 5
Starty: 158
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 8 (1995)

Gilles Villeneuve
Karierę zaczynał od wyścigów skuterów śnieżnych w Kanadzie. Wyrobił sobie dzięki temu niebywałe wyczucie przyczepności. Nigdy nie odpuszczał - nawet na treningach jechał na 300%, co było widać na Watkins Glen w 1979, kiedy włożył wszystkim po 9 sekund. Brał udział w jednym z najbardziej pasjonujących pojedynków w historii, walcząc o drugie miejsce z Rene Arnouxem w GP Francji 1979. Pojedynek pasjonujący do tego stopnia, że mało kto pamięta kto w zasadzie wygrał ten wyścig. Obraził się na Pironiego po GP San Marino 1982, kiedy ten (zdaniem Gillesa) nie dotrzymał ustaleń sprzed startu wyścigu. Obiecał, że nigdy więcej się do niego nie odezwie - i okazało się to złą wróżbą, bo zginął dwa tygodnie później, podczas kwalifikacji na Zolder.
Wygrane wyścigi: 6
Pole Positions: 2
Najszybsze okrążenia: 8
Miejsca na podium: 13
Starty: 67
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1979)

Jacky Ickx
Mistrz mokrego toru, kochał ściganie w każdej możliwej formie. W F1 dwukrotnie otarł się o mistrzostwo w barwach Ferrari, tracąc je ze względu na awaryjny sprzęt. Wygrywał wyścigi na całym świecie - Race of Champions w 1974, sześciokrotnie Le Mans 24h (w tamtym czasie rekord), Bathurst 1000, czy choćby Dakar w 1983. W 1984 był dyrektorem wyścigu w Monako, i to on podjął decyzję o wcześniejszym zakończeniu wyścigu. Karierę wyścigową zakończył w 1985, po wypadku na Spa w którym zginął Stefan Bellof.
Wygrane wyścigi: 8
Pole Positions: 13
Najszybsze okrążenia: 14
Miejsca na podium: 25
Starty: 114
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1969, 1970)

Michael Schumacher
Legenda Ferrari - przebił i wyśrubował wszelkie rekordy w tym zespole, a także wiele rekordów w historii F1. Dominator początku XXI wieku. Rekordowa liczba zwycięstw. Najwięcej tytułów mistrzowskich w historii. Do niedawna rekordowa liczba Pole Positions. Rekordowa liczba miejsc na podium. Wybitny w deszczu, ale i bezwzględny - zderzenie z Hillem dało mu mistrzostwo w 1994, zderzenie z Villeneuvem na Jerez w 1997 skończyło się dyskwalifikacją z całego sezonu. Zablokowanie toru podczas kwalifikacji w Monako 2006 skończyło się dyskwalifikacją. Wrócił po złamaniu obydwu nóg na Silverstone w 1999. Wypchnięty z Ferrari wrócił na trzy sezony z Mercedesem, w wieku 43 lat zdobył Pole Position w Monako. W 2013 miał ciężki wypadek na nartach, po którym zniknął z życia publicznego.
Wygrane wyścigi: 91
Pole Positions: 68
Najszybsze okrążenia: 77
Miejsca na podium: 155
Starty: 307
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1994, 1995, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004)

Ronnie Peterson
Mistrz w kontrolowaniu nadsterowności. Honorowy, potrafił utrzymać ustalenia zespołowe. Niespodziewany "best of the rest" w 1971. Dał słowo, że pomoże Andrettiemu zdobyć mistrzostwo, aby samemu zrobić to w 1979. Zginął na Monzy w 1978, w karambolu na starcie. Słowa dotrzymał, Andretti zdobył tytuł w ten sam weekend.
Wygrane wyścigi: 10
Pole Positions: 14
Najszybsze okrążenia: 9
Miejsca na podium: 26
Starty: 123
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1971, 1978)

