[fordern]

Grupa E

Kolejna bardzo ciekawa grupa, w której na pewno dojdzie do kilku ciekawych pojedynków. 13 tytułów mistrzowskich, wiele wicemistrzowskich, 188 wygranych wyścigów, i 458 miejsc na podium.

Sergio Perez
Popularny Checo, wszedł do F1 jako mistrz GP2. Zdobyłby punkty w debiucie w przeciętnym Sauberze, gdyby nie dyskwalifikacja zespołu. Zaliczył poważny wypadek w Monako, po którym pauzował dwa wyścigi. Mógł wygrać w Malezji w 2012, przyciskając Alonso na przesychającym torze. Ma talent do odnajdywania się w chaosie na torze. Wplątał się w wojnę z Estebanem Oconem.
Wygrane wyścigi: 0
Pole Positions: 0
Najszybsze okrążenia: 4
Miejsca na podium: 8
Starty: 176
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 7 (2016, 2017)

Peter Gethin
Pechowy kierowca - dominował w F5000, jednocześnie mając pecha do sprzętu w Formule 1. W samych mistrzostwach świata popisał się fantastycznym finiszem, wygrywając wyścig na Monzy w 1971 - słynny finisz w którym pięciu kierowców zmieściło się w 0.6 sekundy. Oprócz tego wygrywał Race of Champions, oraz World Championship Victory Race. Zmarł w 2011 po długiej chorobie.
Wygrane wyścigi: 1
Pole Positions: 0
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 1
Starty: 30
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 5 (1971)

Alberto Ascari
Jeden z najwybitniejszych włoskich kierowców w historii. Tak jak jego ojciec - Antonio - został kierowcą wyścigowym. Słynął z niebywałej precyzji i wyczucia toru, a także z omijania niebezpieczeństw. Jedyny włoski mistrz świata w barwach Ferrari. Wielokrotnie wygrywał także w wyścigach niezaliczanych do mistrzostw świata. Zwyciężał także w Mille Miglia. W mistrzostwach wciąż posiada rekordy - odsetek zwycięstw w sezonie (75%), najszybszych okrążeń (75%), najszybszych okrążeń w wyścigach z rzędu (7, na przełomie 1952 i 1953), hat-tricków w sezonie (5 w 1952 - hat-trick to pole position, wygrana i najszybsze okrążenie), a także największa ilość okrążeń na prowadzeniu z rzędu. Wygrał także 9 wyścigów z rzędu (na przełomie 1952 i 1953), a także jako jedyny w historii zakończył sezon zdobywając maksymalną matematycznie możliwą liczbą punktów. Zginął w wypadku na Monzy, podczas testów samochodu w 1954 - cztery dni po wypadku w Monako, w którym uszkodził swój szczęśliwy kask.
Wygrane wyścigi: 13
Pole Positions: 14
Najszybsze okrążenia: 12
Miejsca na podium: 17
Starty: 32
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1952, 1953)

Dan Gurney
Kolejny wybitny konstruktor. Założyciel zespołu Eagle, który odnosił sukcesy nie tylko w Formule 1. Wygrywał wyścigi dla Porsche, Brabhama, i w samochodzie własnej konstrukcji - w 1967 roku na Spa. W tamtym sezonie ukończył tylko dwa wyścigi - i obydwa w czołowej trójce. W tym samym roku wygrał także Race of Champions, a także trzykrotnie znajdował się na podium Indy 500. Jim Clark uważał go za najgroźniejszego rywala. Zmarł w 2018 roku.
Wygrane wyścigi: 4
Pole Positions: 3
Najszybsze okrążenia: 6
Miejsca na podium: 19
Starty: 86
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1961, 1965)

David Coulthard
Szkot znany z idealnie kwadratowej szczęki, i motywu krzyża świętego Andrzeja. Otrzymał szansę debiutu po śmierci Ayrtona Senny. Po zdobyciu Pole Position na Monzy w 1995 obrócił się podczas okrążenia formującego. W Monako 1996 zajął drugie miejsce, jadąc w kasku Michaela Schumachera. Przejął od Hakkinena rolę lidera McLarena, jednak nigdy nie zdobył tytułu - pięciokrotnie kończył mistrzostwa na podium. Odniósł cenne zwycięstwo w Monako w 2002, jedyne w tamtym sezonie dla McLarena.
Wygrane wyścigi: 13
Pole Positions: 12
Najszybsze okrążenia: 18
Miejsca na podium: 62
Starty: 246
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (2001)