Giancarlo Fisichella
Zadebiutował w Minardi, z którego wypadł bo potrzebowali kogoś z większym budżetem. W 1997 zainteresował się nim Jordan, i odpłacił się dwoma miejscami na podium. Mógł wygrać na Hockenheim, ale stracił szansę po przebiciu opony. Dał się skusić Benettonowi, notując wiele miejsc na podium, nigdy jednak nie wygrywając. Po powrocie do Jordana udało mu się wygrać w chaotycznym wyścigu w Brazylii w 2003. Sędziowie początkowo ogłosili zwycięstwo Raikkonena, jednak potem skorygowali wyniki, a Fisichella otrzymał swoje trofeum w specjalnej ceremonii na Imoli. Zdobył niespodziewane Pole Position w Belgii w 2009, jadąc bolidem który nie zdobył wcześniej punktów - w wyścigu stanął na podium, i w nagrodę trafił do końca sezonu do Ferrari, gdzie skończył karierę.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 4
Najszybsze okrążenia: 2
Miejsca na podium: 19
Starty: 229
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (2006)

Rene Arnoux
Francuski talent wspierany przez Renault, w barwach którego wygrał F2. W drodze po swoje pierwsze podium w F1 stoczył jeden z najbardziej pamiętnych pojedynków w historii Formuły 1. Walczył o tytuł w Ferrari w 1983. Pod koniec kariery stał się synonimem ruchomej szykany.
Wygrane wyścigi: 7
Pole Positions: 18
Najszybsze okrążenia: 12
Miejsca na podium: 22
Starty: 149
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 3 (1983)

Jean Alesi
Mistrz F3000 w zespole Eddiego Jordana. Zadebiutował gdy Tyrrell zdecydował się podpisać umowę z Camelem, co kłóciło się z personalnym sponsoringiem Alboreto przez Marlboro. Napsuł masę krwi Sennie, walcząc z nim na ulicach Phoenix. Specjalista od torów ulicznych i mokrego toru, długo czekał na swoje jedyne zwycięstwo - w Kanadzie 1995. Uwielbiany przez tifosi, miał talent do omijania zwycięskich bolidów - gdy Williams zgłosił się po niego w 1991 roku, ten wybrał Ferrari.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 2
Najszybsze okrążenia: 4
Miejsca na podium: 32
Starty: 201
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1996, 1997)

Jackie Stewart
Dumny Szkot, startował z rodowym tartanem na kasku. Po tym jak ocknął się w rozbitje aluminiowej puszce pośrodku belgijskiego gospodarstwa rolnego, postanowił forsować zmiany poprawiające bezpieczeństwo kierowców. Dominował na torze - we mgle i w deszczu zrobił ponad 4 minuty przewagi nad drugim kierowcą w GP Niemiec 1968. Rekordzista wygranych wyścigów, dopóki rekordu nie przejął Prost. Wycofał się z ostatniego, setnego startu, po śmierci jego przyjaciela i następcy w kwalifikacjach. Zagwarantował wyłączność na silniki Forda w 1997 dla zespołu jego syna, co pozwoliło na stworzenie Stewart Grand Prix.
Wygrane wyścigi: 27
Pole Positions: 17
Najszybsze okrążenia: 15
Miejsca na podium: 43
Starty: 99
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1969, 1971, 1973)

Jo Siffert
Przez większość kariery ścigał się niekonkurencyjnymi samochodami. Udawało mu się jednak odnieść kilka zwycięstw, w tym dwukrotnie GP Śródziemnomorskie, za każdym o włos ogrywając Jima Clarka. Dwukrotnie tryumfował w Le Mans 24h. Zdobył Pole Position w World Championship Victory Race w 1971 roku, zginął w trakcie wyścigu.
Wygrane wyścigi: 2
Pole Positions: 2
Najszybsze okrążenia: 4
Miejsca na podium: 6
Starty: 96
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 5 (1971)

Statystyki dla każdego kierowcy dotyczą oczywiście tylko wyścigów zaliczanych do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata.

#f1 #rankingf1

[fordern]

Dwa funfacty, które mi uciekły (jak zwykle):
- jedyna grupa, w której nie ma kierowcy startującego w sezonie 2019
- Jean Alesi jest najbardziej doświadczonym francuskim kierowcą w historii, z 201 startami o dwa wyprzedza Alaina Prosta.