Maurice Trintignant
Pierwszy "Mr Monaco" - wygrywał tam dwukrotnie. Specjalista od torów ulicznych - oprócz Monako, trzykrotnie wygrywał w Pau, a także w ulicznym Grand Prix des Frontieres - w tym dwa razy przed wojną. Dwukrotnie wygrywał także w Le Mans 24h, oraz w Le Mans 24h. Został burmistrzem miasteczka Vergèze w trakcie swojej kariery.
Wygrane wyścigi: 2
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 10
Starty: 81
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 4 (1954, 1955)

Nico Hulkenberg
Mistrz wielu serii juniorskich - Formuła BMW w 2005, A1GP w 2007, Masters F3 w 2007, F3 EuroSeries w 2008, GP2 w 2009. W swoim pierwszym sezonie w F1 zdobył Pole Position w zmiennych warunkach na Interlagos, jadąc mocno przeciętnym Williamsem. Stracił jednak wtedy miejsce w zespole, na rzecz petrodolarów z Wenezueli. Odnalazł się w Force India po roku przerwy, i walczył o zwycięstwo w zmiennych warunkach w Brazylii. Ponownie stracił miejsce w zespole - w Sauberze w następnym roku poskramiał zapędy Hamiltona i Alonso w Korei. Wrócił do Force India, gdzie bolid nie pozwalał na walkę o zwycięstwa - więc regularnie punktował. Godny następca Nicka Heidfelda, z uczuleniem na podia - ale tylko w Formule 1. Best of the rest w 2018. Wygrał LeMans w 2015, w pierwszym podejściu.
Wygrane wyścigi: 0
Pole Positions: 1
Najszybsze okrążenia: 2
Miejsca na podium: 0
Starty: 177
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 7 (2018)

Stirling Moss
Uosobienie British Racing Green. Lista jego zwycięstw ciągnie się w nieskończoność - nie wygrał chyba tylko Tour de Pologne. Jednak w F1 zawsze czegoś brakowało do zdobycia mistrzostwa. Poświęcił swój tytuł w 1958, dostarczając dowodów niewinności Hawthorna i przywracając go na drugie miejsce w wyścigu. Dżentelmen i pierwszy prawdziwie "profesjonalny" kierowca. Karierę zakończył wypadek na Goodwood w 1962, zmarł w kwietniu 2020.
Wygrane wyścigi: 16
Pole Positions: 16
Najszybsze okrążenia: 19
Miejsca na podium: 24
Starty: 66
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1955, 1956, 1957, 1958)

Didier Pironi
Szalenie ambitny kierowca - zawsze musiał być najlepszy. Dał wybitny popis jazdy, dominując w 1980 na Brands Hatch, jednak przez wadliwe felgi Ligiera dwukrotnie złapał kapcia. Wygrał LeMans w 1978. Wszedł w konflikt z Gillesem, po którym ten postanowił się więcej do niego nie odzywać. Karierę zakończył wypadek na Hockenheim w 1982 - nigdy nie odzyskał pełni sprawności w nogach. Zginął w wypadku łódek wyścigowych w okolicy wyspy Man w 1987.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 4
Najszybsze okrążenia: 5
Miejsca na podium: 13
Starty: 70
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1982)

Peter Collins
Dżentelmen, który zawarł z Hawthornem umowę - zawsze dzielili nagrodę na pół, niezależnie od tego kto wygrał. Nie podobało się to trzeciemu kierowcy Ferrari, Luigiemu Musso, który nie dołączył do umowy dwóch brytyjczyków. Dwukrotny zwycięzca Pucharu BRDC, dwukrotny zwycięzca Le Mans 24h. Oddał samochód Fangio w 1956, aby ten mógł zdobyć tytuł. Zginął na Nodrschleife w 1958.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 0
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 9
Starty: 32
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 3 (1956)

Alan Jones
Syn byłego zwycięzcy GP Australii z 1959, i poszedł w jego ślady - wygrał w 1980, i jest ostatnim Australijczykiem który wygrał ten wyścig. Wygrał też GP Austrii w 1977, czym zaskoczył organizatorów którzy nie mieli przygotowanej taśmy z hymnem Australii - w związku z czym, odśpiewano mu Happy Birthday. Największe sukcesy odnosił w barwach Williamsa, dominując drugą połowę 1979 i wygrywając mistrzostwo w 1980.
Wygrane wyścigi: 12
Pole Positions: 6
Najszybsze okrążenia: 13
Miejsca na podium: 24
Starty: 116
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1980)

Phil Hill
Nie mylić z Grahamem i Damonem - Phil był Amerykaninem, jedynym mistrzem świata Formuły 1 urodzonym w tym kraju. Przyjaciel von Tripsa, z którym rywalizował o tytuł w 1961. Zdobył go tryumfując w wyścigu, w którym jego przyjaciel tragicznie zginął - po zdobyciu tytułu nie zjawił się na starcie ostatniego wyścigu sezonu, domowego GP na Watkins Glen. Trzykrotnie zwyciężał w LeMans 24h. W ostatnich latach życia cierpiał na chorobę Parkinsona, zmarł w 2008.
Wygrane wyścigi: 3
Pole Positions: 6
Najszybsze okrążenia: 6
Miejsca na podium: 16
Starty: 47
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1961)

Lewis Hamilton
Aktualny dominator - jedyny w historii kierowca, który wygrywał przynajmniej jeden wyścig w każdym sezonie w którym startował. Przed F1 zdominował brytyjską Formułę Renault w 2003, F3 EuroSeries w 2005, oraz GP2 w 2006. Rekordzista w ilości pole positions, nigdy nie skończył mistrzostw poniżej 5 pozycji. Bliski zdobycia tytułu w debiutanckim sezonie. Uwielbia melanże, po których przyjeżdża i wygrywa.
Wygrane wyścigi: 84
Pole Positions: 88
Najszybsze okrążenia: 47
Miejsca na podium: 151
Starty: 250
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (2008, 2014, 2015, 2017, 2018, 2019)

Bruce McLaren
Wybitny mechanik i dobry kierowca - w czasach wspólnej jazdy pozostawał nieco w cieniu Jacka Brabhama, zdołał jednak wygrać kilka wyścigów - w tym na Goodwood w 1962. Stworzył podwaliny jednego z najlepszych zespołów w historii Formuły 1. W aucie własnej konstrukcji wygrał Race of Champions, i był drugi w Pucharze BRDC. Zginął testując nowy samochód serii Can-Am na Goodwood w 1970.
Wygrane wyścigi: 4
Pole Positions: 3
Najszybsze okrążenia: 0
Miejsca na podium: 27
Starty: 98
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1960)

Niki Lauda
Chłodny, oschły i wyrachowany. Debiut w F1 musiał sobie kupić, jednak szybko przekonano się na jego talencie. Zrobił wrażenie na Regazzonim do tego stopnia, że ten namówił Montezemolo na ściągnięcie go do Ferrari w 1974. Odpłacił się dwoma mistrzostwami. Trzecie odebrał mu wypadek na Nordschleife w 1976, po którym zapadł w śpiączkę, i udzielono mu ostatniego namaszczenia. Wrócił po sześciu tygodniach. Trzecie mistrzostwo ostatecznie zdobył w 1984. Zmarł w maju 2019, po kolejnej operacji nerek.
Wygrane wyścigi: 25
Pole Positions: 24
Najszybsze okrążenia: 24
Miejsca na podium: 54
Starty: 171
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 1 (1975, 1977, 1984)

Michele Alboreto
Najlepszy Włoch od czasów Ascariego, nadzieja na mistrzostwo po latach posuchy. Po zwycięstie na Caesars Palace dostał całusa od Diany Ross. Sukces powtórzył w Detroit rok później, co było ostatnim zwycięstwem samochodu bez turbosprężarki aż do 1989, kiedy całkowicie zakazano ich stosowania. Seria nieukończonych wyścigów pozbawiła go szans na mistrzostwo w 1985, kiedy był jedynym zagrożeniem dla Alaina Prosta. Zginął testując Audi R8 w 2001 roku.
Wygrane wyścigi: 5
Pole Positions: 2
Najszybsze okrążenia: 5
Miejsca na podium: 23
Starty: 194
Najwyższe miejsce w mistrzostwach: 2 (1985)

Statystyki dla każdego kierowcy dotyczą oczywiście tylko wyścigów zaliczanych do klasyfikacji generalnej mistrzostw świata.

#f1 #rankingf1

[fordern]

Grupy F już dziś nie zdążę, będzie w poniedziałek razem z pierwszymi głosowaniami.